Η κράτηση των δύο Ελλήνων Αξιωματικών στην Τουρκία υπό το φως του Διεθνούς Δικαίου ( Μέρος 2ο )

Πώς να διασταυρώσεις δύο Παράλληλες Ιστορίες

Το μοιραίο βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016, ο ένας από τους οκτώ Τούρκους Αξιωματικούς που σήμερα βρίσκονται στα χέρια της Ελληνικής Δικαιοσύνης βρισκόταν στο σπίτι του διαβάζοντας, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Σύμφωνα με τον ίδιο, έλαβε συγκεκριμένες εντολές από τον ιεραρχικά ανώτερό του αξιωματικό να παραλάβει με ελικόπτερο τραυματίες που είχαν προκύψει λόγω ενός έκτακτου περιστατικού στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης. Ακολούθως, έσπευσε στη στρατιωτική του βάση με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο, όπου συνάντησε τους άλλους 7 αξιωματικούς, με τους οποίους επιβιβάστηκαν στα στρατιωτικά ελικόπτερα. Όταν αυτά προσέγγισαν τη λεωφόρο Vatan, σύμφωνα με την ομολογία του, τα πάντα είχαν μετατραπεί σε κόλαση. Τα ελικόπτερα δέχονταν αδιακρίτως πυρά από το έδαφος, ενώ η βάση του Topkule -όπου φυγαδεύτηκαν- δέχτηκε άμεσα επίθεση από τις αστυνομικές αρχές.

Από εκεί και μετά η επικοινωνία με τον διοικητή τους διακόπηκε, και έμειναν μόνοι σε ένα κοντινό δάσος, με την πόλη να παραδίδεται σε μια φλογερή επανάσταση. Από τις εικόνες που είχαν καταγράψει τα monitors στη μνήμη τους έμεναν μόνο επιθέσεις από το κέντρο της πόλης, όπου πολίτες πάλευαν με στρατιωτικούς, λιντσάροντας, αλλά και σκοτώνοντάς τους. Ένας από τους οκτώ είπε: “Στην Ελλάδα”. Γιατί; “Γιατί είναι χώρα ευρωπαϊκή”.

Την 1η Μαρτίου 2018 δύο Έλληνες στρατιωτικοί που είχαν τη βάση τους στις Καστανιές Έβρου πέρασαν τα σύνορα από έναν λάθος υπολογισμό λόγω της κακοκαιρίας. Όταν -αντί να επιστραφούν όπως συνήθως μετά από λίγες ώρες- αποφασίστηκε να κρατηθούν στις τουρκικές φυλακές, κανείς δεν μπορούσε να συνδυάσει τις δύο αυτές ιστορίες, των οποίων η μόνη κοινή αφετηρία φαίνεται μέχρι σήμερα να είναι οι πρωταγωνιστές τους: Πρόσωπα τραγικά που, δίχως την επιθυμία να γίνουν ήρωες ή να αναμειχθούν στις εξελίξεις της εποχής τους, μετατράπηκαν ερήμην τους σε αντικείμενο ενός παιχνιδιού που τα ξεπερνά. Την ημέρα συγγραφής του παρόντος, οι δύο Έλληνες Αξιωματικοί βρίσκονται ακόμη κρατούμενοι στις φυλακές της Ανδριανούπολης έχοντας ξεπεράσει τις 100 ημέρες, ενώ τα νομικά ερωτήματα που κυκλώνουν την υπόθεσή τους είναι αναρίθμητα.

Ζήτημα ποινής

Το θετικό στην περίπτωση των δύο Ελλήνων Αξιωματικών -το οποίο φαίνεται να οριοθετεί τρόπον τινά την απεριόριστη κράτησή τους- είναι το μικρό πλαίσιο ποινής που προβλέπεται από τον τουρκικό νόμο για την παραβίαση των εθνικών συνόρων από υπηκόους άλλου κράτους. Συγκεκριμένα, ο τουρκικός Ποινικός Κώδικας (Άρθρο 332) προβλέπει πλαίσιο ποινής από 2 έως 5 χρόνια σε περίπτωση παράνομης εισόδου σε απαγορευμένη στρατιωτική περιοχή. Στο συγκεκριμένο όριο ποινής τα 5 χρόνια αποτελούν το ανώτατο όριο φυλάκισης των παρανόμως εισερχομένων, και σε αυτό μπορεί να εξαντληθεί η αυστηρότητα της Τουρκικής Δικαιοσύνης, η οποία δεν φαίνεται να δρα πάντοτε ανεξάρτητα από την πολιτική πίεση και σκοπιμότητα.

Πάντως, αν συμπεριληφθεί στη δικανική συλλογιστική η εύλογη διαπίστωση της τέλεσης του παραπάνω εγκλήματος εξ αμελείας και όχι με δόλο -σε αυτό συνηγορεί η συχνή παραβίαση των συγκεκριμένων συνόρων και από τις δύο πλευρές σε περιόδους κακοκαιρίας και χιονοπτώσεων-, τότε οι δύο Έλληνες αξιωματικοί ίσως έχουν πιθανότητα να καταδικαστούν με την ελαστικότερη της ποινής – που αγγίζει τα 2 χρόνια. Το συγκεκριμένο αδίκημα με βάση την προβλεπόμενη ποινή χαρακτηρίζεται ως πλημμέλημα, και δίνει ελπίδα μέσα στην αγωνία για την τύχη των δύο στρατιωτικών οι οποίοι, σε περίπτωση στοιχειοθέτησης κατηγορίας για κατασκοπεία, κινδυνεύουν με την απολύτως ανελαστική ποινή που προβλέπεται για αυτή. Συγκεκριμένα, το αδίκημα της στρατιωτικής κατασκοπείας σε καιρό ειρήνης στον τουρκικό Κώδικα (Άρθρο 328) τιμωρείται με ποινή βαρύτερη από το έγκλημα της παράνομης εισόδου, και αγγίζει στη χειρότερη περίπτωση την 20ετία, με ελάχιστο όριο ποινής τα 15 χρόνια.

Φυσικά, στην περίπτωση αυτή πρέπει να στοιχειοθετηθεί ανάλογο κατηγορητήριο από τον Τούρκο Εισαγγελέα, στο οποίο να αποδεικνύεται ότι η είσοδος των Ελλήνων Αξιωματικών στην τουρκική στρατιωτική ζώνη έγινε με σκοπό την κατασκόπευση και άντληση πληροφοριών από την Τουρκία. Αυτό είναι αρκετά δύσκολο να χρησιμοποιηθεί ως ισχυρισμός από τη στιγμή που ο Κούκλατζης και ο Μητρετώδης έφεραν τη στρατιωτική τους περιβολή, ενώ εξ ορισμού η κατασκοπεία προϋποθέτει κάθε δυνατή προσπάθεια απόκρυψης της ταυτότητας του δράστη. Αμφισβητήσιμο, πάντως, σε κάθε περίπτωση παραμένει, ανεξάρτητα από την τελική κατηγορία, το κατά πόσο η Τουρκική Δικαιοσύνη, υπακούοντας ή όχι στις σκοπιμότητες της σουλτανικής Άγκυρας, έχει δικαιοδοσία επί της δίκης των δύο Ελλήνων Αξιωματικών. Το ζήτημα της ετεροδικίας και, επομένως, η πιθανή αποκλειστική δικαιοδοσία των ελληνικών δικαστηρίων δεν πρέπει να απορριφθεί.

Ας μιλήσουμε για (Ετερο)Δικαιοσύνη

Στα άγουρα χρόνια του Διεθνούς Δικαίου η ετεροδικία -το δικαίωμα που προβλέπει το Διεθνές Δίκαιο, βάσει του οποίου τα πρόσωπα στα οποία απονέμεται μπορούν να  διαφύγουν τη δικαστική δικαιοδοσία του κράτους στο οποίο βρίσκονται- είχε χαρακτήρα απόλυτο. Το απόλυτο της ετεροδικίας φυσικά αφορούσε τόσο στη διαγνωστική δίκη, όσο και στη δίκη της αναγκαστικής εκτέλεσης (Τσικρικάς Δ., 2001). Τα κράτη θεωρούνται κατά το Διεθνές Δίκαιο οντότητες ίσες, σε βαθμό που η άσκηση της δικαιοδοτικής εξουσίας του ενός επί του άλλου να είναι σε κάθε περίπτωση ανεπίτρεπτη. Το θεμέλιο αυτό της μη εμπλοκής της δικαστικής εξουσίας του ενός κράτους σ’ εκείνη του άλλου (“par in parem non habet imperium”) έχει περιοριστεί, ως απόρροια των συνεχών διακρατικών συναλλαγών και ανταλλαγών πάσης φύσεως.

Σήμερα, μπορεί να διακρίνει κανείς ανάμεσα: α) στην απόλυτη ετεροδικία, κατά την οποία κάθε επέμβαση αποκλείεται εκ των προτέρων, και β) στη σχετική ετεροδικία, κατά την οποία οι ιδιωτικές συναλλαγές βρίσκονται εκτός πεδίου εφαρμογής της. Το κράτος του δράστη διατηρεί τη δικαιοδοσία του μονάχα στις ενέργειες όπου διαφαίνεται η άσκηση της δημόσιας εξουσίας. Έτσι, έχουμε διαφορά μεταξύ της συναλλακτικής πράξης ιδιωτικού δικαίου, που εμπίπτει στη δικαιοδοσία του κράτους όπου έλαβε χώρα η αμφισβητήσιμη συναλλαγή (acta jure gestionis), και της πράξης-έκφανσης της δημόσιας εξουσίας (acta jure imperii), που διατηρεί τον χαρακτήρα της αναλλοίωτης και απόλυτης ετεροδικίας.

Με βάση τη μέχρι τώρα συλλογιστική, είναι καθήκον της ελληνικής πλευράς να εξαντλήσει το νομικό οπλοστάσιο που της παρέχει το Διεθνές Δίκαιο της ετεροδικίας, ώστε να δοθεί λύση στην αρμοδιότητα ή μη των τουρκικών δικαστηρίων στην υπόθεση των δύο Ελλήνων Αξιωματικών, που βρίσκονται ακόμα δέσμιοι στις τουρκικές φυλακές της Ανδριανούπολης. Σύμφωνα με όσα ειπώθηκαν, φαίνεται λογικό οι παράνομες πράξεις στρατιωτικών που δρουν εν ονόματι του Ελληνικού Κράτους να εμπίπτουν στο καθεστώς της ετεροδικίας, ακόμη και αν ενήργησαν καθ’ υπέρβαση των εντολών που τους δόθηκαν. Άλλωστε, σύμφωνα με τον ελληνικό στρατιωτικό ποινικό νόμο 2287/1995, ως στρατιωτικοί αποτελούν κρατικά όργανα, και οι πράξεις τους κατά την άσκηση των καθηκόντων τους είναι πράξεις κυριαρχικές, και υπόκεινται στη δικαιοδοσία και την αρμοδιότητα των ελληνικών δικαστηρίων, ανεξαρτήτως του εάν τελούνται σε αλλοδαπή επικράτεια.

Στα δίχτυα του συστήματος

Μία από τις σημαντικότερες προβληματικές, πάντως, της συγκεκριμένης κατάστασης είναι η ήδη μακρόχρονη κράτηση των δύο Ελλήνων Αξιωματικών χωρίς να τους έχει απαγγελθεί ακόμη κατηγορητήριο. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι δεν εμπίπτουν ακόμη σε κανένα πλαίσιο ποινής, λόγω της μη ύπαρξης κατηγορίας και απόφασης που να στηρίζεται σε αυτή, και ουσιαστικά βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξαντλητική αναμονή της ορθής λειτουργίας του ανεξάρτητου μηχανισμού της τουρκικής δικαιοσύνης. Φυσικά, η μακρόχρονη κράτησή τους σε καμία περίπτωση δεν είναι νομικώς αδιάφορη κατά το Διεθνές Δίκαιο.

Ήδη, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων διαπίστωσε μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου του 2016 ότι το δικαίωμα στην ελευθερία, αλλά και στην έκφραση, παραβιάζεται κατάφωρα στην υπόθεση δύο Τούρκων αρθρογράφων, του Mehmet Altan και του Sahin Alpay, οι οποίοι, κατηγορούμενοι ως φιλικά προσκείμενοι σε γκιουλενιστές, κρατούνται παράνομα στις τουρκικές φυλακές και, μάλιστα, κατά παράβαση έγγειας απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας, το οποίο αποφάσισε την απελευθέρωσή τους. Η απόφαση αυτή του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου  δεν δικαιώνει μόνο τους παρανόμως κρατουμένους, αλλά εκθέτει ένα κράτος που, βλέποντας παντού “εχθρούς”, κατασκευάζει ένα σύστημα δικαίου που προωθεί την πολιτική σταθερότητα και όχι την κοινωνική δικαιοσύνη.

Την ίδια στιγμή, στην απέναντι πλευρά του Αιγαίου

Αντίθετα, φυσικά, με όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα στο ενδιάμεσο διάστημα, η Ελλάδα έχει ακολουθήσει ως τώρα την οδό της απόλυτης νομιμότητας όσον αφορά στην κράτηση των 8 Τούρκων Αξιωματικών που κατηγορούνται για πραξικόπημα. Ιστορικά, με την Οδηγία 2005/85/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου θεσπίσθηκαν τα ελάχιστα εχέγγυα για τις διαδικασίες με τις οποίες τα κράτη-μέλη χορηγούν και ανακαλούν το καθεστώς του πρόσφυγα.

Στο Άρθρο 18 της Οδηγίας αυτής ορίζεται ότι “1. Τα κράτη-μέλη δεν υποβάλλουν σε κράτηση ένα πρόσωπο για τον λόγο και μόνο ότι ζητεί άσυλο. 2. Όταν υποβάλλουν έναν αιτούντα σε κράτηση, τα κράτη-μέλη μεριμνούν ώστε να υπάρχει η δυνατότητα ταχείας δικαστικής επανεξέτασης”. Η Οδηγία 2005/85/ΕΚ, μάλιστα, αποτελεί ένα από τα μέτρα που προβλέπονται στο Άρθρο 63 της Συνθήκης για την Ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για τη δημιουργία ενιαίου ευρωπαϊκού συστήματος για το άσυλο. Ο τρόπος με τον οποίο η Οδηγία αυτή ενσωματώθηκε στην ελληνική έννομη τάξη είναι μέσω του σημαντικότατου προεδρικού διατάγματος (ΠΔ) 90/2008, όπως τροποποιήθηκε με το ΠΔ 81/2009.

Το ελάχιστο όριο που έχει τεθεί ως όριο νομιμότητας της κράτησης για όσους ζητούν άσυλο στην ελληνική επικράτεια έχει προσδιοριστεί στους 18 μήνες – χρονικό διάστημα που προκύπτει από τον υπολογισμό των 180 ημερών κράτησης αν αυτές προστεθούν στους 12 μήνες παράτασης, οι οποίοι πρέπει πάντοτε να είναι σαφώς δικαιολογημένοι. Μετά το πέρας των 18 αυτών μηνών οι διαδικασίες απελευθέρωσης των 8 Τούρκων Αξιωματικών έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή, αποδεικνύοντας περίτρανα πως η Ελλάδα, σε αυτόν τον “πόλεμο” δηλώσεων και απειλών των κρατικών αξιωματούχων με την Τουρκία, στην πράξη επιλέγει να ακολουθήσει τον δρόμο της νομιμότητας και του κράτους δικαίου, σε αντίθεση με τη γειτονική χώρα. Άλλωστε, όπως ανέφερε και ο καθηγητής Κώστας Χρυσόγονος, η Ελλάδα είναι δεσμευμένη από το Διεθνές Δίκαιο σε μη έκδοση πολιτών σε άλλο κράτος στο οποίο απουσιάζουν τα εχέγγυα της δίκαιης δίκης, και η θανάτωση ή τα βασανιστήρια αποτελούν το πιθανότερο μέσο μεταχείρισής τους.

Όλα αυτά θυμίζουν αρχαία τραγωδία

Προς επίρρωση της προαναφερθείσας θέσης, τις τελευταίες μέρες ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης και κυβερνητικός εκπρόσωπος, Bekir Bozdağ, δήλωσε: “Είναι δικό μας καθήκον, και θα τους βρούμε όπου και να πάνε, θα τους πακετάρουμε, θα τους επιστρέψουμε στην Τουρκία, και θα τους παραδώσουμε στην τουρκική δικαιοσύνη”. Η ευθεία απειλή απαγωγής των 8 -με αποτέλεσμα την άμεση επέμβαση στις αποφάσεις της ελληνικής δικαιοσύνης- αντανακλά τη βούληση του τουρκικού κράτους να μην δεσμεύεται από κανέναν κανόνα Διεθνούς Δικαίου όταν αυτός προσκρούει στη λεγόμενη Ερυθρά Βίβλο, που δεν είναι άλλη από το Πρωτόκολλο Πολιτικής Εθνικής Ασφάλειας. Η επίλυση του συγκρουσιακού πεδίου εσωτερικής και διεθνούς έννομης τάξης στο τουρκικό κράτος, άλλωστε, υπήρξε ανέκαθεν προβληματική.

Στον αντίποδα, φαίνεται ότι η στάση της ελληνικής πλευράς -όσο κι αν είναι εθνικά οδυνηρή, βυθίζοντας τους δύο Έλληνες Αξιωματικούς στον παραλογισμό της παράνομης κράτησής τους- στέλνει προς όλες τις κατευθύνσεις ένα και μόνο μήνυμα: Η Ελλάδα είναι μία χώρα που δεν διαπραγματεύεται τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αρχές δικαιοσύνης στο όνομα της εθνικής της περηφάνιας και πολιτικής σταθερότητας, και είναι έτοιμη γι’ αυτόν τον λόγο να πληρώσει το άδικο κόστος, κινώντας όλα τα νομικά νήματα που είναι δυνατόν μέχρι το τέλος.

Όπως σωστά αναφέρει ο Απόστολος Δοξιάδης στη Wall Street Journal μετά την εμπειρία του από τη δίκη των 8, οι άνθρωποι αυτοί, είτε αποτελούν όντως πραξικοπηματίες είτε όχι, του θύμισαν την αρχαία τραγωδία της Αντιγόνης, που πέθανε υπερασπιζόμενη το δίκαιο. Μία βαθιά παραβολή για την Ελλάδα που, ως ευρωπαϊκή χώρα, επιλέχτηκε από τους 8 εκείνο το μοιραίο βράδυ του πραξικοπήματος, τη στιγμή που ήταν απολύτως μπερδεμένοι και μπλεγμένοι στα γρανάζια της άδικης κρατικής μηχανής. Μία παραβολή που θυμίζει πως το να τάσσεται κανείς με την πλευρά του δικαίου δεν είναι ποτέ μία εύκολη υπόθεση. Είναι απλά η σωστή επιλογή.

 Πηγές:

  1. Wall Street Journal. (2017). Turkey’s Coup and Europe’s Rule of Law, Eight Turkish officers who fled to Greece deserve European protection from Erdogan’s crackdown. https://www.wsj.com/articles/turkeys-coup-and-europes-rule-of-law-1483645331
  2. Αντωνόπουλος, Κ. (2011). Το δίκαιο της Διεθνούς Κοινωνίας. Αθήνα: Νομική Βιβλιοθήκη.
  3. Goldsmith, J., Posner, R. (2005). The Limits of International Law. Oxford University Press.
  4. org. (2017). Καταστατικός Χάρτης ΟΗΕ.
    http://www.unric.org/el/index.php?option=com_content&view=article&id=14
  5. Μαρούδα, Μ.-Ν. (2006). Η Διεθνής Ευθύνη από παραβιάσεις του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Αθήνα: Αντ. Ν. Σάκκουλα.
  6. Skai.gr. (2018). Απειλή Άγκυρας για απαγωγή των 8 Τούρκων στρατιωτικών: Θα τους πακετάρουμε. http://www.skai.gr/news/greece/article/375238/apeilh-agkyras-gia-tous-oxtw-tourkous-ua-toy-broyme-ua-toyw-paketaroume/#ixzz5HwmocJfS
  7. Διεθνής Αμνηστία. (2018). Τουρκία: Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δίνει ελπίδα σε χιλιάδες κρατούμενους. https://www.amnesty.gr/en/node/21331
  8. Μπέης, Κ. (2001). Η αδικοπρακτική ευθύνη του γερμανικού Κράτους για εγκλήματα των στρατευμάτων κατοχής στην Ελλάδα, το ζήτημα της ετεροδικίας του ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων και το ΑΕΔ. http://www.kostasbeys.gr/articles.php/articles.php?s=5&mid=1479&mnu=3&id=18163
  9. Η Καθημερινή. (2018). Η ελληνική περιπέτεια των 8 Τούρκων. http://www.kathimerini.gr/918651/article/epikairothta/kosmos/h-ellhnikh-peripeteia-twn-oktw-toyrkwn
  10. Τσικρικάς, Δ. (2001). Σκέψεις για τη θεμελίωση και τη λειτουργία της ετεροδικίας των κρατών. http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=4&mid=1479&mnu=3&id=23375
  11. Δετσαρίδης, Χ. (2011). Η έννομη προστασία του αλλοδαπού από τη διοικητική απέλαση και το ένδικο βοήθημα των αντιρρήσεων κατά της κράτησης.
  12. Επιθεώρηση Μεταναστευτικού Δικαίου. (2012). 18μηνο πλέον το όριο διοικητικής κράτησης των αιτούντων άσυλο αλλοδαπών. Τεύχος 3/2012, σελ. 312-314.

Tagged under:

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 18 Αυγούστου του 1995. Πτυχιούχος Νομικής Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης το 2017 και μεταπτυχιακός φοιτητής Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου κατά το ακαδημαϊκό έτος 2018 - 2019 στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης Paris II Pantheon Assas . Στη διάρκεια των μαθητικών και φοιτητικών του χρόνων, συμμετείχε σε πλειάδα διεθνών συνεδρίων (ΜUN, UNESCO) τόσο στην Ελλάδα, όσο και στα πανεπιστήμια Yeditepe, Frederick και Οξφόρδης του εξωτερικού, ως delegate αρχικά και αργότερα ως Πρόεδρος επιτροπών. Το 2018 τελεί Γενικός Γραμματέας του Fredmun 2018, στη Λευκωσία. Έχει λάβει σημαντικό αριθμό βραβείων και διακρίσεων από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών, της οποίας πλέον είναι το νεότερο μέλος. Είναι συγγραφέας τριών βιβλίων ποιητικού-δοκιμιακού περιεχομένου. Το 2010 η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών τον καλεί σε τιμητική εκδήλωση και του αποδίδει το πρώτο Πανελλήνιο βραβείο Λογοτεχνίας. Αρθρογραφεί για ζητήματα Διεθνούς Δικαίου στην ιστοσελίδα Power Politics από το 2016. Είναι ασκούμενος δικηγόρος Πειραιώς και έχει κάνει την πρακτική του σε Ναυτιλιακή Εταιρεία και στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας -- μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του εκπαίδευσης στο Πυροβολικό Σώμα -- στον τομέα νομικής ανάλυσης πολιτικού ρεπορτάζ σε θέματα Άμυνας και Εξωτερικής Πολιτικής.

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest