“Ασυλία”: από την τηλεόραση στη διεθνή ποινική πρακτική

Τον τελευταίο καιρό, η λέξη “ασυλία” έχει εισβάλλει στην καθημερινότητα των Ελλήνων με έναν ξεχωριστό τρόπο, και μοιάζει να ταυτίζεται με τη λέξη “ελευθερία”. Σε πολλά λεξικά, μάλιστα, δίνεται ο ορισμός της λέξης ως “το νόμιμα ακαταδίωκτο”. Αναζητώντας μια πιο ολοκληρωμένη απάντηση, η “ασυλία” φαίνεται να βρίσκεται πολύ κοντά σε έννοιες όπως το διεθνές δίκαιο, η ετεροδικία κρατών και ο αποκλεισμός δικαιοδοσίας. Στο παρόν άρθρο θα γίνει προσπάθεια επεξήγησης του όρου, καθώς και παρουσίασης του θεσμού της ετεροδικίας ανάμεσα στα κράτη, με χροιά ποινικών κατηγοριών.

Σύγχρονη πραγματικότητα

Σήμερα, αμφισβητείται η ύπαρξη αναλογίας μεταξύ της εφαρμογής των κανόνων του διεθνούς -και, δη, ποινικού- δικαίου, και της ανάπτυξης των μηχανισμών και διαδικασιών ελέγχου και επιβολής αυτών. Με τα εθνικά δικαστήρια της χώρας όπου σημειώνεται η παραβίαση να φέρουν την ευθύνη επίλυσης της εκάστοτε υπόθεσης, το διεθνές δίκαιο υποχρεώνει τα κράτη να ασκούν δίωξη για διεθνή εγκλήματα στο έδαφός τους. Ωστόσο, οι εν λόγω μέθοδοι επιβολής δεν στέφονται με απόλυτη επιτυχία, καθότι το εθνικό δίκαιο των κρατών συχνά αδυνατεί να ενσωματώσει διεθνή νομοθετήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, σύνηθες στη διεθνή πραγματικότητα είναι το φαινόμενο της τέλεσης διεθνών εγκλημάτων από κρατικά όργανα με το πρόσχημα άσκησης κρατικής πολιτικής, ενώ οι αντίστοιχες Κυβερνήσεις φροντίζουν συστηματικά να μην διώκουν τους δικούς τους αξιωματούχους που προβαίνουν σε τέτοιες ενέργειες. Παρατηρώντας την εικόνα αυτή, δημιουργείται μια αίσθηση ατιμωρησίας ως προς τις παραπάνω παραβιάσεις.

Μέσα δικαστικής επιβολής των κανόνων

Εξετάζοντας το ζήτημα που προξενείται μεταξύ διεθνούς και εθνικού δικαίου, οι τρόποι αντιμετώπισης της κατάστασης είναι δύο. Από τη μία, η δικαστική επιβολή των κανόνων μπορεί να γίνει ενώπιον διεθνών δικαστηρίων, όπως τα οιονεί δικαστικά όργανα που ασχολούνται με την κρατική ευθύνη, ή τα διεθνή ποινικά δικαστήρια που ασχολούνται με την ποινική ευθύνη των ιδιωτών. Ωστόσο, η εφαρμογή των κανόνων από τα δικαστήρια αυτά περιορίζεται -μεταξύ άλλων- από το γεγονός ότι δύσκολα υπάρχει διεθνές δικαστήριο αρμόδιο για τις συγκεκριμένες πράξεις. Για τον λόγο αυτό, γίνεται στροφή προς τη δεύτερη μορφή δικαστικής προστασίας πέραν των εθνικών δικαστηρίων του κράτους που διαπράττει το έγκλημα: τα εθνικά δικαστήρια άλλων κρατών. Προκειμένου, όμως, να μπορέσουν τα εθνικά δικαστήρια άλλων κρατών να προβούν στην επιβολή διεθνών κανόνων, χρειάζεται να ξεπεραστούν τόσο πρακτικά εμπόδια -όπως η δυσκολία απόκτησης αποδεικτικών στοιχείων σε σχέση με εγκλήματα που έλαβαν χώρα στο εξωτερικό-, όσο και εμπόδια εσωτερικού δικαίου του κράτους – όπως τα όρια δικαιοδοσίας με βάση το εσωτερικό ποινικό δίκαιο (θεωρίες όπως το forum non conveniens). Ταυτόχρονα, αναγκαίο κρίνεται να αποδειχθεί ότι το ξένο κράτος είναι -βάσει του διεθνούς δικαίου- αρμόδιο να καθορίζει τους κανόνες για ένα συγκεκριμένο ζήτημα, και να το εκδικάζει. Από την άλλη πλευρά, όταν μια υπόθεση ασκείται σε εγχώριο δικαστήριο εναντίον αλλοδαπού κράτους ή αλλοδαπού κρατικού υπαλλήλου, χρήζει αποδείξεως η μη εξαίρεση του εν λόγω κράτους ή του υπαλλήλου του από τη δικαιοδοσία του συγκεκριμένου δικαστηρίου λόγω ασυλίας.

Ασυλία

Όταν ένα άτομο εξαιρείται ή αποκλείεται από τη δικαιοδοσία ενός κράτους, εμποδίζοντας και περιορίζοντας έτσι την άσκηση διώξεως προς το πρόσωπό του, γίνεται λόγος για ασυλία. Την ασυλία απολαμβάνουν -ως υποκείμενα του διεθνούς δικαίου- οι αρχηγοί των κρατών, οι διπλωμάτες και προξενικοί υπάλληλοι, οι ειδικές αποστολές, καθώς και οι μόνιμες αντιπροσωπείες του ξένου κράτους στις χώρες όπου αυτοί ασκούν τα καθήκοντά τους. Πιο συγκεκριμένα, υφίστανται δύο κατηγορίες ασυλιών: 1) Οι ασυλίες “ratione personae” ή προσωπικές, που ανήκουν σε συγκεκριμένο άτομο -για παράδειγμα, στον αρχηγό του κράτους-, προκειμένου να διευκολύνουν την εκτέλεση των επίσημων καθηκόντων του στο εξωτερικό. Για τον λόγο αυτό, αποβάλλουν την ισχύ τους μετά την παύση του αξιώματος στο πρόσωπο του φορέα τους. 2) Οι ασυλίες “ratione materiae” ή λειτουργικές, οι οποίες αφορούν στις δραστηριότητες κάθε κυβερνητικού αξιωματούχου που ενεργεί στο εξωτερικό, όταν οι πράξεις αυτές εντάσσονται στα επίσημα καθήκοντά του. Οι δραστηριότητες αυτές δεν πραγματοποιούνται από το κρατικό όργανο με την ιδιότητά του ως άτομο, αλλά στο όνομα και για λογαριασμό του ξένου κράτους. Καθότι δεν είναι προσωπικές, ισχύουν και μετά την παύση του αξιώματος.

Με τις Συμβάσεις της Βιέννης των ετών 1961 και 1963 να κωδικοποιούν τις ασυλίες των διπλωματών και των προξένων, η ασυλία των πρώτων θεσμοθετήθηκε σε εθιμικό επίπεδο, προκειμένου να ασκούνται απρόσκοπτα οι δραστηριότητές τους στα πλαίσια των διπλωματικών αποστολών τους. Η ετεροδικία αυτή διακρίνεται σε ποινική και αστική. Η ποινική είναι απόλυτη, καθόσον οι διπλωμάτες εξαιρούνται της ποινικής δικαιοδοσίας του κράτους για όλα τα αδικήματα που διέπραξαν κατά την άσκηση των επισήμων καθηκόντων τους, αλλά και εκτός αυτών. Αντιθέτως, η αστική ετεροδικία είναι σχετική, καθόσον τα δικαστήρια του κράτους υποδοχής μπορούν και ασκούν τη δικαιοδοσία τους σε περιπτώσεις εμπραγμάτων διαφορών σε σχέση με την ακίνητη περιουσία, την κληρονομία και την επαγγελματική δραστηριότητα των διπλωματικών υπαλλήλων άλλων κρατών στο έδαφός τους. Περαιτέρω, σχετική είναι η ετεροδικία των προξένων, η οποία εκτείνεται μόνο στις πράξεις οι οποίες πραγματοποιούνται στα πλαίσια της εκτέλεσης των επίσημων καθηκόντων τους.

Προσωπική ασυλία (Ratione Personae) και ποινική διαδικασία για διεθνή εγκλήματα

Σύμφωνα με το εθιμικό διεθνές δίκαιο, “προσωπική ασυλία” απολαμβάνουν ο αρχηγός ενός κράτους και οι διπλωμάτες που έχουν διαπιστευτεί να διαθέτουν τέτοιες ασυλίες σε ένα ξένο κράτος. Επιπροσθέτως, εκπρόσωποι κρατών σε διεθνείς οργανισμούς, αλλά και αξιωματούχοι σε ειδικές αποστολές σε ξένα κράτη, βρίσκονται ανάμεσα στα πρόσωπα που προστατεύονται με την ασυλία αυτή.

Οι υπάλληλοι στους οποίους χορηγείται η συγκεκριμένη ασυλία θα παρεμποδιστούν να ασκήσουν τα διεθνή καθήκοντά τους, σε περίπτωση που συλληφθούν ενώ βρίσκονται σε ξένο κράτος. Για τον λόγο αυτό, αυτό το είδος ασυλίας απαγορεύει απολύτως την άσκηση ποινικής δικαιοδοσίας από τα κράτη κατά των παραπάνω προσώπων. Ο απόλυτος χαρακτήρας της ασυλίας ratione personae απαγορεύει την άσκηση ποινικής δικαιοδοσίας όχι μόνο σε υποθέσεις σχετικές με πράξεις των εν λόγω προσώπων υπό την επίσημη ιδιότητά τους, αλλά και σε περιπτώσεις ιδιωτικών ενεργειών. Δεν λαμβάνονται υπόψη η φύση της εικαζόμενης δραστηριότητας ή ο χρόνος διεξαγωγής της πράξης, αλλά μόνο το αν η νομική διαδικασία, την οποία επικαλείται το αλλοδαπό κράτος, επιδιώκει να περιορίσει την εξουσία του υπαλλήλου κατά τον χρόνο που αυτός φέρει δικαίωμα ασυλίας. Κατά συνέπεια, οποιαδήποτε προσπάθεια σύλληψης ή δίωξής του αποτελεί παραβίαση της ασυλίας. Ωστόσο, δεδομένου ότι αυτό το είδος ασυλίας στοχεύει στην απρόσκοπτη άσκηση διεθνών καθηκόντων, το σχετικό δικαίωμα παραχωρείται μόνο για το διάστημα κατά το οποίο το πρόσωπο ασκεί τα καθήκοντα αυτά.

Στην υπόθεση Arrest Warrant, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο έκρινε ότι οι Υπουργοί Εξωτερικών έχουν δικαίωμα στην ασυλία ratione personae, η οποία -με δεδομένη την απόλυτη φύση της ασυλίας από την ποινική διαδικασία- ισχύει και σε περιπτώσεις κατηγορίας για διεθνές έγκλημα, ακόμη και όταν ο εν λόγω Υπουργός βρίσκεται στο εξωτερικό για ιδιωτική επίσκεψη. Η αρχή ότι η προσωπική ασυλία επεκτείνεται και σε στους κρατικούς αξιωματούχους ή διπλωμάτες που κατηγορούνται για διεθνή εγκλήματα είναι αδιαμφισβήτητη, και εφαρμόζεται ευρέως από τα εθνικά δικαστήρια. Η μόνη περίπτωση που μπορεί να αμφισβητηθεί η ασυλία ενός αρχηγού κράτους είναι η μη αναγνώρισή του ως τέτοιου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η υπόθεση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Noriega, με βάση την οποία η αμερικανική Κυβέρνηση δεν είχε ποτέ αναγνωρίσει τον Στρατηγό Noriega –de facto Κυβερνήτη του Παναμά- ως αρχηγό κράτους.

Λειτουργική ασυλία (Ratione Materiae) και ποινική διαδικασία για διεθνή εγκλήματα

Το γεγονός ότι οι κρατικοί υπάλληλοι εξαιρούνται από τη δικαιοδοσία άλλων κρατών όταν προβαίνουν σε πράξεις υπό την επίσημη ιδιότητά τους, στοιχειοθετεί τη λειτουργική ασυλία. Αυτό το είδος ασυλίας συνδέεται με την επίσημη πράξη, και όχι με την ιδιότητα του υπαλλήλου. Γι’ αυτό, είναι εφικτό να γίνει επίκλησή της από οποιονδήποτε ενήργησε για λογαριασμό του εκάστοτε κράτους. Έτσι, οι πρώην αξιωματούχοι μπορούν να την επικαλούνται όσον αφορά στις επίσημες πράξεις που πραγματοποίησαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους. Ταυτόχρονα, γίνεται επίκληση της ασυλίας αυτής και από πρόσωπα ή φορείς που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι, ωστόσο έχουν ενεργήσει στο όνομα του κράτους.

Η εφαρμογή της ασυλίας ratione materiae συνηθίζεται σε αστικές υποθέσεις, αφού η ποινική δικαιοδοσία των κρατών ισχύει για πράξεις εντός της επικράτειας των δικαστηρίων. Άλλωστε, κρατικοί υπάλληλοι συνήθως δεν τελούν τις επίσημες πράξεις τους στην επικράτεια άλλων κρατών. Ergo οι συνθήκες υπό τις οποίες ένας υπάλληλος μπορεί να αντιμετωπίσει ποινική δίωξη σε ξένο κράτος λόγω ενεργειών που γίνονται κατά την άσκηση επίσημης πράξης, είναι περιορισμένες. Πάραυτα, ο ισχυρισμός της ασυλίας ratione materiae σε ποινικές υποθέσεις προκύπτει με μορφή εξέτασης των λόγων παροχής ασυλίας. Υπάρχουν δύο συναφείς λογικές σκέψεις που διέπουν τη συγκεκριμένη ασυλία. Πρωτίστως, ο μεμονωμένος υπάλληλος δεν είναι νομικά υπεύθυνος για πράξεις που ανήκουν στην αρμοδιότητα του κράτους, αφού αυτές καταλογίζονται μόνο στο κράτος, ενώ ο ίδιος απολαμβάνει τη λεγόμενη “λειτουργική ασυλία” (“functional immunity”). Δευτερευόντως, η ασυλία ενός κράτους επεκτείνεται και στους υπαλλήλους του, εφόσον αυτοί πράττουν για λογαριασμό του. Άλλωστε, η δίωξη ενός απεσταλμένου για πράξεις υπό την επίσημη ιδιότητά του θα ήταν ουσιαστικά δίωξη της Κυβέρνησής του. Υπό την έννοια αυτή, η ασυλία λειτουργεί ως εμπόδιο των δικαστηρίων να ασκούν έμμεσα έλεγχο στις πράξεις αλλοδαπού κράτους, εκκινώντας διαδικασίες κατά του υπαλλήλου που εκτέλεσε την εκάστοτε πράξη.

Ετεροδικία του κράτους

Η ετεροδικία του κράτους αποτελεί -από κοινού με τις ασυλίες- θεσμό του εθιμικού διεθνούς δικαίου, και νοείται ως το δικαίωμα ή το προνόμιο που έχει ένα κράτος ως κυρίαρχη οντότητα να μην υπόκειται στη δικαιοδοσία -πολιτικών, ποινικών και διοικητικών- δικαστηρίων άλλων κρατών. Βασικό πυλώνα της ετεροδικίας ενός κράτους αποτελεί, αφενός, η κυριαρχία και η ανεξαρτησία που του αναγνωρίζεται από το διεθνές δίκαιο, και, αφετέρου, η αρχή της ισότητας μεταξύ των κρατών, υπό την έννοια ότι ένα κράτος -ως ίσο με τα υπόλοιπα- δεν μπορεί να δικάζει ένα άλλο. Έτσι, προκύπτει το αξίωμα par in parem non habet judicium, όπερ σημαίνει ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να υπαχθεί στη δικαιοδοσία άλλου κράτους, χωρίς τη βούλησή του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 19ου και κατά το πρώτο μισό του 20ου αιώνα, το σύστημα που επικράτησε στη νομολογία των κρατών ήταν αυτό της απόλυτης ετεροδικίας, καθώς τα κράτη, για όλες ανεξαιρέτως τις πράξεις τους, δεν υπάγονταν στη δικαιοδοσία των εγχώριων δικαστηρίων. Η ανωτέρω θεωρία άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται από τα κράτη, ενώ υιοθετείται αυτή της σχετικής ετεροδικίας, στη βάση της οποίας θεσπίζονται εξαιρέσεις από την ασυλία για κρατικές δραστηριότητες με εμπορικό και ιδιωτικό χαρακτήρα. Το σύστημα που επικρατεί στις περισσότερες χώρες, μέχρι και σήμερα, βασίζεται στη φύση των επίδικων πράξεων, που διαχωρίζονται σε κυριαρχικές πράξεις (acta iure imperii), κατά τις οποίες το ξένο κράτος ενεργεί ως κυρίαρχη δύναμη, και σε διαχειριστικές πράξεις (acta iure gestionis), ήτοι στις πράξεις ιδιωτικού δικαίου κατά τις οποίες το ξένο κράτος ενεργεί ως fiscus – δηλαδή ως ιδιώτης. Σύμφωνα με τη διάκριση αυτή, το κράτος απολαύει του προνομίου της ετεροδικίας μόνο για τις πρώτες πράξεις (acta iure imperii), ενώ στερείται του προνομίου αυτού για τις πράξεις ιδιωτικού δικαίου (acta iure gestionis), οι οποίες υπάγονται στη δικαιοδοσία των εκάστοτε εγχώριων δικαστηρίων. Δεδομένου ότι δεν υπάρχουν κανόνες διεθνούς δικαίου που να διέπουν το χαρακτηρισμό των πράξεων ως iure imperii ή iure gestionis, πρέπει αυτός να γίνεται με βάση το δίκαιο του forum, και με πρωτεύον κριτήριο τη φύση της πράξης της αλλοδαπής πολιτείας – αν, δηλαδή, αυτή ενέχει άσκηση κυριαρχικής εξουσίας. Ωστόσο, το κράτος δεν δύναται να επικαλεσθεί την ετεροδικία του, όταν με πράξη ή παράλειψή του προκαλέσει προσωπική βλάβη, θάνατο σε άτομα, ή ζημία σε περιουσία, εντός του εδάφους του κράτους του forum.

Ετεροδικία και Υποθέσεις στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Fiettalaw.com. (2017). Cite a Website - Cite This For Me. [online] Available at: http://www.fiettalaw.com/wp-content/uploads/2016/12/AdobeStock_112999917.jpeg [Accessed 17 Jun. 2017].

Ισημερινή Γουινέα κατά Γαλλίας

Η πιο πρόσφατη περίπτωση ασυλίας που απασχόλησε το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είναι η υπόθεση μεταξύ Ισημερινής Γουινέας και Γαλλίας. Στις 7 Δεκεμβρίου 2016, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση σχετικά με αίτηση για επιβολή προσωρινών μέτρων από την Ισημερινή Γουινέα, σε υπόθεση ασυλίας και ποινικής διαδικασίας. Αναλυτικότερα, στις 14 Ιουνίου 2016, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ανακοινώνει ότι η Ισημερινή Γουινέα άσκησε προσφυγή κατά της Γαλλίας. Οι ισχυρισμοί της Ισημερινής Γουινέας προκύπτουν από δίωξη που έγινε από τη μεριά της Γαλλίας στον κ.Teodoro Nguema Obiang Mangue, Πρώτο Αντιπρόεδρο της Ισημερινής Γουινέας, όσον αφορά σε διαφορά σχετικά με την ασυλία από την ποινική δικαιοδοσία, καθώς και με τη νομική κατάσταση κτιρίου που “στεγάζει την Πρεσβεία της Ισημερινής Γουινέας” στο Παρίσι. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2016, η Ισημερινή Γουινέα κατέθεσε αίτηση άσκησης προσωρινών μέτρων, ζητώντας η Γαλλία να υποχρεωθεί να αναστείλει όλες τις ποινικές διαδικασίες κατά του Αντιπροέδρου της παραπάνω λατινοαμερικανικής χώρας, να εξασφαλίσει ότι το κτίριο που βρίσκεται στο Παρίσι θα αντιμετωπίζεται ως χώρος διπλωματικής αποστολής της Ισημερινής Γουινέας στη Γαλλία -με απότοκο το απαραβίαστο της-, και να μη λάβει κανένα άλλο μέτρο που θα μπορούσε να επιδεινώσει ή να επιτείνει τη διαφορά που υποβλήθηκε στο Δικαστήριο. Καταληκτικά, το Δικαστήριο αποφάνθηκε ομόφωνα ότι η Γαλλία καλείται να λάβει όλα τα αναγκαία μέτρα για να διασφαλίσει ότι οι χώροι που φιλοξενούν τη διπλωματική αποστολή της Ισημερινής Γουινέας απολαμβάνουν όσα ορίζει το Άρθρο 22 της Σύμβασης της Βιέννης για τις διπλωματικές σχέσεις, προκειμένου να διασφαλιστεί το απαραβίαστο της Πρεσβείας της εν λόγω χώρας. Επίσης, απέρριψε ομόφωνα το αίτημα της Γαλλίας για απόσυρση της υπόθεσης από τον γενικό κατάλογο.

Κατακλείδα

Εξασφαλίζοντας την ομαλή διεξαγωγή των διεθνών σχέσεων, και προσφέροντας ελευθερία δράσης σε αξιωματούχους που εκπροσωπούν το κράτος σε διεθνές επίπεδο, η ασυλία και η ετεροδικία αποτελούν αρωγούς στη διεξαγωγή των διεθνών σχέσεων και της διεθνούς συνεργασίας μεταξύ των κρατών. Ως εκ τούτου, δημιουργείται κλίμα ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της διεθνούς κοινότητας.

Πηγές:

  1. Akande, D. and Shah, S. (2011). Immunities Of State Officials, International Crimes, And Foreign Domestic Courts. The European Journal of International Law, 21(4).
  2. Moiseienko, A. (2016). Equatorial Guinea v France: What are the Limits on Prosecution of Corruption-Related Money Laundering by Foreign Officials?. [online] Blog of the European Journal of International Law. Available at: https://www.ejiltalk.org/equatorial-guinea-v-france-what-are-the-limits-on-prosecution-of-corruption-related-money-laundering-by-foreign-officials/ [Accessed 21 Jun. 2017].
  3. Jalloh, C. (2017). Immunity from Prosecution for International Crimes: The Case of Charles Taylor at the Special Court for Sierra Leone. [online] ASIL. Available at: https://www.asil.org/insights/volume/8/issue/21/immunity-prosecution-international-crimes-case-charles-taylor-special [Accessed 21 Jun. 2017].
  4. Heath, E. (2017). International Court of Justice Orders France to Guarantee Protection of Equatorial Guinea Diplomatic Housing in Paris (December 7, 2016). [online] ASIL. Available at: https://www.asil.org/blogs/international-court-justice-orders-france-guarantee-protection-equatorial-guinea-diplomatic [Accessed 21 Jun. 2017].
  5. ICJ. (2002). Arrest Warrant of 11 April 2000 (Democratic Republic of the Congo v. Belgium). [online] Available at: http://www.icj-cij.org/docket/index.php?p1=3&p2=3&case=121&p3=4 [Accessed 21 Jun. 2017].
  6. Moneta, F. (2009). State Immunity for International Crimes: The Case of Germany versus Italy before the ICJ. [online] The Hague Justice Portal. Available at: http://www.haguejusticeportal.net/index.php?id=10751 [Accessed 21 Jun. 2017].
  7. International Crimes Database. (2000). ICD – Voiotia v. Germany – Asser Institute. [online] Available at: http://www.internationalcrimesdatabase.org/Case/3247/Voiotia-v-Germany/ [Accessed 21 Jun. 2017].

Tagged under:

Η Όλγα Κουρελή είναι προπτυχιακή φοιτήτρια στη Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει συμμετάσχει σε διπλωματικά συνέδρια και προσομοιώσεις των Ηνωμένων Εθνών και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Model United Nations, Model European Union). Τα ακαδημαϊκά της ενδιαφέροντα εντοπίζονται σε τομείς του Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Δικαίου, των Διεθνών Σχέσεων και στην προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Στόχος της είναι να εμβαθύνει τις σπουδές της στο αντικείμενο των διεθνών σχέσεων και να καταφέρει να συνεισφέρει στη διεθνή πολιτική ατζέντα.

Website: https://powerpolitics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

1 Comment

  1. Pingback: Υπόθεση Omar al-Bashir: Υπεύθυνη η Ν. Αφρική για Άρνηση Συμμόρφωσης » Power Politics

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest