Ακολουθεί πολιτικό μήνυμα: οι Γαλλικές εκλογές μέσα από το πρίσμα των ΜΜΕ

Το έτος 2017 αποτελεί ορόσημο για την ευρωπαϊκή πολιτική, λόγω των Γαλλικών Προεδρικών εκλογών. Η επικείμενη ενεργοποίηση του αρ. 50 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης από το Ηνωμένο Βασίλειο, προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία εξόδου από την Ένωση, έχει κλονίσει τα ενωσιακά θεμέλια, καθώς ο γαλλο-γερμανικός άξονας καλείται να αναλάβει ηγετική δράση, και να γεμίσει το κενό ισχύος που θα δημιουργηθεί.

Λαμβάνοντας αυτά υπόψιν, το παρόν άρθρο θα λειτουργήσει συνδυαστικά με ένα δεύτερο που θα δημοσιευτεί μετά την ανάδειξη Προέδρου, και σκοπός του θα είναι η ανάλυση των αποτελεσμάτων των εκλογών βάσει των προεκλογικών εκστρατειών των αντίστοιχων υποψηφίων. Η υπόθεση εργασίας που θα διερευνηθεί είναι η αλληλεπίδραση της προβολής που έχει ένας υποψήφιος με τις ψήφους που λαμβάνει.

Έναυσμα για το παρόν άρθρο αποτελεί η έρευνα των αναλυτών McCombs και Shaw, που σε άρθρο τους αναζητούν τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικοί χρωματισμοί των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης ενδέχεται να αποτυπωθούν στην κοινή γνώμη, ενισχύοντας έτσι την προσωποληψία για ένα κόμμα, ή έναν υποψήφιο, διαμορφώνοντας -κατ’αυτόν τον τρόπο- την πολιτική πραγματικότητα.

Η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην παρούσα ανάλυση, καθώς κάνει την εμφάνισή της η ρητορική του «εμείς και αυτοί». Η ρητορική αυτή, στην πολυπολιτισμική Γαλλία, φέρει ιδιαίτερο βάρος καθώς βασίζεται, αφενός, στον πόλο του «εμείς», δηλαδή οι Γάλλοι πολίτες κατά τα πρότυπα των ξενοφοβικών κομμάτων και, αφετέρου, στον πόλο του «αυτοί», δηλαδή οι ξένοι που φθάνουν στη Γαλλία είτε ως πρόσφυγες είτε ως οικονομικοί μετανάστες – παράτυποι ή νόμιμοι.

Πριν -και μετά- την ανακοίνωση διεξαγωγής εκλογών διενεργούνται δεκάδες σφυγμομετρήσεις, με σκοπό να διαπιστωθεί η άποψη του εκλογικού σώματος. Ποιος συνδυασμός υποψηφίων είναι σωστός; Ποιο πρέπει να είναι το μήνυμα της προεκλογικής εκστρατείας; Ποιο μέρος είναι το καταλληλότερο για την ανακοίνωση της υποψηφιότητας; Αυτά είναι μόνο μερικά από τα εκατοντάδες ερωτήματα που τίθενται προς απάντηση, με σκοπό οι διάφορες, ειδικευμένες ομάδες που προετοιμάζουν τους υποψήφιους, να διαλέξουν τα καταλληλότερα μέσα για να επιτευχθεί η νίκη.

Μεταξύ των αποτελεσμάτων των δημοσκοπήσεων, ξεχωρίζει η κατηγορία των «Δεν Γνωρίζω/Δεν Απαντώ»,  ή η κατηγορία των αναποφάσιστων. Η τελευταία διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στις εκλογές, καθώς το ποσοστό των αναποφάσιστων θα αποφασίσει για το νικητήριο κόμμα στις περιπτώσεις όπου οι ποσοστιαίες διαφορές μεταξύ των κρατούντων κομμάτων είναι μικρές. Αξίζει να σημειωθεί πως η προεκλογική εκστρατεία δεν έχει ως σκοπό να πείσει τη βάση του κόμματος, ήτοι τα άτομα που σε κάθε εκλογές ψηφίζουν το ίδιο κόμμα, αλλά τους αναποφάσιστους.

Η εξέχουσα και θεμελιωμένη θέση των ΜΜΕ διατηρείται στη Γαλλία, όπως στην Ελλάδα – αν και εφαρμόζεται διαφορετικά. Το γαλλικό εκλογικό σύστημα, το οποίο διαφέρει -κατά πολύ- από το ελληνικό, αποτελείται από δύο γύρους, κατά τη διάρκεια των οποίων απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία για την ανάδειξη του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ο πρώτος γύρος χωρίζεται σε δύο επιμέρους διαφορετικούς γύρους, έναν για τη Δεξιά και το Κέντρο, που θα πραγματοποιηθεί στις 20 και 27 Νοεμβρίου 2016, και έναν για το Σοσιαλιστικό κόμμα, που θα πραγματοποιηθεί στις 22 και 29 Ιανουαρίου 2017. Σε περίπτωση που δεν προκύψει υποψήφιος ο οποίος να κατέχει την απόλυτη πλειοψηφία, τότε θα επιλεχθούν οι δύο υποψήφιοι με τις περισσότερες ψήφους, και θα τεθούν σε ψηφοφορία κατά το δεύτερο γύρο που έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο και το Μάιο του 2017.

Παρά το γεγονός ότι οι γύροι είναι πολιτικά χρωματισμένοι, κάθε άτομο που διαθέτει δικαίωμα ψήφου έχει τη δυνατότητα να ψηφίσει, και μάλιστα να ψηφίσει και στο γύρο της Δεξιάς και του Κέντρου, αλλά και στο γύρο του Σοσιαλιστικού κόμματος.

Τα γαλλικά ΜΜΕ λειτουργούν βάσει του κανόνα της ισότητας, ήτοι όλοι οι υποψήφιοι και όλα τα πολιτικά κόμματα λαμβάνουν τον ίδιο βαθμό προβολής από τη στιγμή που θα δημοσιευτούν τα ονόματα των υποψηφίων στην Επίσημη Εφημερίδα της Κυβέρνησης (Le Journal Officiel). Εάν κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατόν, γενικά ακολουθείται -κατά το δυνατόν- η πιο δίκαιη μοιρασιά του τηλεοπτικού χρόνου.

Η λεγόμενη «Τέταρτη Εξουσία» έχει τη δυνατότητα να διαμορφώνει εκλογικά αποτελέσματα, καθώς το κοινό στρέφεται προς τα ΜΜΕ ώστε να ενημερωθεί αναφορικά με την πολιτική ενός υποψηφίου. Ειδικότερα, τα αποτελέσματα των δημοσκοπήσεων επηρεάζουν άμεσα την κατηγορία των «αναποφάσιστων». Έτσι, για παράδειγμα, εάν η συντριπτική πλειοψηφία δηλώνει πως θα ψηφίσει το κόμμα Α, κατά πάσα πιθανότητα ένα μεγάλο ποσοστό των αναποφάσιστων να ψηφίσουν το ίδιο κόμμα, ακολουθώντας την πλειοψηφία.

Επομένως, καθίσταται σαφές πως η τηλεόραση εθνικής εμβέλειας είναι το κατεξοχήν μέσο μετάδοσης πολιτικών μηνυμάτων, και ειδικά εν μέσω ανθρωπιστικής και οικονομικής κρίσης. Αποτελεί το πολυτιμότερο εργαλείο για έναν πολιτικό καθώς, εν αντιθέσει με τα έντυπα μέσα, απευθύνεται σε όλο το έθνος (δηλαδή όχι μόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή, ομάδα, ή τάξη) καθιστώντας το μήνυμα, με αυτό τον τρόπο,   κοινό και άμεσο. Τα αποτελέσματα των εκλογών αναμένονται από όλο τον κόσμο λόγω της χρονικής συγκυρίας, καθώς η ενδεχόμενη στροφή προς την ακροδεξιά εγκυμονεί κινδύνους για την εξωτερική πολιτική της Ε.Ε., μεταλλάσσοντας, έτσι, το πολιτικό τοπίο για τις επόμενες γενεές.

Πηγές:

  1. M.E. McCombs και D.L. Shaw. The agenda-setting function of mass media.  Public Opinion Quarterly. vol 36 (1972). σελ. 176
  2. E. de Fortunya, T. De Smedtb, D. Martensa, W. Daelemansb. Media coverage in times of political crisis: A text mining approach. Expert Systems with Applications, Volume 39, Issue 14 (15 October 2012). σελ. 11616–11622
  3. A. Blais και P. J. Loewen. The French Electoral System and its Effects. West European Politics, Vol. 32, No. 2 (March 2009). σελ. 345–359
  4. Primaire ouverte de la droite et du centre, http://www.primaire2016.org. τελευταία πρόσβαση 28/9/2016
  5. Primaire de gauche, https://primairedegauche.fr. τελευταία πρόσβαση 28/9/2016
  6. L. Kaid και C. Holtz-Bacha. The SAGE handbook of political advertising. Sage Publications, 2006. σελ. 84
  7. A. Piolatto και F. Schuett. Media competition and electoral politics.  Journal of Public Economics 130 (2015). σελ. 80–93
  8. B. Busch. Media, Politics, and Discourse: InteractionsEncyclopedia of Language & Linguistics (Second Edition) (2006). σελ. 609–616

Πλοήγηση στις σειρέςFrançois Fillon: Μία προεκλογική εκστρατεία γεμάτη αντιξοότητες >>

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

X

Pin It on Pinterest

X
Share This