Γιβραλτάρ: Ο βράχος της Έριδος

Αυτό το άρθρο είναι το 3ο μέρος από τα 5 με τίτλο: Διπλωματία και Πολιτική των Εδαφικών Διαφορών

Ο περήφανος βράχος του Γιβραλτάρ, που εκτείνεται στο νοτιοανατολικό μέρος της Ιβηρικής χερσονήσου, αποτελεί για αιώνες το μεγάλο αγκάθι στις σχέσεις της Ισπανίας με το Ηνωμένο Βασίλειο. Πρόκειται για μια μικρή χιλιομετρικά έκταση που, όμως, προκάλεσε και συνεχίζει να προκαλεί έντονες αντιπαραθέσεις στην εξωτερική πολιτική των δύο αυτών χωρών. Το παρόν κείμενο καλείται να ακολουθήσει με χρονολογική σειρά τα σημαντικότερα τεκταινόμενα και τριβές των κρατών επί της περιοχής από το 1492 μέχρι και σήμερα, καθιστώντας σαφή τόσο τα γεγονότα αυτά καθεαυτά, όσο και τη σκοπιά της εκάστοτε πλευράς, μέσα από έρευνες και στατιστικές. Θα αναλυθούν οι Συνθήκες που αποτέλεσαν σημεία καμπής για την κυριαρχία του Γιβραλτάρ, δημοκρατικά δημοψηφίσματα, διαμάχες και σκληρές διαπραγματεύσεις, καθώς και μελλοντικές εκτιμήσεις σύμφωνα, πάντα, με την ως τώρα ροή των γεγονότων και στοιχείων.

Αντί προλόγου

Αρχικά, κρίνεται σκόπιμη μια αναγνωριστική παρουσίαση της περιοχής. Το Γιβραλτάρ είναι μια μικρή βραχώδης χερσόνησος που αποτελεί Βρετανικό Υπερπόντιο Έδαφος. Αυτό σημαίνει πως, αν και δεν αποτελεί μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου εδαφικά, εμπίπτει στη δικαιοδοσία του. Συγκαταλέγεται μαζί με τα υπόλοιπα δεκατρία υπερπόντια εδάφη, τα οποία είτε δεν κατάφεραν την ανεξαρτησία τους, είτε εκούσια παρέμειναν -ύστερα από ψηφοφορία υπό το Βασιλικό Στέμμα- «απομεινάρι» του Ηνωμένου Βασιλείου. Στο σημείο εκείνο, γνωστό και ως Στενό του Γιβραλτάρ, ενώνεται η Μεσόγειος Θάλασσα με τον Ατλαντικό Ωκεανό, αποτελώντας έτσι την είσοδο για την πρώτη. Ο πληθυσμός του σήμερα αγγίζει τις 32.288, καθιστώντας τον τη δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της ΕΕ. Η επίσημη γλώσσα είναι τα αγγλικά, αλλά τα ισπανικά μιλούνται επίσης ευρέως στην περιοχή. Τα 4/5 του πληθυσμού είναι Καθολικοί, ενώ δεν εκλείπουν και Προτεστάντες, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι. Ο βράχος, μάλιστα, φιλοξενεί βάση του ΝΑΤΟ. Το αρχικό του όνομα ήταν «Βράχος του Ταρίκ» ή και «Όρος του Ταρίκ«, από τον Jabal-Al-Tariq που το κατέλαβε το 711 (Lincoln, 1994). Εφτά αιώνες μετά, καταλαμβάνεται, πλέον, από τους Γραναδιώτες, υπό το καθεστώς των οποίων και παραμένει μέχρι την αρχή των μεγάλων αντιπαραθέσεων (Barford, 2013).

Το Γιβραλτάρ ανά τους αιώνες

Η κατάληψη του Γιβραλτάρ από τις δυνάμεις της Μεγάλης Συμμαχίας (Αυστρία-Βαυαρία-Βρανδεμβούργο-Ολλανδία-Αγγλία-Ιρλανδία-Παλατινάτο του Ρήνου-Πορτογαλία-Σαβουά-Σαξονία-Σκωτία-Ισπανία-Σουηδία) έλαβε χώρα κατά την πρώτη τετραετία του 1700, κατά τη διάρκεια του πολέμου για την ισπανική διαδοχή. Από την αρχή του πολέμου, η Συμμαχία αναζητούσε κάποιο λιμάνι στην Ιβηρική Χερσόνησο, ώστε να μπορεί έχει τον έλεγχο του Στενού και να διευκολύνει τις ναυτικές επιχειρήσεις ενάντια στο γαλλικό στόλο της Δυτικής Μεσογείου.

Μια πρώτη προσπάθεια να κατακτήσουν το Κάντιθ της Ισπανίας απέτυχε, και έτσι οι δυνάμεις στράφηκαν στη Λισαβόνα της Πορτογαλίας. Οι ίδιοι κατάφεραν να πείσουν τον Βασιλιά Pedro ΙΙ να αποκόψει τη συμμαχία του με τη Γαλλία και την Μπέρμπον -που ήλεγχε την Ισπανία-, και να προσαρτηθεί στη Μεγάλη Συμμαχία το 1703. Πλέον, με την ελευθερία της εισόδου στο λιμάνι της Λισαβόνας, ο συμμαχικός στόλος μπορούσε να πραγματοποιήσει εκστρατείες στη Μεσόγειο θάλασσα, και να διεξάγει επιχειρήσεις υποστηρίζοντας τον Αυστριακό υποψήφιο των Αψβούργων για τον ισπανικό θρόνο, τον αρχιδούκα Charles – γνωστό και ως Charles ΙΙΙ της Ισπανίας.

Το 1704, ο Βρετανός πρίγκιπας και στρατιωτικός διοικητής George Rooke απέτυχε να καταλάβει τη Βαρκελώνη, ενώ στη συνέχεια στράφηκε ξανά στο Κάντιθ, χωρίς επιτυχία και πάλι. Τελικώς, την αυγή της 4ης Αυγούστου του ιδίου έτους, 15.000 αγγλο-ολλανδικά κανόνια βομβάρδιζαν επί 5 ώρες την πόλη του Γιβραλτάρ υπό τις εντολές του Rooke – εγχείρημα το οποίο στέφθηκε με επιτυχία. Ο κυβερνήτης της περιοχής, Diego de Salinas, συμφώνησε να παραδώσει την περιοχή και το στρατό του. Τρεις μέρες αργότερα, ο πρίγκιπας George εισήλθε στην πόλη με αυστριακές και ισπανικές στρατιές στο όνομα του Τσαρλς ΙΙΙ της Ισπανίας. Παρά ταύτα, οι Δυνάμεις απέτυχαν στην αντικατάσταση του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου V από τον Τσαρλς ΙΙΙ (Johnson, 2017).

  • Οι Συνθήκες της Ουτρέχτης

Το 1713 αποτελεί, ουσιαστικά, την αρχή των πάντων. Εντός ενός έτους -από τον Απρίλιο 1713 έως τον Σεπτέμβριο 1714- υπεγράφησαν οι Συνθήκες της Ουτρέχτης -ή, αλλιώς, η Ειρήνη της Ουτρέχτης- μια σειρά συνθηκών ειρήνης και ανακατανομής των εδαφών, τόσο μεταξύ της Γαλλίας με άλλα Ευρωπαϊκά κράτη, όσο και μεταξύ της Ισπανίας και των λοιπών δυνάμεων, θέτοντας ένα τέλος στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής (Encyclopedia Britannica, n.d.).

Εντός του ιδίου έτους, μια ημερομηνία είναι αυτή που πρέπει να υπογραμμισθεί στην παρούσα θεματική: η 13η Ιουλίου του 1713, όταν υπογράφηκε η νόμιμη εκχώρηση του Γιβραλτάρ στη Βρετανία. Κρίνεται απαραίτητο να αναφερθεί, εκτός των άλλων, απόσπασμα του άρθρου 10 της Συνθήκης, σύμφωνα με το οποίο «[σ]ε περίπτωση που, από τώρα και στο εξής, το Στέμμα της Μεγάλης Βρετανίας επιθυμεί να παραχωρήσει, πουλήσει ή ξενοποιήσει με κάθε τρόπο την προαναφερθείσα πόλη του Γιβραλτάρ, είναι διά του παρόντος συμφωνημένο και τετελεσμένο πως η προτίμηση της παραχώρησης θα είναι το Στέμμα της Ισπανίας προ όλων των άλλων» (Peace and Friendship Treaty of Utrecht between Spain and Great Britain, 1713).

  • Πολεμικές συγκρούσεις κατά τον 18ο αιώνα

Παρά την υπογραφή της Συνθήκης, όμως, η Ισπανία ακολούθησε μία επαναλαμβανόμενη πολεμική προσπάθεια επιστροφής του Γιβραλτάρ στη δικαιοδοσία της, με τις σημαντικότερες του 18ου αιώνα να χρονολογούνται το 1726 και το 1779. Τόσο η πρώτη, όσο και η δεύτερη κατέληξαν σε ήττα και υπογραφή ανακωχής, παρά τη μεγαλεπήβολη προσπάθεια και συνεργασία με τη μεγάλη δύναμη της Γαλλίας (Johnson, 2017). Το 1830, μάλιστα, η κυριαρχία επισημοποιήθηκε περαιτέρω, με την αναγνώριση και ορισμό του Γιβραλτάρ ως βασιλική αποικία.

  • Οι πολιτειακοί θεσμοί του Γιβραλτάρ

Από το 1950 και μετά, περισσότερα δικαιώματα και αυτο-διοικητικά στοιχεία αρχίζουν να παραχωρούνται στην περιοχή, φεύγοντας από την τυπική αυστηρή σχέση της κυρίαρχης δύναμης και της «υποτακτικής». Δημιουργήθηκαν νομοθετικές και εκτελεστικές επιτροπές, όπως και άλλοι δημοκρατικοί θεσμοί, ενώ την εμφάνισή τους έκαναν τόσο νέα πολιτικά κόμματα, όσο και συνεχείς εκλογές ανά τριετία (O’ Reilly, 1999).

Σκόπιμη κρίνεται στην παρούσα φάση μία παρένθεση αναφορικά με το πολιτικό σύστημα του Γιβραλτάρ. Το κοινοβούλιό του απαρτίζεται από δεκαοκτώ έδρες, εκ των οποίων δεκαεπτά είναι τα εκλεγμένα από τον λαό μέλη, και το ένα διορίζεται από το κοινοβούλιο ως πρόεδρος. Δικαίωμα ψήφου έχουν μόνο οι Βρετανοί πολίτες κάτοικοι (τουλάχιστον έξι μηνών) του Γιβραλτάρ, με όριο ηλικίας τα 18 έτη, και μέγιστο αριθμό ψήφων τους 8 σταυρούς. Αρχηγός του κράτους είναι η βασίλισσα Ελισάβετ, η οποία εκπροσωπείται από τον εκάστοτε Κυβερνήτη. Το υπουργικό συμβούλιο διορίζεται από τα δεκαεπτά εκλεγμένα μέλη με εντολή του πρωθυπουργού (Government of Gibraltar, 1950).

  • Το θέμα του Γιβραλτάρ στον ΟΗΕ

Το Σεπτέμβριο του 1963, με αίτημα της Ισπανίας, τα Ηνωμένα Έθνη συζήτησαν για πρώτη φορά το θέμα του Γιβραλτάρ, χωρίς όμως να καταλήξουν σε κάποιο συμπέρασμα. Οι συζητήσεις δεν συνεχίστηκαν έως την επόμενη συνεδρία, δηλαδή τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο του επόμενου έτους. Παράλληλα, παραχωρήθηκε Σύνταγμα στο Βράχο από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν τότε που η ισπανική κυβέρνηση απείλησε για πρώτη φορά με διακοπή επικοινωνίας και γενικότερων σχέσεων.

Στο τέλος της συνεδρίασης, στις 16 Οκτωβρίου 1964, η ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ για την Αποαποικιοποίηση παρατήρησε πως υπάρχει μία έντονη διαφωνία, σχεδόν διαμάχη, ανάμεσα στη Βρετανία και την Ισπανία, και έτσι τις κάλεσε να διαπραγματευτούν επί του θέματος. Η Βρετανία, όμως, αρνήθηκε να δεχθεί και να δεσμευτεί εξαρχής με κάθε πρόταση που ενδεχομένως θα έκανε η Επιτροπή επί του ζητήματος της κυριαρχίας, μιας και σε κάθε περίπτωση δεν ήταν έτοιμη να συζητήσει με την Ισπανία.

Διπλωματικές κρίσεις, προσπάθειες επίλυσης και διαπραγματεύσεις

  • Το πρώτο δημοψήφισμα

Οι προσπάθειες για διαπραγμάτευση κράτησαν πάνω από πέντε χρόνια, και ο εκνευρισμός της Ισπανίας σχετικά με την έλλειψη κάποιας εξέλιξης στο θέμα οδήγησε σε αυξανόμενους περιορισμούς στις μεταφορές και την επικοινωνία με το Γιβραλτάρ (GovernmentofGibraltar, 2014). Έτσι, το Ηνωμένο Βασίλειο ζήτησε το πρώτο σημαντικό δημοψήφισμα στις 10 Σεπτεμβρίου του 1967, καλώντας τους Γιβραλταριανούς να αποφασίσουν οι ίδιοι αν επιθυμούν τη συνέχιση της υπάρχουσας κυριαρχίας ή την ισπανική κυριαρχία. Η απάντηση ήταν σχεδόν ομόφωνη. 44 μόνο εκ των 12.762 ψήφων υποστήριζαν την υπαγωγή στην Ισπανία (Gold, P., 2010). Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ωστόσο, καταδίκασε την κίνηση αυτή, και υποστήριξε την ισπανική πλευρά με την αιτιολογία πως μια τέτοια πράξη ήταν ενάντια στις προτιθέμενες λύσεις και την πολιτική γραμμή των Ηνωμένων Εθνών (Gold, P., 2010).

Παρόλα αυτά, το 1969, το Ηνωμένο Βασίλειο γνωστοποίησε τη συνταγματική εντολή που έδωσε το Γιβραλτάρ. Το καταστατικό δημοσιεύτηκε το Μάιο, και ακολούθησαν οι εκλογές τον Ιούλιο του ίδιου έτους. Στο σύνταγμα δηλωνόταν ρητά πως «η κυβέρνηση της αυτού μεγαλειότητος ποτέ δεν θα εισέλθει σε διαπραγματεύσεις, κατά τις οποίες το Γιβραλτάρ θα περνούσε υπό την κυριαρχία άλλου κρατιδίου ενάντια στις δημοκρατικά εκπεφρασμένες επιθυμίες τους» (Miller, V., 2006). Έκτοτε, αυτή η δέσμευση έχει δώσει στο λαό του Γιβραλτάρ τη δυνατότητα της αρνησικυρίας όσον αφορά την αλλαγή της κυριαρχίας τους. Εξαιτίας αυτής της ευκαιρίας που προσέφερε για τη διατήρηση του status quo της περιοχής, αποδείχτηκε πως αυτή ήταν η πιο σημαντική δήλωση ύστερα από την Συνθήκη της Ουτρέχτης το 1713, επί του ζητήματος της κυριαρχίας του Γιβραλτάρ.

  • Οι αποκλεισμός του Γιβραλτάρ από την Ισπανία

Ο Franco, φανερά εξοργισμένος από την περιφρόνηση του Ηνωμένου Βασιλείου και του Γιβραλτάρ, επέβαλε ολοκληρωτικό αποκλεισμό δύο μήνες μετά την παραχώρηση του νέου συντάγματος, κόβοντας έτσι όλες τις διασυνδέσεις μεταξύ Ισπανίας και Γιβραλτάρ (Gold, P., 2010). Αυτή διήρκησε μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου του 1982, υπό την απόφαση του βασιλιά Juan Carlos και τη Συμφωνία των Βρυξελλών το Νοέμβριο του 1984, σύμφωνα με την οποία, από τις 5 Φεβρουαρίου του επομένου έτους, τα σύνορα θα παρέμεναν εντελώς ανοιχτά. Στο μεσοδιάστημα, μάλιστα, δόθηκε η πλήρης βρετανική υπηκοότητα στους Γιβραλταριανούς.

Η -θετική- αυτή κίνηση των Βρετανών, σε συνδυασμό με την -αρνητική- απομόνωση που προκάλεσε η Ισπανία, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της άποψης που είχαν οι Γιβραλταριανοί για τη γειτονική χώρα και τους κατοίκους της, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες για τη διαμόρφωση της ταυτότητάς τους στα νεότερα χρόνια.

  • Τα χρόνια της αδράνειας

Από το 1969 μέχρι και το 2006, το status quo του Γιβραλτάρ παρέμεινε αναλλοίωτο. Μέσα σε αυτές τις δεκαετίες, τα δύο κρατίδια προσπάθησαν να φτάσουν σε κάποιον συμβιβασμό. Πιο συγκεκριμένα, από το 1984 μέχρι το 1997, τέθηκε ξανά επί τάπητος το θέμα της κυριαρχίας, αλλά και πάλι το Ηνωμένο Βασίλειο παρουσιάστηκε απρόθυμο να διαπραγματευτεί. Έτσι, η Ισπανία ένιωσε την ανάγκη να ενεργήσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να γίνει σαφής η χρόνια ενόχλησή της όσον αφορά την έλλειψη προόδου επί του θέματος. Η πιο δημοφιλής τακτική ήταν να προκαλεί καθυστερήσεις στα σύνορα Ισπανίας-Γιβραλτάρ. Για τους κατοίκους του τελευταίου, οι εν λόγω συνοριακές καθυστερήσεις ήταν μια μεγάλη υπενθύμιση της ζωής του αποκλεισμού, καθώς και των περιορισμών τους από την υπόλοιπη χερσόνησο.

  • Το Γιβραλτάρ ως βάση του ΝΑΤΟ

Το 2001, οι αντιμαχόμενες πλευρές προσπάθησαν να φτάσουν σε μία συμφωνία συγκυριαρχίας στην περιοχή. Η μεγάλης σημασίας προσφορά του Βράχου, όμως, στα στρατιωτικά ζητήματα κατέστησε την περιοχή ακόμα σημαντικότερη για το Ηνωμένο Βασίλειο, και έτσι -παρά το γεγονός πως και οι δύο χώρες είναι μέλη του ΝΑΤΟ- κατέστη σαφές πως οι στρατιωτικές ενέργειες θα παρέμεναν υπό τον έλεγχο αυτού. Το γεγονός καθαυτό θα έπρεπε, εκ των πραγμάτων, να προσφέρει ένα αίσθημα ασφάλειας στους Γιβραλταριανούς, αφού η πραγματοποίηση συμφωνίας ήταν αμφίβολη.

  • Το δεύτερο δημοψήφισμα

Το Νοέμβριο του 2002, ωστόσο, το Γιβραλτάρ προχώρησε στη διεξαγωγή ενός ακόμα δημοψηφίσματος. Για μία ακόμη φορά, ο λαός, με το συντριπτικό ποσοστό του 99%, τάχθηκε κατά της συγκυριαρχίας. Αυτή η επαναστατική πράξη των Γιβραλταριανών -να πραγματοποιήσουν δημοψήφισμα ενάντια στις επιθυμίες των Βρετανών- σχολιάστηκε ως εκκεντρική από τον υπουργό Εξωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου. Παράλληλα, όμως, ήταν ένα σημάδι αυτοπεποίθησής τους ως κοινότητα.

  • Συνταγματική αναθεώρηση

Στο μεταξύ, το Ηνωμένο Βασίλειο ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια συνταγματικού εκμοντερισμού της υπολοιπόμενης εξάρτησης του Γιβραλτάρ, καλώντας για προτάσεις που θα επέτρεπαν μεγαλύτερη τοπική αυτονομία και καλύτερη διακυβέρνηση. Το κοινοβούλιο πέρασε πολλά χρόνια δουλεύοντας πάνω σε αυτές τις προτάσεις, οι οποίες παραδόθηκαν τελικά στο Λονδίνο. Η συμφωνία για το νέο Σύνταγμα πραγματοποιήθηκε στις 17 Μαρτίου 2006. Το δημοψήφισμα για την επικύρωσή του έλαβε χώρα το Νοέμβριο του ίδιου έτους, και έτσι πλέον Ηνωμένο Βασίλειο και Γιβραλτάρ συμφωνούν πως η σχέση τους δεν είναι αποικιακή. Παρά ταύτα, το Γιβραλτάρ παραμένει ακόμα στα μάτια της διεθνούς κοινότητας ως μια αποικία, καθώς τα Ηνωμένα Έθνη δεν θεώρησαν ποτέ πως η διαδικασία που ακολουθήθηκε συναντά τα κριτήρια της αποαποικιοποίησης (Gold, P., 2010).

  • Η τελευταία κρίση και επίδειξη δύναμης

Το 2013 μία νέα κρίση χτυπά τις πόρτες των δύο χωρών. Το καλοκαίρι του ιδίου έτους, το Γιβραλτάρ βυθίζει τεχνητό ύφαλο σε νερά παραδοσιακά εκμεταλλεύσιμα από Ισπανούς ψαράδες. Η διπλωματική κρίση που ξέσπασε, σε συνδυασμό με την αλλαγή κυβερνήσεων, τις κακές διαπραγματεύσεις και τη συνήθη έλλειψη διαλόγου, οδήγησε σε πολλαπλά επεισόδια στον κόλπο του Γιβραλτάρ, σχετικά με τον ύφαλο των Ισπανών ψαράδων και τη θάλασσα που περίκλειε το Βράχο με σκάφη του βασιλικού και ισπανικού ναυτικού, της αστικής φρουράς και της βασιλικής αστυνομίας του Γιβραλτάρ.

Ειδικότερα, την περίοδο εκείνη, το Γιβραλτάρ ανέστειλε την εφαρμογή της άτυπης συμφωνίας του 1999 με τη συντεχνία των Ισπανών ψαράδων, επικαλούμενο περιβαλλοντικούς λόγους, και οδηγούμενο στην απαγόρευση της αλιείας. Στην αρχή, η ισπανική κυβέρνηση ζήτησε τη συνέχιση της άτυπης συμφωνίας, αλλά στη συνέχεια πρότεινε έναν αριθμό μέτρων περιορισμού που όφειλαν να ληφθούν υπόψιν έναντι του Γιβραλτάρ, ενόψει του τετελεσμένου γεγονότος της απαγόρευσης (del Valle Galvez, 2013).

  • Ο ρόλος του Γιβραλτάρ στο Brexit

Οι σχέσεις συνεχίστηκαν τεταμένες για τα επόμενα χρόνια, και κορυφώθηκαν με το δημοψήφισμα και την υπερψήφιση του Brexit, γεγονός που αποτέλεσε ένα ισχυρό διπλωματικό επεισόδιο. Το Γιβραλτάρ, αν και κομμάτι του Ηνωμένου Βασιλείου, τάχθηκε σε πλειοψηφικό ποσοστό κατά, δίνοντας την ευκαιρία στον Υπουργό Εξωτερικών της Ισπανίας να δηλώσει ευθύς αμέσως πως «ο Βράχος φαντάζει πιο κοντά από ποτέ στην Ισπανία».

Αντί επιλόγου

Σε ένα γενικό επιλογικό συμπέρασμα, θα ήταν σκόπιμο να υποστηριχθεί πως, ακόμα κι αν το Γιβραλτάρ δεν μπορεί ή δεν επιθυμεί πολιτική ανεξαρτησία, δεν υπάρχει αμφιβολία πως έχει επιτύχει μία υψηλού βαθμού οικονομική αυτονομία τα τελευταία είκοσι χρόνια. Το ίδιο συμβαίνει και με την ταυτότητα των κατοίκων του, αλλά και το αίσθημα του ανήκειν που έχει παγιωθεί πλήρως επί της βρετανικής πλευράς. Μπορεί τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας το Γιβραλτάρ να αποτελούσε ένα αδιάφορο κομμάτι για το Ηνωμένο Βασίλειο, όμως πλέον αποτελεί κάτι πολύ παραπάνω από απλή αποικία του.

Σύμφωνα με τα ως τώρα στοιχεία, ο λαός του Γιβραλτάρ έχει επιδείξει μία ιδιαίτερη αγάπη στο Ηνωμένο Βασίλειο, παραμένοντας δικό του κομμάτι σε κάθε μεγάλη ευκαιρία επιλογής. Ακόμη και σε στατιστικές έρευνες, μάλιστα, που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα, όχι μόνο το Γιβραλτάρ, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της Ισπανίας επιθυμούν την επικράτηση της ήδη υπάρχουσας κατάστασης. Ο «συμβιβασμός» αυτός, βέβαια, παρατηρείται εντονότερα στις νεαρότερες ηλικίες (Noya, 2013). Θα μπορούσε, λοιπόν, να θεωρηθεί πως το μεγάλο αυτό αγκάθι θα εξακολουθήσει να υπάρχει για πολλά χρόνια, καθώς η αλλαγή κυριαρχίας της περιοχής κρίνεται πραγματικά αμφίβολη, ως και αδιανόητη.

Πηγές:

  1. Barford, V. (2013) What are the competing claims over Gibraltar? Available at: http://www.bbc.com/news/magazine-23617910 (Accessed: 23 January 2017).
  2. Gold, P. (2010) Identity formation in Gibraltar: Geopolitical, historical and cultural factors. Geopolitics, 15 (2). pp. 367-384. Available at: http://eprints.uwe.ac.uk/16387/2/IDENTITY%20FORMATION%20%20IN%20GIBRALTAR%20Geopolitics%20article%20revised.pdf (Accessed 15 January 2017)
  3. Gálvez, D. (2013) The Gibraltar crisis and the measures, options and strategies open to Spain. Available at: http://www.realinstitutoelcano.org/wps/portal/rielcano_en/contenido?WCM_GLOBAL_CONTEXT=/elcano/elcano_in/zonas_in/europe/ari32-2013-delvalle-crisis-gibraltar-medidas-opciones-estrategias-espana (Accessed: 23 January 2017).
  4. Government of Gibraltar, 1950. Gibraltar Parliament Act 1950-19. Gibraltar. Available at: https://www.files.ethz.ch/isn/170749/ARI32-DelValle_Gibraltar_crisis_measures_options_strategies_Spain.pdf (Accessed 20 January 2017)
  5. Lincoln Simon 1994. The Legal Status of Gibraltar: Whose Rock is it Anyway? Fordham International Law Journal Volume 18, Issue 1, 1994, Article 8. Available at: http://ir.lawnet.fordham.edu/cgi/viewcontent.cgi?article=1405&context=ilj (Accessed 17 January 2017)
  6. Johnson Ben, 2017. History of Gibraltar. Historic UK, The History and Heritage Accommodation Guide. Available at: http://www.historic-uk.com/HistoryMagazine/DestinationsUK/History-of-Gibraltar/ (Accessed 17 January 2017)
  7. Miller, V., 2006. Gibraltar: Diplomatic and constitutional developments. International affairs and defence section – House of Commons Library 06/48. Available at: http://researchbriefings.parliament.uk/ResearchBriefing/Summary/RP06-48 (Accessed 20 January 2017)
  8. Noya Javier 2013. Gibraltar and public opinion in the UK and Spain. Elcano Royal Institute, ARI 36/2013. Available at: https://www.files.ethz.ch/isn/169412/ARI36-2013-Noya-Gibraltar-public-opinion-UK-Spain.pdf (Accessed 19 January 2017)
  9. Ο’ Reilly, G. 1999. Gibraltar: Sovereignty disputes and territorial waters. IBRU Boundary and Security Bulletin, Spring 1999. Available at: http://mait.camins.cat/ET2050_library/docs/med/gibraltar.pdf (Accessed 14 January 2017)
  10. Peace and Friendship Treaty of Utrecht between Spain and Great Britain, 1713. Utrecht 2-13 July, 1713. 28 CTS 295. (Accessed 17 January 2017)
  11. The Editors of Encyclopedia Britannica 1998. Treaties of Utrecht, European History. Available at: https://www.britannica.com/topic/treaties-of-Utrecht (Accessed 18 January 2017)
Πλοήγηση στις σειρές<< Η διαφιλονικούμενη περιοχή της Δυτικής Σαχάρας: μια ατέρμονη διαμάχηΠαλαιστίνη: Δυο λαοί για ένα κομμάτι γης >>

Tagged under:

Ονομάζομαι Κωνσταντίνα Τσακαράκη και είμαι τελειόφοιτη του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο πανεπιστήμιο. Είμαι ενεργό μέλος στον πολιτικό κλάδο τα τελευταία 4 χρόνια και με πολυάριθμη, εκτός των άλλων, συμμετοχή σε σχετικές προσομοιώσεις και συνέδρια. Αποτελώ μέρος εθελοντικής οργάνωσης, ούσα ακόμα και σε οργανωτική θέση, καθώς και αρθρογραφίας. Στόχος το πτυχίο και η, μετέπειτα, πολυπόθητη πρακτική στην European Commission.

Website: https://powerpolitics.eu/

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest