Ο Viktor Orbán ξυπνά ακραίες μνήμες στην Ουγγαρία

Η Ουγγαρία είναι ένα από τα νεότερα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), αλλά και η χώρα με τα υψηλότερα ποσοστά υποστήριξης κομμάτων της ακροδεξιάς. Στις 8 Απριλίου 2018 οι Ούγγροι πολίτες κλήθηκαν για ακόμη μία φόρα στις κάλπες, και το αποτέλεσμα έχρισε νικητή το κυβερνών κόμμα, Fidesz, το οποίο έχει πολλάκις κατηγορηθεί για τις ακροδεξιές του τάσεις. Οι λόγοι που οδηγούν στην υποστήριξη κομμάτων όπως το Fidesz είναι πολλοί. Στο παρελθόν, στην Ουγγαρία έχουν υπάρξει παρεμφερή κόμματα που υποστηρίχτηκαν για λόγους όχι πολύ διαφορετικούς από τους σύγχρονους. Η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη, καθώς η σημερινή πολιτική πραγματικότητα επαναφέρει αναμνήσεις από μία από τις σκοτεινότερες περιόδους στην ιστορία της Ευρώπης. Γι’ αυτόν τον λόγο είναι σημαντικό να εξεταστούν οι συνθήκες οι οποίες οδήγησαν σε κάθε χρονική περίοδο στην άνοδο της ακροδεξιάς.

Η Ουγγαρία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Στις αρχές του πολέμου η ηγεσία της Ουγγαρίας επιθυμούσε να παραμείνει η χώρα ουδέτερη και να μην ταχθεί υπέρ κάποιας συμμαχίας. Ο τότε Πρωθυπουργός της χώρας, Pál Teleki, ο οποίος είχε εκλεγεί έναν χρόνο νωρίτερα -δηλαδή το 1939-, προσπάθησε να διασφαλίσει την ανωτέρω ουδετερότητα με την υπογραφή δύο συνθηκών ειρήνης και φιλίας, μία με τις δυνάμεις του Άξονα, και μία δεύτερη με τη Γιουγκοσλαβία. Ωστόσο, εξαιτίας της σύναψης αυτών των συνθηκών, ο Πρωθυπουργός Teleki βρέθηκε σε δίλημμα λόγω της επιθυμίας του Hitler να εισβάλει η Ουγγαρία στη Γιουγκοσλαβία, καθώς έπρεπε να επιλέξει ποια συνθήκη θα παραβίαζε. Μετά την αυτοκτονία του, ο αντικαταστάτης του, László Bárdossy, καλούμενος να δώσει μια λύση στο δίλημμα, προχώρησε στην εντολή εισβολής στη Γιουγκοσλαβία την άνοιξη του 1941 (Palfi, 2015). Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως κανείς από τους δυο Πρωθυπουργούς δεν αντιπροσώπευε ένα φασιστικό ή ναζιστικό κόμμα, όμως για την Ουγγαρία θα ήταν ακατόρθωτο να παραμείνει ουδέτερη λόγω της γεωγραφικής της θέσης.

Τρία χρόνια αργότερα, το 1944, ο Ούγγρος Πρωθυπουργός Miklós Kállay, που ανέλαβε την εξουσία το 1942, προσπάθησε για μια ακόμη φορά να απεγκλωβίσει τη χώρα του από την “καταστροφική” συμμαχία του Άξονα. Ωστόσο ο Hitler, μαθαίνοντας έγκαιρα τις προθέσεις του, εισέβαλε στην Ουγγαρία τον Μάρτιο του 1944 (Palfi, 2015). Έπειτα από την κατάληψή της από τους Γερμανούς, ο Πρόεδρος της χώρας, Horthy, παρέμεινε για ένα χρονικό διάστημα στο αξίωμα αυτό, αλλά καθαιρέθηκε όταν έγινε γνωστό το πλάνο του για ανακωχή με τους Συμμάχους. Το φθινόπωρο του 1944 υπήρξε κομβικό για την ιστορία της Ουγγαρίας, καθώς ανήλθε στην εξουσία το ακροδεξιό και φιλοναζιστικό κόμμα Arrow Cross. Με την άνοδό του στην εξουσία, η Ουγγαρία θα ταχθεί πλήρως στο πλευρό της ναζιστικής Γερμανίας, και θα συμπεριληφθεί στη λίστα των ηττημένων (Palfi, 2015).

Το κόμμα Arrow Cross

Το κόμμα Arrow Cross ιδρύθηκε το 1935 από τον Ferenc Szálasi ως Κόμμα Εθνικής Βούλησης (Party of National Will), αλλά εμφανίστηκε με την ονομασία Arrow Cross στις εκλογές του 1939. Σε αυτές τις εκλογές συγκέντρωσε μεγάλο ποσοστό, όντας το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στη Βουλή, με 30 έδρες. Όμως, ο εκλεγείς Πρωθυπουργός προσπάθησε να διαλύσει το κόμμα και να φυλακίσει μέλη του. Λίγο αργότερα, την άνοιξη του 1944, ο ίδιος έλαβε επίσημη έγκριση από την κυβέρνηση που τοποθέτησε η Γερμανία, και παρέμεινε στην εξουσία έως την κατάληψη της Βουδαπέστης από τον σοβιετικό στρατό το 1945 (Encyclopedia Britannica).

Οι βασικές θέσεις που πρέσβευε το κόμμα ήταν αυτές του αντισημιτισμού και του εθνικισμού, οι οποίες ήταν στενά συνδεδεμένες με την κοινωνία της Ουγγαρίας, όπως είχε διαμορφωθεί. Ο αντισημιτισμός ήταν βασισμένος όχι μόνο στο γεγονός ότι στην Ουγγαρία ανθούσε μία από τις μεγαλύτερες εβραϊκές κοινότητες της Ευρώπης, αλλά κυρίως στην κουλτούρα που καλλιεργούσε αυτός ο πληθυσμός σε μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Βουδαπέστη. Ο εθνικισμός οφειλόταν στην ανάμνηση του παρελθόντος πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν το βασίλειο της Ουγγαρίας ήταν σχεδόν το τριπλάσιο σε μέγεθος, και ξεχώριζε για την ισχυρή ουγγρική ταυτότητα. Το τέλος του Μεγάλου Πολέμου βρήκε τους Ούγγρους με λιγότερα εδάφη, και μέρος του πληθυσμού τους να αποτελεί μειονότητα σε γειτονικά κράτη.

Η επιθυμία για την παλιννόστηση του παρελθοντικού μεγαλείου και του παραδοσιακού ουγγρικού τρόπου ζωής (Freifeld, 2011) ήταν ο μοχλός πίσω από τους υποστηρικτές του κόμματος Arrow Cross.

Τις δεκαετίες πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο βασίλειο της Ουγγαρίας οι διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες είχαν αφομοιωθεί από την κοινότητα των Μαγυάρων που είχε υπερισχύσει, και πάνω σε αυτούς διαμορφώθηκε η εθνική ταυτότητα των Ούγγρων. Εν τω μεταξύ, στις πόλεις είχε επικρατήσει ο κοσμοπολιτισμός και ο φιλελευθερισμός, με αποτέλεσμα να δοθούν πολιτικά δικαιώματα στην κοινότητα των Εβραίων. Η διαμάχη, λοιπόν, μεταξύ του εθνικισμού της επαρχίας και του κοσμοπολιτισμού των αστικών κέντρων οξύνθηκε με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα της Ουγγαρίας. Όπως έγινε και με άλλα κράτη που βρέθηκαν στην πλευρά των ηττημένων μετά τον πόλεμο, δημιουργήθηκε η ανάγκη να ανακτήσουν τη χαμένη περηφάνια για το έθνος (Freifeld, 2011).

Οι διώξεις ενάντια στους Εβραίους

Όπως προαναφέρθηκε, ο αντισημιτισμός ήταν βασικό στοιχείο του πολιτικού κόμματος Arrow Cross και των υποστηρικτών του. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της παραμονής του κόμματος αυτού στην εξουσία -δηλαδή περίπου έναν χρόνο-, έλαβαν χώρα οι μεγαλύτερες διώξεις ενάντια στον εβραϊκό πληθυσμό της χώρας, καθώς σε διάστημα περίπου 2 μηνών είχαν απελαθεί στο Auschwitz περίπου 440.000 Εβραίοι (Holocaust Encyclopedia).

 

Στη Βουδαπέστη είχαν δημιουργηθεί δυο γκέτο, στα οποία είχαν πρότερα κληθεί να συγκεντρωθούν περίπου μισό εκατομμύριο Εβραίοι που διέμεναν εκτός της πόλεως. Μέχρι το τέλος του πολέμου, οι μόνοι εναπομείναντες ήταν όσοι δεν είχαν απελαθεί και διέμεναν ακόμα στη Βουδαπέστη. Πολλοί, βέβαια, από όσους είχαν παραμείνει, είχαν δολοφονηθεί από μέλη ομάδων υποστηρικτών του Arrow Cross, ενώ άλλοι είχαν μεταφερθεί στα σύνορα με την Αυστρία (Holocaust Encyclopedia). Τα χρόνια πριν τον πόλεμο και μέχρι και το 1944, παρ’ ότι υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες Εβραίοι οι οποίοι είχαν απελαθεί, το ποσοστό αυτών θεωρούνταν μικρό σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες που είχαν ταχθεί στο πλευρό της Γερμανίας (Palfi, 2015).

Το τέλος της ακροδεξιάς και η επιβολή του κομμουνιστικού καθεστώτος

Η πολιορκία της Βουδαπέστης υπήρξε η τρίτη μεγαλύτερη πολιορκία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και σήμανε το τέλος του πολέμου για την Ουγγαρία. Ο σοβιετικός στρατός παρέμεινε για 110 μέρες έξω από την πόλη, ενώ ο γερμανικός στρατός είχε λάβει την εντολή να μην υποχωρήσει για κανέναν λόγο. Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας έχασαν την ζωή τους περίπου 120.000 άνθρωποι. Τον Φεβρουάριο του 1945 η κατεστραμμένη πλέον πόλη έπεσε στα χέρια του σοβιετικού στρατού (Palfi, 2015). Μέσα στην ίδια χρονιά ο Κόκκινος Στρατός έδιωξε τελείως τα γερμανικά στρατεύματα από τη χώρα, και η Ουγγαρία πέρασε πλέον στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης.

Η κομμουνιστική περίοδος και η πτώση του καθεστώτος

Με την έλευση του σοβιετικού στρατού στη χώρα και τη μετάβαση στη σφαίρα επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης, ξεκινά μια νέα περίοδος με πολλές δυσκολίες για την Ουγγαρία. Κατά τη διετία 1947-1949 η σοβιετική επιρροή παγιώνεται στην Ουγγαρία, αφού το Κομμουνιστικό Κόμμα αναλαμβάνει την εξουσία (BBC news, 2018). Μέχρι περίπου το 1949 και το τελευταίο κόμμα που ασκούσε αντιπολίτευση έχει πλέον διαλυθεί, και η Ουγγαρία βρίσκεται υπό καθεστώς ενός κόμματος με πλήρη εξουσία (Rainer, 2010).

Για τα επόμενα περίπου σαράντα χρόνια και μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 η χώρα θα υποφέρει τον κρατικό τρόμο (state terror) που επιβάλλεται από το κόμμα και την κυβερνητική ομάδα. Οι παραβιάσεις όσον αφορά στα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, στην ελευθερία του Τύπου, στη θρησκευτική ελευθερία και στην ελευθερία μετακίνησης είναι καθημερινά φαινόμενα, και πλήττουν μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ανεξαρτήτως κοινωνικού στρώματος. Έπειτα, μεγάλο ζήτημα συνιστούν οι παραβιάσεις στα εργασιακά δικαιώματα και στο δικαίωμα στην απόκτηση περιουσίας, αλλά και τα εγκλήματα που λαμβάνουν χώρα εις βάρος της ιδιωτικότητας, όπως και η γενικότερη κρατική τρομοκρατία που πλήττει την κοινωνία (Rainer, 2010).

Τον Οκτώβρη του 1956, για περίπου δύο εβδομάδες ο ουγγρικός πληθυσμός επαναστατεί ενάντια στην κρατική τυραννία, και προσπαθεί να αλλάξει το καθεστώς που έχει καθιερωθεί (BBC news, 2018). Η επανάσταση θα καταπνιγεί από τα σοβιετικά στρατεύματα, και λίγο αργότερα θα ανακοινωθεί πως στη χώρα έχει κηρυχθεί στρατιωτικός νόμος (Rainer, 2010).

Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών και σε συγκεκριμένες χρονικές περιόδους γίνονται προσπάθειες βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσης σε όλους τους τομείς, ωστόσο στα τέλη της δεκαετίας του 1980 η οικονομική κρίση έχει αρχίσει να επηρεάζει την Ουγγαρία, όπως και όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες υπό τη σοβιετική κυριαρχία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 οι περιορισμοί που είχαν επιβληθεί από την κυβέρνηση καθ’ οδηγία της Σοβιετικής Ένωσης έχουν μεταβληθεί, αλλά πλέον είναι πολύ αργά για να υπάρξει θετικό αποτέλεσμα όσον αφορά στην πορεία της Σοβιετικής Ένωσης και των κρατών υπό τον άξονα επιρροής της (Rainer, 2010).

Με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990, διεξάγονται εκλογές τις οποίες κερδίζει η κεντροδεξιά, ενώ μέσα στον επόμενο χρόνο αποχωρούν πλήρως τα σοβιετικά στρατεύματα από την Ουγγαρία. Κατά τη δεκαετία του 1990 η Ουγγαρία δημιουργεί τις προϋποθέσεις ώστε να γίνει τελικά κράτος-μέλος του NATO το 1999, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004. Η ανοδική πορεία της χώρας θα διακοπεί από την οικονομική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 2000, και τότε θα αρχίσει σταδιακά η στροφή προς τα άκρα (BBC news, 2018). Αδιαμφισβήτητα, το θέμα της προσφυγικής κρίσης, που επικρατεί τα τελευταία 3-4 χρόνια όχι μόνο στην Ουγγαρία, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη, εξηγεί πολλές από τις τάσεις που παρατηρούνται ενώ, παράλληλα, ξυπνά αναμνήσεις παλαιότερων εποχών.

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ουγγαρία κατά τον 21ο αιώνα

Οι εκλογές της 8ης Απριλίου 2018 ανέδειξαν για τρίτη συνεχόμενη φορά νικητή τον Viktor Orbán και το κόμμα του, Fidesz, με απόλυτη πλειοψηφία. Το κόμμα Fidesz, το οποίο βρίσκεται στην εξουσία από το 2010, είναι ένα κεντροδεξιό κόμμα το οποίο, όμως, κατά τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει ολοένα και περισσότερο σημάδια απολυταρχισμού. Ο Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, μετά τις νικητήριες εκλογές του 2010, άρχισε να εισαγάγει σταδιακά μεταρρυθμίσεις στο Σύνταγμα και στον εκλογικό νόμο, ενώ έχει κηρύξει “πόλεμο” στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), καθώς και στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Biro-Nagy, 2018)

Βασική θέση του κόμματος και μοναδικό θέμα συζήτησης στην προεκλογική καμπάνια του Fidesz ήταν η στάση του απέναντι στη μετανάστευση (Biro-Nagy,2018). Ο Orbán έχει εναντιωθεί σε οποιαδήποτε πρόταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με τη διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης, ενώ προχώρησε μάλιστα στη διακήρυξη διεξαγωγής δημοψηφίσματος το 2016, με ερώτημα αν θα έπρεπε να δεχτούν οι Ούγγροι πολίτες την πρόταση της ΕΕ για αναδιανομή πληθυσμού προσφύγων με συγκεκριμένες ποσοστώσεις σε όλα τα κράτη-μέλη της. Αν και υπήρξε μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη νομιμότητα του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος, ο Orbán έχει καταφέρει να αναγάγει το ζήτημα της μεταναστευτικής κρίσης στο νούμερο ένα ζήτημα για την πλειοψηφία των Ούγγρων πολιτών (Harris, 2016). Ακόμα, είναι σημαντικό να επισημανθεί πως η Ουγγαρία έχει κλείσει τα σύνορά της από το 2016 ενώ, με βάση τα στατιστικά στοιχεία, έχει το μικρότερο ποσοστό προσφύγων που τους χορηγήθηκε άσυλο (Biro-Nagy, 2018).

Η αναζωπύρωση της σύνδεσης ακροδεξιών στοιχείων με την Ουγγαρία, όμως, αρχίζει πριν παρουσιαστεί το ζήτημα της μετανάστευσης, λίγο πριν αναλάβει την εξουσία το Fidesz. Πρωτεύων παράγοντας για μια ακόμη φορά ήταν η ανάγκη για την επαναφορά της ουγγρικής παραδοσιακής ταυτότητας σύμφωνα με το παλιό ουγγρικό αξιακό σύστημα του προηγούμενου αιώνα, καθώς και ο αντισημιτισμός. Είναι σαφές πως οι ίδιες κινητήριες δυνάμεις ωθούν και πάλι στη δημιουργία ακροδεξιών ομάδων, οι οποίες δανείζονται σύμβολα, ξυπνούν αναμνήσεις, και υποστηρίζουν ένα καθαρά ακροδεξιό κόμμα, το Jobbik, που κάνει σιγά σιγά την εμφάνισή του στην πολιτική αρένα (Wilkinson, 2008). Σήμερα, το Jobbik αποτελεί το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην Ουγγαρία, και τον μοναδικό αξιοσημείωτο αντίπαλο της αντιπολίτευσης. Θεωρείται ένα ακροδεξιό κόμμα, με θέσεις εναντίον των Ρομά και των Εβραίων, ωστόσο υιοθετεί και κάποιες θέσεις περισσότερο μετριοπαθείς, με αποτέλεσμα να προσελκύει μερικούς ψηφοφόρους της δεξιάς, οι οποίοι δεν είναι ευχαριστημένοι με τη διακυβέρνηση του Fidesz (Bayer, 2017).

Τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία ανήκουν στον χώρο κυρίως της κεντροαριστεράς και του φιλελευθερισμού, δεν συνιστούν ιδιαίτερα απειλητικούς αντιπάλους για το κόμμα του Orbán, γιατί κυρίως δεν βρίσκουν τρόπο να συσπειρωθούν εναντίον του Fidesz αλλά, παράλληλα, ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιο κόμμα θα ηγείται της αριστεράς (Biro-Nagy, 2018). Επιπρόσθετα, η εξαγορά των ΜΜΕ από τον Orbán καθιστά πολύ δύσκολη την προβολή των θέσεών τους, αλλά και δυσχεραίνει τον ρόλο της αντιπολίτευσης να εκφράζει τις απόψεις και τυχόν αντιθέσεις της (Biro-Nagy, 2018). Είναι, δε, αξιοσημείωτο ότι μετά το τέλος της κομμουνιστικής περιόδου πολλά κράτη της Ανατολικής Ευρώπης απορρίπτουν ακόμα και τις πιο ήπιες κεντροαριστερές θέσεις, με τους ψηφοφόρους να προτιμούν κυρίως συντηρητικά κόμματα που ανήκουν στη δεξιά.

Συμπεράσματα

Η Ουγγαρία αποτελεί μία χώρα η οποία είναι επιρρεπής στο δέλεαρ της ακροδεξιάς. Ίσως η “απειλή” να είναι διαφορετική ανάλογα με την περίοδο, αλλά το βασικό στοιχείο του ακροδεξιού στοιχείου στην Ουγγαρία είναι η επιθυμία για τον παλιό παραδοσιακό ουγγρικό τρόπο ζωής και τις χριστιανικές αξίες. Η ειδωλοποίηση μιας συγκεκριμένης χρονικής περιόδου κατά την οποία το ουγγρικό βασίλειο ήταν μεγαλύτερο σε έκταση, και ο πληθυσμός των Μαγυάρων αποτελούσε τη μεγαλύτερη πληθυσμιακή κοινότητα, παραμένει ακόμα και σήμερα η θεματική βάση για την υποστήριξη κομμάτων όπως το Fidesz και το Jobbik.

Οι συνεχιζόμενες απειλές προς τον ουγγρικό χαρακτήρα της χώρας όπως γίνονται αντιληπτές να προέρχονται από την εβραϊκή κοινότητα, την κομμουνιστική ιδεολογία ή τους πρόσφυγες από μουσουλμανικές χώρες, έχουν ξανά και ξανά την ίδια επίδραση στον πληθυσμό, που καταφεύγει σε ιδέες που μπορεί να φτάσουν ως και τα όρια της ακραίας δεξιάς.

Η άνοδος της δεξιάς, αλλά και των ακροδεξιών στοιχείων, δεν απαντάται ως φαινόμενο για πρώτη φορά κατά την τελευταία δεκαετία στην Ουγγαρία, ούτε οφείλεται αποκλειστικά στο ζήτημα της προσφυγικής κρίσης. Από την περίοδο της πτώσης των κομμουνιστικών καθεστώτων και έκτοτε η Ουγγαρία παρουσίαζε αύξηση στα ποσοστά των δεξιών παρατάξεων, ενώ είναι σημαντικό να αναφερθεί πως και τα δύο κόμματα στο Κοινοβούλιο τα οποία πρεσβεύουν ακροδεξιές τάσεις εμφανίστηκαν στο πολιτικό προσκήνιο πριν ξεκινήσει η προσφυγική κρίση.

Γενικά, η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ουγγαρία, αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη, είναι ένα ανησυχητικό φαινόμενο, το οποίο δεν προβλέπεται να μειωθεί στα επόμενα χρόνια. Μάλλον οι τάσεις από πολλές εκλογικές αναμετρήσεις δείχνουν το ακριβώς αντίθετο – πως, δηλαδή, ακροδεξιά κόμματα θα συνεχίσουν να αυξάνουν τη δημοτικότητα και την επιρροή τους. Το ακροδεξιό στοιχείο είναι ένα πολιτικό φαινόμενο που αναμφίβολα γεννά αναμνήσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο λόγω της πρόσφατης ιστορίας, και οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Έτσι, μπορεί να παρατηρηθεί πως η σταδιακή αύξηση των ποσοστών τέτοιων κομμάτων σε εκλογικές αναμετρήσεις μπορεί να οδηγήσει στην απομάκρυνση από την κοινή ευρωπαϊκή ιδέα, στην αύξηση του εθνικισμού και στην πολιτισμική σύγκρουση με το διαφορετικό στοιχείο, που αναγνωρίζεται ως απειλή για τον εθνικό παραδοσιακό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κρατών.

Το μέλλον μπορεί να παρουσιάζεται δυσοίωνο, αλλά δυστυχώς μια τάση με τόσο μεγάλη ορμή -όπως είναι η ακροδεξιά στην Ευρώπη- είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, ειδικά αν δεν υπάρχει κοινή δράση από όλους τους ευρωπαϊκούς και εθνικούς πολιτικούς φορείς.

Πηγές:

  1. Bayer, L. (2017). Hungarian left’s far-right dilemma. https://www.politico.eu/article/hungary-left-wing-far-right-viktor-orban-dilemma/
  2. BBC news (2018). Hungary Profile- timeline. http://www.bbc.com/news/world-europe-17383522
  3. Biro-Nagy, A. (2018). Why Orban Won. https://www.foreignaffairs.com/articles/hungary/2018-04-10/why-orban-won
  4. Encyclopedia Britannica, Arrow Cross Party. https://www.britannica.com/topic/Arrow-Cross-Party
  5. Freifeld, A. (2011). Nationalism and the problem of inclusion in Hungary. https://www.wilsoncenter.org/publication/238-nationalism-and-the-problem-inclusion-hungary
  6. Harris, C. (2016). All you need to know about Hungary’s refugee referendum. http://www.euronews.com/2016/10/01/all-you-need-to-know-about-hungary-s-refugee-referendum
  7. Holocaust Encyclopedia. Hungary after the German occupation. https://www.ushmm.org/wlc/en/article.php?ModuleId=10005458
  8. Palfi, R. (2015). How World War II shaped modern Hungary. http://www.euronews.com/2015/05/05/how-world-war-ii-shaped-modern-hungary
  9. 9.Rainer, J. (2010). The crimes of the Communist Regime in Hungary-National Report. https://www.ustrcr.cz/data/pdf/konference/zlociny-komunismu/COUNTRY%20REPORT%20HUNGARY.pdf
  10. Wilkinson, T. (2008). Far-right band in Hungary a symptom. http://www.latimes.com/world/la-fg-guard13feb13-story.html

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest