Δίκαιη δίκη για το γιο του Qaddafi;

Το πλήρες όνομά του είναι Saif al- Islam Muammar al-Qaddafi και είναι ο δεύτερος γιος του πρώην ηγέτη της Λιβύης, Muammar Qaddafi. Παρά το γεγονός ότι δεν κατείχε κάποια επίσημη κυβερνητική θέση, έχει θεωρηθεί ως ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη επιρροή στη Λιβύη, μετά τον πατέρα του. Αρνήθηκε, ωστόσο, ότι θέλησε να κληρονομήσει τη δύναμη του πατέρα του, δηλώνοντας ότι «η εξουσία δεν είναι αγρόκτημα για να κληρονομηθεί».

Η δυτική μόρφωσή του -διδακτορικός φοιτητής στο London School of Economics- διαμόρφωσε ένα καθοριστικό ρόλο στην προσέγγιση της Λιβύης με τη Δύση, από το 2000 έως και την εξέγερση του 2011.

Η απαρχή της εξέγερσης εντοπίζεται στις 15 Φεβρουαρίου 2011, όταν ξεσπούν στη Βεγγάζη διαμαρτυρίες μετά τη σύλληψη ακτιβιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δυνάμεις ασφαλείας της Λιβύης, και οι πιστοί του Qaddafi επιτίθενται στα πλήθη, τραυματίζοντας, αλλά και σκοτώνοντας δεκάδες ανθρώπους στη διάρκεια των επόμενων ημερών. Η απάντηση της διεθνούς κοινότητας στην κρατική αυθαιρεσία έρχεται με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών να επιβληθούν κυρώσεις στο καθεστώς Qaddafi, αλλά και με την ανακοίνωση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ότι θα προχωρήσει σε έρευνα για την διακρίβωση τέλεσης εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας από το καθεστώς αυτό. Μερικά από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στη συνέχεια, αναφέρονται στην επέμβαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης για διαπραγματεύσεις, στην επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων για τον εμποδισμό των δυνάμεων του Qaddafi από τη χρήση στρατιωτικών αεροσκαφών που θα επιτίθονταν στους αντάρτες, την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας να επιτρέψει την στρατιωτική επέμβαση ξένων δυνάμεων στη Λιβύη, την πλήρη διοίκηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων από το ΝΑΤΟ, την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, τις διπλωματικές αποστολές, τον έλεγχο πόλεων, τη φυγή της συζύγου και κάποιων από τους γιους του στην Αλγερία και, τελικά, το θάνατο του Qaddafi από τραύματα από σφαίρες, μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια να ξεφύγει από τους μαχητές του Εθνικού Συμβουλίου (National Transitional Council).

Η παρουσία και ανάμειξη του Saif al-Qaddafi στην εξέγερση επιβεβαιώνεται, για πρώτη φορά, όταν σπεύδει να δηλώσει στην κρατική τηλεόραση ότι οι διαδηλώσεις αποτελούν εγχείρημα «ξένου δακτύλου» -τον οποίο, λίγες μέρες αργότερα, ο Qaddafi διαβλέπει ως την Al-Qaeda- και ότι το καθεστώς θα αγωνιστεί, επιδιώκοντας διάλογο προς μεταρρύθμιση. Στις 16 Μάη 2011, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (International Criminal Court, ICC)  είχε προβεί στην ανακοίνωση ότι θα ζητήσει εντάλματα σύλληψης κατά του Muammar Qaddafi, του Saif al-Qaddafi, και του επικεφαλής των Υπηρεσιών Πληροφοριών της Λιβύης, Abdullah Senussi, για τη διαταγή επιθέσεων εναντίον αμάχων κατά τη διάρκεια της εξέγερσης. Στις 27 Ιουνίου 2011 εκδίδει τα σχετικά εντάλματα. Η υπόθεση του Muammar Qaddafi τερματίστηκε στις 22 Νοεμβρίου 2011, ακολουθώντας το θάνατό του, ενώ για την υπόθεση του επικεφαλής των Υπηρεσιών Πληροφοριών της Λιβύης κρίθηκε αναρμόδιο το δικαστήριο.

Στις 19 Νοεμβρίου 2011 ο Saif al-Qaddafi συλλαμβάνεται κοντά στην πόλη της Obari, στη νότια έρημο της Λιβύης και κοντά στη νότια πόλη της Sabha, με δύο άτομα που τον βοηθούσαν να περάσει λαθραία στο γειτονικό Νίγηρα. Παρά τις αναφορές που έγιναν σχετικά με τραυματισμό κατά τη σύλληψή του, ο ίδιος τις διέψευσε, εξηγώντας ότι τα τραύματά του είχαν προκληθεί από μια αεροπορική επιδρομή του ΝΑΤΟ.

Ο Tlayeb, ταξίαρχος στο Ζιντάν, την περιοχή όπου ο Saif κρατείται, είπε ότι εμπίπτει στη δικαιοδοσία του Εθνικού Συμβουλίου της Λιβύης να αποφασίσει πού θα δικαστεί ο κρατούμενος. Νωρίτερα, το Συμβούλιο είχε επιμείνει ότι όλοι οι εγκληματίες πολέμου θα δικάζονται στη Λιβύη, και δεν θα παραπέμπονται στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο – το οποίο, ωστόσο, είχε απαγγείλει ήδη από τον Ιούνιο στον εν λόγω κατηγορούμενο καταγγελίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (δολοφονίες και διώξεις). Ο ισχυρισμός αυτός βασίστηκε στην πεποίθησή του Συμβουλίου ότι η δίκη του Saif από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο θα υποβάθμιζε το νομικό σύστημα της Λιβύης. Τίθεται, με άλλα λόγια, το ζήτημα της σχέσης συμπλήρωσης ή αποκλεισμού που υφίσταται ανάμεσα στα εθνικά ποινικά συστήματα και στη δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.

Ο Saif al-Islam Qaddafi, υιός του τελευταίου ηγέτη της Λιβύης Muammar Qaddafi, παρακολουθεί την ακρόαση πίσω από τα κάγκελα σε μία αίθουσα του Δικαστηρίου στο Ζιντάν. Πηγή: Reuters

Προτού κριθούν τα γεγονότα που ακολούθησαν, και ειδικότερα η δίκη του στην Τρίπολη, η καταδίκη του σε θάνατο, η απομόνωσή του στη Ζιντάν, οι κατηγορίες για βασανιστήρια που δεν επαληθεύτηκαν ή διαψεύστηκαν, η μη κλήση μαρτύρων, καθώς και η έκθεση η οποία συνετάχθη προ δύο ημερών από το γραφείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ και την Αποστολή Υποστήριξης του ΟΗΕ στη Λιβύη (UNSMIL), μοιάζει σκόπιμο να διασαφηνιστεί η δικαιοδοσία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, έτσι ώστε να αρθεί οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με τη δυνατότητά του να δικάσει τον Saif, για τον οποίο μάλιστα, όπως προαναφέρθηκε, έχει εκδοθεί ένταλμα σύλληψης. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, σύμφωνα με το άρθρο 12 του Καταστατικού του, Rome Statute, έχει δικαιοδοσία να αναφέρεται σε οποιαδήποτε κράτος αποδέχεται αυτό το Καταστατικό ως συμβαλλόμενο μέρος. Οι αποφάσεις των δικαστηρίων που δεν σέβονται τα δικαιοδοτικά όρια μπορούν να αμφισβητηθούν. Αν, όμως, τα μέρη έχουν συναινέσει ως προς τη δικαιοδοσία συγκεκριμένου δικαστηρίου, οι προσδιορισμοί ως προς το παραδεκτό των ισχυρισμών είναι οριστικοί. Λανθασμένη ταξινόμηση ζητημάτων παραδεκτού ως ζητήματα δικαιοδοσίας θα ματαίωνε την προσδοκία των μερών ότι η διαφορά θα επιλυόταν από το δικαστήριο της επιλογής τους. Εν προκειμένω, ανατρέχοντας στα κράτη που έχουν υπογράψει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, παρατηρείται ότι η Λιβύη δεν ανήκει σε αυτά και άρα, εκ πρώτης όψεως, το δικαστήριο δεν φαίνεται να έχει δικαιοδοσία να κρίνει την υπό κρίση υπόθεση του Saif al-Qaddafi. Ωστόσο, μια προσεκτικότερη ανάγνωση του Καταστατικού του δικαστηρίου, και ειδικότερα η δεύτερη περίπτωση του άρθρου 13 αυτού, αποκαλύπτει ότι για να διερευνηθεί μια υπόθεση από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο δεν απαιτείται, σε κάθε περίπτωση, αυτή να προέρχεται από κράτος που έχει υπογράψει το Καταστατικό, παρά αρκεί να την έχει αναφέρει στον Εισαγγελέα το Συμβούλιο Ασφαλείας του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών. Στην υπό κρίση περίπτωση, η απαγγελία κατηγοριών από τον Εισαγγελέα ακολούθησε το Ψήφισμα 1970 της 26ης Φεβρουαρίου 2011 που αναφερόταν στη Λιβύη, με μέλος του Καταστατικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Ήταν η δεύτερη φορά που μια υπόθεση αναφέρθηκε στο δικαστήριο στα πλαίσια της εξουσίας του Συμβουλίου Ασφαλείας υπό το κεφάλαιο VII του Χάρτη του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών, αλλά η πρώτη που ένα τέτοιο δεσμευτικό ψήφισμα υιοθετήθηκε ομόφωνα.

Προς περαιτέρω επίρρωση των ανωτέρω πρέπει να προστεθεί ότι, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο -όπως επιβεβαιώνεται και από τις γενικές αρχές που το πλαισιώνουν- δεν αντικαθιστά τα εθνικά συστήματα ποινικής δικαιοσύνης, αλλά τα συμπληρώνει. Μπορεί να διερευνήσει και, όταν αυτό δικαιολογείται, να διώξει και να δικάσει πρόσωπο, μόνο εάν το κράτος στο οποίο υπάγεται το πρόσωπο δεν πράττει τα ανωτέρω (διερεύνηση, δίωξη, δίκη), δεν μπορεί να τα πράξει, ή είναι πραγματικά απρόθυμο να τα πράξει. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν η διαδικασία έχει αδικαιολόγητα καθυστερήσει, ή όταν έχει ως στόχο να προστατεύσει τα άτομα από την ποινική ευθύνη τους. Αυτό είναι γνωστό ως αρχή της συμπληρωματικότητας, σύμφωνα με την οποία δίδεται προτεραιότητα στα εθνικά συστήματα – τα κράτη, δηλαδή, διατηρούν την κύρια ευθύνη για τη δίκη των δραστών των πιο σοβαρών εγκλημάτων. Ήτοι, το δικαστήριο δεν υποβαθμίζει το ποινικό σύστημα της Λιβύης, αλλά συμμορφώνεται προς το -καθ’ όλα δεσμευτικό- ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, μεταβιβάζοντας μάλιστα την υπόθεση στο προδικαστικό τμήμα του δικαστηρίου (Pre-Trial Chamber).

Παρ’ όλα αυτά, οι εξελίξεις που εντοπίζονται από το 2012 έως σήμερα δεν φαίνεται να προκύπτουν ως λογικό επακόλουθο μιας κατά τ’ άλλα δρομολογημένης κατάστασης, εδράζουσας σε νομικά προαπαιτούμενα. Η Λιβύη υπέβαλε στο δικαστήριο τις εμπιστευτικές παρατηρήσεις που αξιώθηκαν αναφορικά με τη σύλληψη και κράτηση του Saif, ενώ αρνήθηκε να συμμορφωθεί στην επαναλαμβανόμενη διαταγή του δικαστηρίου να τον παραδώσει αμέσως, παρά και την απόρριψη σχετικού αιτήματος μη συμμόρφωσης από το εφετείο. Στη συνέχεια, η Λιβύη δεν δίστασε να προβεί σε αίτημα εξέτασης των προϋποθέσεων παραδεκτού της υπόθεσης, το οποίο φανερά καθυστέρησε τις διαδικασίες – αφού, για όσο διάστημα εκκρεμούσε, εμπόδιζε το δικαστήριο να αξιώσει την παράδοση του κατηγορουμένου. Εν τω μεταξύ, τέσσερα μέλη του προσωπικού του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, που αποστάλθηκαν με απόφαση των δικαστών στη Ζιντάν για να συναντήσουν τον Saif al-Qaddafi, κρατήθηκαν για περίπου ένα μήνα. Στις 31 Μάη 2013 επιβεβαιώθηκαν οι προϋποθέσεις παραδεκτού, και το δικαστήριο διέταξε εκ νέου την παράδοση του κατηγορουμένου σε αυτό. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο παρατήρησε ότι η έρευνα που γινόταν στη Λιβύη, για τα εγκλήματα που κατηγορούνταν ότι διέπραξε ο φερόμενος ως κατηγορούμενος, ήταν ανεπαρκής. Αναγνωρίστηκε η προσπάθεια της Λιβύης να αποκαταστήσει -τουλάχιστον εν μέρει- το κράτος δικαίου, αλλά αμφισβητήθηκε η ικανότητά της να βρεθεί αντιμέτωπη με ελλείματα της δικαστικής της εξουσίας, μεταξύ των οποίων η εντοπιζόμενη ανικανότητά της να τον κρατήσει υπό κρατική κηδεμονία. Ακολούθως, κρίθηκε ότι η μη συμμόρφωση της Λιβύης ως προς την παράδοσή του συνιστά ζήτημα για το οποίο θα πρέπει να επιληφθεί το Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ θα πρέπει να εκδοθεί και από το δικαστήριο σχετικό πόρισμα. Στις 8 Μάη 2014 η κυβέρνηση της Λιβύης ενημερώνει τους δικαστές του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ότι η δική για τον εν λόγω κατηγορούμενο πρόκειται να αρχίσει σύντομα. Λίγες μέρες αργότερα το εφετείο επιβεβαίωσε το παραδεκτό, καθώς και ότι οι δικαστές δεν είχαν περιέλθει σε πλάνη αναφορικά με την ανεπάρκεια του ποινικού συστήματος της Λιβύης να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της υπόθεσης αυτής. Το Δεκέμβριο του 2014 εκδόθηκε τόσο το πόρισμα της μη συμμόρφωσης της Λιβύης, όσο και η σημασία συνεργασίας με το Συμβούλιο Ασφαλείας για την παράδοση του Saif.

Ηγέτες από το καθεστώς Qaddafi περιμένουν να αρχίσει η δίκη τους μέσα ένα κελί στην Τρίπολη. Πηγή: Xinhua/REX Shutterstock

Ήδη, όμως, στις 27 Απριλίου 2014, ξεκινά στην Τρίπολη, την πρωτεύουσα της Λιβύης, η δίκη των 37 σημαντικότερων ατόμων για το καθεστώς Qaddafi – μεταξύ των οποίων περιλήφθηκε και ο γιος του Saif, για τους λόγους που αναλύθηκαν ανωτέρω. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και οργανισμοί για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Amnesty International, Human Rights Watch, International Bar Association) αμφισβήτησαν την πιθανότητα να αντιμετωπίσουν τα πρόσωπα αυτά μια δίκαιη δίκη. Τελικά, τον Ιούλιο του 2015, ο Saif και 8 ακόμα καταδικάστηκαν σε θάνατο. Καταδικάστηκε ερήμην του, αφού οι αρχές του Ζιντάν αρνήθηκαν να τον παραδώσουν στην Τρίπολη, εξαιτίας αμφιβολιών τους για την ικανότητα των αρχών της Τρίπολης να εμποδίσουν πιθανή διαφυγή του. Οι ετυμηγορίες, μετά από μια χαοτική και μυστική διαδικασία, υπογραμμίζουν την αδυναμία της Λιβύης να εφαρμόσει τις δημοκρατικές αρχές, όπως αυτές υποσχέθηκε η πτώση της δικτατορίας, ενώ επιβεβαιώνουν την άποψη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου ότι η Λιβύη κρίνεται ανεπαρκής να δικάσει την υπόθεση του Saif, όπως αυτή θα δικαζόταν ενώπιον του δικαστηρίου. Εκφοβισμός μαρτύρων, έλλειψη δικηγόρων, απόκρυψη μαρτυριών και εγγράφων είναι μόνο κάποια από τα παραδείγματα που οι απεσταλμένοι των Ηνωμένων Εθνών περιέλαβαν στις λίστες τους. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ένας εξ αυτών, «λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις ελλείψεις, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό το γεγονός ότι το δικαστήριο έχει εκδώσει εννέα θανατικές καταδίκες». Μια πρώτη αντίδραση του δικηγόρου ήταν να δηλώσει ότι θα αιτηθεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να αποσύρει τις κατηγορίες κατά του Saif καθώς, σύμφωνα με το άρθρο 20 του καταστατικού του Δικαστηρίου, δεν μπορεί το ίδιο πρόσωπο να δικαστεί δύο φορές για τα ίδια εγκλήματα. Και μάλιστα, σε συνδυασμό με το αίτημα απελευθέρωσης, το οποίο συνδέεται με τη χορήγηση αμνηστίας σε κρατουμένους από την εποχή του Qaddafi, στα πλαίσια μιας ευρύτερης προσπάθειας της κυβέρνησης που εγκαταστάθηκε από τον ΟΗΕ προς συμφιλίωση, θα επέτρεπε στον Saif να ταξιδέψει χωρίς να αντιμετωπίζει τον κίνδυνο σύλληψης. Τα δεδομένα αλλάξαν κατόπιν 12 δολοφονιών κατά κρατουμένων στην Τρίπολη. Οι δικηγόροι του κατηγορουμένου υπογραμμίζουν την αδυναμία της υπάρχουσας κυβέρνησης να ελέγξει την πρωτεύουσα και τη δράση των παραστρατιωτικών ομάδων, καθώς και την ανάγκη να κριθεί η αναρμοδιότητα της Λιβύης να τον δικάσει. Τα παραπάνω συμπληρώνει το γεγονός ότι η κυβέρνηση της Λιβύης στάθηκε ανάξια να διασφαλίσει την παράδοση του Saif στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, αφού αυτός παραμένει ακόμα κρατούμενος των μη διεθνώς αναγνωρισμένων αρχών της Λιβύης.

Όπως ανέφεραν τα Ηνωμένα Έθνη την 21η Φεβρουαρίου 2016, η ερήμην του καταδίκη του σε θάνατο δεν συνάδει με τις διεθνείς δικονομικές προδιαγραφές, και θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις κατηγορίες που του έχουν απαγγελθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η διαδικασία στερούνταν των διεθνών κανόνων και προτύπων για τη δίκαιη δίκη, ενώ παραβίασε και το δίκαιο της Λιβύης. Ενδεικτικό των παρατηρήσεων αυτών υπήρξε, μεταξύ άλλων, η υπονόμευση της ικανότητας των εναγόμενων να αμφισβητήσουν αποδείξεις. Έπειτα, η έφεση που θα ασκηθεί σύμφωνα με το δίκαιο της Λιβύης δεν θα είναι πλήρης, αφού θα περιοριστεί σε μια εξέταση των κανόνων δικαίου. Ως αντιστάθμισμα προς τα συμπεράσματα αυτά, η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών ζητά την αναθεώρηση του Ποινικού Κώδικα και του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, έτσι ώστε να διασφαλιστεί ότι όλα τα εγκλήματα ορίζονται σαφώς, τεκμηριώνει την πρόσβαση σε δικηγόρους κατά τη διάρκεια της ανάκρισης και καλεί την τήρηση όλων των εγγυήσεων δίκαιης δίκης, προβλέπει τη διερεύνηση όλων των καταγγελιών αναφορικά με βασανιστήρια, συνιστά την κράτηση σε μέρη και χώρους που τελούν υπό τον πλήρη έλεγχο της κυβέρνησης, προτείνει την αξιοποίηση ενός δικαιοστασίου ως προκατόχου της θανατικής ποινής, και καλεί τις λιβυκές αρχές να συμμορφωθούν προς τις διεθνείς υποχρεώσεις τους (π.χ. παράδοση του Saif στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο).

Η γενικότερη κρίση στη Λιβύη διαμορφώνεται σε καθοριστικό για την παγκόσμια ιστορία παράγοντα, αφού συνδέεται και με την πεποίθηση του νεοεκλεγέντος προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, Donald Trump, ότι θα μπορούσε να επιλυθεί αν δεν είχε προηγηθεί το λάθος του θανάτου του ηγέτης της, Muammar Qaddafi. Αν, εν τέλει, κατορθώσει να επαναφέρει την ειρήνη στη Λιβύη, η πολιτική του καριέρα θα συνοδευτεί από μια τεράστια επιτυχία. Φημολογείται ότι η μοναδική ευκαιρία να προωθηθεί μια τέτοια λύση είναι η υποστήριξη του Saif al-Qaddafi ως αρχηγού του κράτους, λαμβανομένου υπόψη του ως και σήμερα ρόλου του στη Λιβύη, και του επιπέδου της μόρφωσής του. Επιστρέφοντας στο κύμα των γεγονότων που έπνιξαν τις μέρες αυτές γύρω από το πρόσωπό του, μοιάζει απαραίτητο να επισημανθούν τα χαρακτηριστικά λόγια του, που οι δικηγόροι του μεταφέρουν από τον προηγούμενο Αύγουστο. «Δεν φοβάμαι να πεθάνω, αλλά αν με εκτελέσετε μετά από μια τέτοια δίκη, αποκαλέστε το δολοφονία και τελειώνετε με αυτό». Σ’ αυτά προστίθενται τα λόγια του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ότι επρόκειτο για «μια χαμένη ευκαιρία για απονομή δικαιοσύνης, αλλά και αδυναμία αντίδρασης των πολιτών της Λιβύης να αντιδράσουν στο προηγούμενο καθεστώς».

Πηγές:

  1. BBC (2012) Libya’s Saif al-islam Gaddafi profiled. Available at: http://www.bbc.com/news/world-africa-14617511 (Accessed: 22 February 2017).
  2. BBC (2011) Muammar Gaddafi: How he died. Available at: http://www.bbc.com/news/world-africa-15390980 (Accessed: 24 February 2017).
  3. The Editors of Encyclopædia Britannica (2016) ‘Libya revolt of 2011’. Available at: https://www.britannica.com/event/Libya-Revolt-of-2011 (Accessed: 22 February 2017).
  4. Batty, D. and Stephen, C. (2011) Saif al-islam Gaddafi captured in Libya. Available at: https://www.theguardian.com/world/2011/nov/19/saif-al-islam-gaddafi-captured (Accessed: 22 February 2017).
  5. International Criminal Court (no date) Understanding the International Criminal Court. Available at: https://www.icc-cpi.int/iccdocs/PIDS/publications/UICCEng.pdf (Accessed: 24 February 2017).
  6. International Criminal Court (no date) Gaddafi Case – The Prosecutor v. Saif Al-Islam Gaddafi. Available at: https://www.icc-cpi.int/libya/gaddafi (Accessed: 24 February 2017).
  7. IInternational Criminal Court (no date) The Prosecutor v. Saif Al-Islam Gaddafi – Alleged crimes. Available at: https://www.icc-cpi.int/libya/gaddafi/pages/alleged-crimes.aspx (Accessed: 24 February 2017).
  8. International Criminal Court (2012) Libya. Available at: http://www.iccnow.org/?mod=libya (Accessed: 24 February 2017).
  9. Rome Statue of the International Criminal Court (no date) U.N. Doc. A/CONF.183/9*. Available at: http://legal.un.org/icc/statute/romefra.htm (Accessed: 24 February 2017).
  10. Paulsson, J. (2010) Jurisdiction and Admissibility. Available at: https://papers.ssrn.com/sol3/papers2.cfm?abstract_id=1707490 (Accessed: 24 February 2017).
  11. UN Security Council (2011) Resolution 1970 (2011). Available at: http://www.un.org/en/ga/search/view_doc.asp?symbol=S/RES/1970(2011) (Accessed: 24 February 2017).
  12. Herland, H.N. (2017) Could Muammar Gaddafi’s son Saif al-islam solve the Libya crisis? Available at: http://www.foreignpolicyjournal.com/2017/02/10/could-muammar-gaddafis-son-saif-al-islam-solve-the-libya-crisis/ (Accessed: 24 February 2017).
  13. World Affairs Journal (2014) Trial of Gaddafi regime officials to resume April 27. Available at: http://www.worldaffairsjournal.org/content/trial-qaddafi-regime-officials-begins-tripoli (Accessed: 24 February 2017).
  14. Stephen, C. (2015) Gaddafi’s son Saif al-islam sentenced to death by court in Libya. Available at: https://www.theguardian.com/world/2015/jul/28/saif-al-islam-sentenced-death-by-court-in-libya-gaddafi-son (Accessed: 24 February 2017).
  15. Nebehay, S. (2017) The UN says Gaddafi son’s trial was unfair and that he should be sent to the ICC. Available at: http://www.businessinsider.com/r-gaddafi-sons-trial-unfair-should-be-sent-to-icc-un-2017-2 (Accessed: 24 February 2017).
  16. OHCHR (1996) Libya Gaddafi regime trial fell short of international standards – UN report. Available at: http://www.ohchr.org/en/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21207&LangID=E (Accessed: 24 February 2017).
  17. UN General Assembly (2017) Report of the United Nations High Commissioner for Human Rights on the situation of human rights in Libya, including on the effectiveness of technical assistance and capacitybuilding measures received by the Government of Libya. Available at: https://documents-dds-ny.un.org/doc/UNDOC/GEN/G17/006/12/PDF/G1700612.pdf?OpenElement (Accessed: 24 February 2017).

Tagged under:

Προπτυχιακή φοιτήτρια στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ολοκλήρωσε την πρακτική της στο Υπουργείο Εξωτερικών. Το αυξημένο ενδιαφέρον της για τη διεθνή πολτική είναι αποτέλεσμα της συμμετοχής σε προσομοιώσεις ευρωπαϊκών οργάνων και διεθνών οργανισμών.

Website: http://powerpoltics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest