Η Διπλωματία του «Ονόματος»

Με την πτώση του κομμουνισμού, στο τέλος του 20ού αιώνα, σημειώθηκε σε όλα τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης η τάση μετονομασίας οδών, πλατειών, αεροδρομίων και άλλων δημοσίων χώρων. Η περίπτωση, ωστόσο, της Γιουγκοσλαβίας θεωρείται ακόμα πιο ιδιαίτερη καθώς, με τη διάλυσή της, τα κράτη κλήθηκαν όχι απλά να μεταβούν από το σοσιαλισμό στη δημοκρατία, αλλά και να λειτουργήσουν ως ανεξάρτητα κράτη, μετά από 45 χρόνια που βρίσκονταν ενωμένα σε ένα πολυεθνικό ομόσπονδο κράτος. Για τον λόγο αυτό, οι κυβερνήσεις προέβησαν σε μία διαδικασία νομιμοποίησης των εθνικών ταυτοτήτων μέσω της μετονομασίας, ως σύμβολο της ταυτότητας, επικύρωση της ιστορίας, και επίδειξη δύναμης επί της εδαφικής ακεραιότητάς τους.

Με το πέρας λοιπόν των Γιουγκοσλαβικών Πολέμων, και τις καινούριες οριοθετήσεις της περιοχής, γίνεται αμέσως κατανοητή η ανάγκη νομιμοποίησης των εθνικών ταυτοτήτων, καθώς στο εσωτερικό όλων των κρατών υπάρχουν μειονότητες με αποσχισματικές τάσεις, οι οποίες δημιουργούν μία ρευστότητα σχετικά με τον σεβασμό των νεο-συμφωνημένων συνόρων. Γι’ αυτό και υιοθετείται η προσέγγιση απαλλαγής του «γιουγκοσλαβικού» στοιχείου, κοινού σε όλα τα κράτη, με υπενθύμιση ενός ένδοξου προ-Γιουγκοσλαβικού παρελθόντος, που μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στο εθνικό φρόνημα του κάθε νέου κράτους, και όχι στο σύνολο της πρώην Ομοσπονδίας.

Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας που, με την απόσχισή της το 1991, ανακύρηξε ανεξαρτησία υπό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Στη διαδικασία εδραίωσης εθνικής ταυτότητας, το κράτος υιοθέτησε την πολική των λοιπών πρώην γιουγκοσλαβικών κρατών, και προχώρησε στη διαδικασία μετονομασίας οδών και άλλων δημοσίων χώρων.

Χαρακτηριστικά, τον Ιούνιο του 2012, το Δημοτικό Συμβούλιο των Σκοπίων αποφάσισε τη μετονομασία 30 οδών (αριθμός που αντιστοιχεί στο 8% των οδών στην πρωτεύουσα), συμπεριλαμβανομένης και της οδού που ήταν προς τιμήν του Stefan Naumov -ενός από τους οργανωτές της αντίστασης, και ήρωα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου-, με καινούρια ονομασία προς τιμήν του Todor Aleksandrov, που πολέμησε κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας – αν και αποτελεί αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, καθώς είχε αντιλήψεις υπέρ της Βουλγαρίας. Αυτή η απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου έφερε κριτική από την αντιπολίτευση, καθώς υποστηρίχτηκε πως η μετονομασία ολοκληρώνεται υπό αμφιλεγόμενα ονόματα, τα οποία απλά εξυπηρετούν την εθνικιστική ιδεολογία του τότε κυβερνόντος κόμματος (VMRO DPMNE) .

Τον Μάρτιο είχε προηγηθεί έγκριση από το Δημοτικό Συμβούλιο των Σκοπίων 240 ονομάτων, τα οποία θα εφαρμόζονταν στη διαδικασία της μετονομασίας ώστε να συμπεριλαμβάνονται μορφές της κλασσικής αρχαιότητας, όπως αυτή του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του πατέρα του, Φίλιππου, εθνικιστών του 19ου και 20ού αιώνα -που, την περίοδο του κομμουνισμού, θεωρείτο ότι εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα-, αλλά και ηρώων της αλβανικής κοινότητας των Σκοπίων. Η λίστα αυτή αποτυπώνει την κατεύθυνση που είχε αποφασιστεί για το σχηματισμό της εθνικής ταυτότητας του κράτους, με κατευναστική πολιτική απέναντι στην αποσχισματική μειονότητα του κράτους (2001), και απαλλαγή από το γιουγκοσλαβικό στοιχείο, με χαρακτηριστικό προτεινόμενο όνομα «Ο Δρόμος των Θυμάτων του Κομμουνισμού».

Το πώς η ονοματολογία έχει βαρύνουσα πολιτική και διπλωματική υπόσταση αποτυπώνεται σε όλο το φάσμα της περίπτωσης της π.Γ.Δ.Μ. Για την ανάγκη δημιουργίας εθνικής ταυτότητας και νομιμοποίησης της ανεξαρτητοποίησής τους, επιλέχθηκε ένα όνομα που είχε την άμεση αντίδραση της Ελλάδας, καθώς θεωρήθηκε ότι οικειοποιούνται την πολιτιστική της κληρονομιά. Εν μέσω, λοιπόν, διαπραγματεύσεων με την Ελλάδα, τα Σκόπια προχώρησαν το 2007 με την ονομασία του κράτους, ενώ, στους πρόποδες της Συνόδου Κορυφής του Ν.Α.Τ.Ο., στο Βουκουρέστι το 2008, προχώρησαν σε συζητήσεις σχετικά με τη διεύρυνση της Συμμαχίας ― με τη συμμετοχή της π.Γ.Δ.Μ. στη μετονομασία του αεροδρομίου τους από Αεροδρόμιο των Σκοπίων σε «Μέγας Αλέξανδρος». Αυτό το γεγονός δημιούργησε αντιδράσεις στην Ελλάδα, ωστόσο πρόσφερε στην Κυβέρνηση των Σκοπίων την εσωτερική στήριξη που χρειαζόταν για τη διαπραγμάτευση. Σήμερα, στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης σχετικά με την ονομασία της π.Γ.Δ.Μ., είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας μετονομασίας του αεροδρομίου, με πιθανό όνομα προς τιμήν του πρώτου Προέδρου της π.Γ.Δ.Μ., Kiro Gligorov. Είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, πως η πολιτική μετονομασιών επηρεάζει τις διμερείς σχέσεις των κρατών, και αποκτά διπλωματική βαρύτητα στη σύναψη συμφωνιών.

Μαυροβούνιο

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πολιτικής αποτελεί, επίσης, η περίπτωση του Μαυροβουνίου που, με δημοψήφισμά του, το 1991 -όν ακόμα Συνομοσπονδία με την Σερβία- προχώρησε στη μετονομασία της πρωτεύουσάς του από Titograd -που είχε δοθεί προς τιμήν του πρώην Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας, Josip Broz Tito, το 1946- στην προγενέστερη ονομασία της, Podgorica, με το 90% των ψήφων των πολιτών. Αυτό φανερώνει την άμεση ανάγκη απόσχισης των νέων κρατών από την ταυτότητα του γιουγκοσλαβικού στοιχείου, για την ανάδειξή τους ως νέα δημοκρατικά κρατίδια. Το καλοκαίρι του 2016, 10 χρόνια μετά την ανεξαρτησία του Μαυροβουνίου από το ομόσπονδο κράτος που είχαν δημιουργήσει με τη Σερβία, το Μαυροβούνιο προχώρησε στη μετονομασία της κεντρικής πλατείας της πρωτεύουσας σε «Πλατεία της Ανεξαρτησίας». Αυτή είναι η τέταρτη αλλαγή του ονόματος της πλατείας τα τελευταία 70 χρόνια, με προγενέστερα τα εξής ονόματα: «Πλατεία της Ένωσης» (προς τιμήν της ένωσης της Σερβίας με το Μαυροβούνιο, το 1918), «Πλατεία του Ivan Milutinovic» (προς τιμήν του κομουνιστή πολιτικού), και «Πλατεία Δημοκρατίας» (λόγω του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία το 2006). Η κεντρική λεωφόρος της πόλης έφερε στο παρελθόν το όνομα του Lenin, ωστόσο μετονομάστηκε σε «St. Petar Cetinjski», προς τιμήν του επισκόπου και ηγεμόνα του Μαυροβουνίου του 18ου αιώνα. Αξιοσημείωτο θεωρείται το γεγονός πως, αν και η ονομασία του αεροδρομίου της πρωτεύουσας φέρει το όνομα που αποφασίστηκε το 1991 (Αεροδρόμιο της Podgorica), ο κατοχυρωμένος κωδικός στο Διεθνή Οργανισμό Αερομεταφορών είναι  «TGD», δηλαδή σύμφωνα με την προηγούμενη ονομασία, Titograd.

Κροατία

Στην Κροατία, από την άλλη, τον Αύγουστο του 2017 αποφασίστηκε, μετά από πρόταση του δημάρχου του Zagreb, Milan Bandic, η μετονομασία της πλατείας «Πλατεία του Στρατάρχη Tito» (προς τιμήν του πρώην Προέδρου της Γιουγκοσλαβίας) σε «Πλατεία της Δημοκρατίας της Κροατίας». Επιχείρημα για την ανάγκη μετονομασίας υπήρξαν τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για τα οποία κατηγορήθηκε ο Tito κατά τη διάρκεια της θητείας του. Η μετονομασία της πλατείας είχε προταθεί ήδη από τον Ιούλιο του 2017 από το δήμαρχο της πόλης Karlovac, Damir Mandic, ο οποίος πρότεινε να μετονονομαστεί σε «Πλατεία των Υπερασπιστών της Κροατίας», προς τιμήν των βετεράνων του πολέμου του 1990. Το αεροδρόμιο του Zagreb λειτούργησε ξανά στις νέες του εγκαταστάσεις, τον Μάρτιο του 2017, με την καινούρια ονομασία «Franjo Tudjman», προς τιμήν του πρώτου Προέδρου της Κροατίας. Ο Tudjman πολέμησε τους Σέρβους της Κροατίας οι οποίοι, για ένα μικρό χρονικό διάστημα, ίδρυσαν, με τη βοήθεια της Σερβίας, τη Σέρβικη Δημοκρατία, με έκταση το ένα τρίτο της Κροατίας. Το 1995, οι περισσότεροι Σέρβοι εκδιώχθηκαν από τη Σερβία. Μετά τον πόλεμο, δεν αποκαταστάθηκε η αεροπορική σύνδεση μεταξύ Κροατίας και Σερβίας.

Βοσνία – Ερζεγοβίνη

Με το πέρας του πολέμου (1992-1995) και τη δημιουργία της Ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, υιοθετήθηκε έντονα η πολιτική μετονομασίας οδών στην πρωτεύουσα της χώρας, Sarajevo, με σκοπό να αντικατοπτρίζεται η όλο και αυξανόμενη υπεροχή της βοσνιακής και μουσουλμανικής κοινότητας στην πόλη. Τον Οκτώβριο του 2016 αποφασίστηκε η μετονομασία ενός Δημοτικού Σχολείου στο προάστιο Dobrosevici του Sarajevo προς τιμήν του Mustafa Busuladzic ― Βόσνιου μουσουλμάνου διανοούμενου και υποστηριχτή του Τρίτου Ράιχ του Hitler, ο οποίος, με την άνοδο του κομμουνισμού στη Γιουγκοσλαβία, συνελήφθη τον Απρίλιο του 1945, δικάστηκε σε Στρατιωτικό Δικαστήριο, και εκτελέστηκε τον Ιούνιο του 1945. Από πολλούς Βόσνιους θεωρείται εθνικός μάρτυρας, ενώ η μετονομασία αυτή αναδεικνύει, παράλληλα, το επιστημονικό έργο της μουσουλμανικής κοινότητας της χώρας, καθώς και την επιθυμία να τιμηθούν πρόσωπα τα οποία καταδιώχθηκαν από το προηγούμενο καθεστώς, στο οποίο και εναντιώνονταν. Απόρροια αυτής της απόφασης ήταν η αντίδραση του Προξενείου του Ισραήλ στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το οποίο κατέκρινε την απόδοση φόρου τιμής, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι κρίνουν απαράδεχτο να προέρχεται από μία τόσο πολυεθνική χώρα όπως η Βοσνία, και να στηρίζουν προσωπικότητες με ιδεολογίες που υπόκεινται στον αντισημιτισμό. Να σημειωθεί ότι, προς τιμήν του, έχει ονομαστεί και ένας δρόμος στη γειτονιά Koševo στο Sarajevo, που προηγουμένως έφερε το όνομα «Fuad Midžić», ενός εθνικού ήρωα της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Το 2005 έγινε μία προσπάθεια μετονομασίας του αεροδρομίου στο Sarajevo προς τιμήν του Alija Izetbegovic -αρχηγού των μουσουλμάνων της Βοσνίας κατά τη διάρκεια του πολέμου, και του πρώτου Προέδρου μετά την ανεξαρτητοποίηση της χώρας-, αλλά, εν τέλει, δεν ευδοκίμησε, καθώς ασκήθηκε veto από τον Βρετανό Ύπατο Εκπρόσωπο για την Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Paddy Ashdown, επειδή έκρινε ότι αυτή η κίνηση μπορεί να επανέφερε παλιές εντάσεις στο εσωτερικό της χώρας. Σπουδαία εξαίρεση αποτελεί η διατήρηση της ονομασίας «Στρατάρχης Tito» της κεντρικής λεωφόρου της πόλης, καθώς υπάρχουν ακόμα πολλοί Βόσνιοι που τρέφουν θαυμασμό για τoν πρώην Γιουγκοσλάβο Πρόεδρο. Είναι φανερό ότι, στην περίπτωση της ομοσπονδίας της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, παρά το γεγονός ότι η πολιτική μετονομασιών αποτελεί μία προσέγγιση ολοκλήρωσης μίας εθνικής ταυτότητας του κράτους, υπογραμμίζει, παράλληλα, τις δυο τάσεις που βρίσκονται εσωτερικά στο κράτος, λόγω της Βόσνιο-Κροατικής και Σέρβικης κοινότητας.

Σερβία

Στη Σερβία, η εφαρμογή της πολιτικής μετονομασίας των δημόσιων χώρων -και το πώς αυτή, κατ’ ουσία, εξυπηρετεί στην ενίσχυση της εθνικής ταυτότητας των πρώην γιουγκοσλαβικών κρατών- αποτυπώνεται πιο έντονα απ’ ό,τι στις προηγούμενες. Στην πρωτεύουσα της χώρας, Βελιγράδι, το γιουγκοσλαβικό στοιχείο ήταν πιο φανερό από οποιαδήποτε άλλη πόλη, καθώς αποτελούσε και την πρωτεύουσα της Γιουγκοσλαβίας επί 45 χρόνια. Ο Srdjan Radovic, ερευνητής στο Ινστιτούτο Εθνογραφίας στο Βελιγράδι, αναφέρει πως «Υπήρχαν επίπεδα της γιουγκοσλαβικής ταυτότητας στους δρόμους του Βελιγραδίου που δεν υπήρχαν σε άλλες μεγάλες γιουγκοσλαβικές πόλεις». Μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, βασική πολιτική της χώρας -αν και δεν το έχει παραδεχτεί ανοιχτά- ήταν η απαλλαγή των οδών από το κομμουνιστικό και το γιουγκοσλαβικό στοιχείο, ώστε να αναδειχθεί η χώρα όσο το δυνατόν πιο σέρβικη.

Σήμερα, είναι χαρακτηριστικό ότι το 10% των ονομασιών οδών και λεωφόρων του Βελιγραδίου αναφέρονται στην προ-Γιουγκοσλαβική εποχή της Σερβίας, ενώ το 70% είναι προς τιμή προσωπικοτήτων που έπλασαν την εθνική ιστορία της χώρας. Μέχρι και το 2004, το Δημοτικό Συμβούλιο του Βελιγραδίου σχετικά με τη μετονομασία δρόμων και πλατειών είχε αποφανθεί για 200 μετονομασίες, ώστε να αποβληθεί από τους δρόμους το γιουγκοσλαβικό στοιχείο. Αν και η αρχική πολιτική της χώρας ήταν η επιστροφή στις ονομασίες που είχαν οι δρόμοι πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υιοθετήθηκε και η πολιτική μετονομασίας των οδών προς τιμήν διάσημων προσωπικοτήτων της μεσοπολεμικής περιόδου ενώ, με την αποκατάσταση των σχέσεων της Σερβίας με τη Ρωσία, άνοιξε το ενδεχόμενο να τιμηθούν και σοβιετικοί ήρωες του πολέμου. Η κεντρική λεωφόρος του Βελιγραδίου ήταν η πρώτη που μετονομάστηκε το 1992 (καθώς έφερε το όνομα του Tito), με το ιδιαίτερα σέρβικο, εθνικό όνομα «Οδός των Σέρβων Ηγεμόνων». Ο ιστορικός Vladimir Dulovic υπογραμμίζει ότι, σήμερα, δεν έχει μείνει κανένας δρόμος αφιερωμένος στον Tito στο κεντρικό Βελιγράδι, και μόνο μία οδός φέρει το όνομά του σε προάστιο του Βελιγραδίου.

Κόσοβο και Σλοβενία

Στην περίπτωση της Δημοκρατίας του Κοσσυφοπεδίου, το 2010, αποφασίστηκε η μετονομασία του αεροδρομίου της πρωτεύουσας Pristina, προς τιμήν του Adem Jashari – ενός από τους ιδρυτές του Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσσυφοπεδίου. Ο θάνατός του και δεκάδων συγγενών του, τον Μάρτιο του 1998, από σέρβικες δυνάμεις ασφαλείας λέγεται ότι πυροδότησε την εξέγερση της περιοχής κατά της σέρβικης κυριαρχίας. Σήμερα, θεωρείται ως ήρωας και πατέρας του αγώνα της ανεξαρτησίας τους από τους Αλβανούς του Κοσόβου, ενώ, παράλληλα, για τους Σέρβους και τους Ρομά αποτελεί σύμβολο της ήττας και της καταπίεσής τους στην περιοχή. Το 2007, η Σλοβενία προχώρησε στη μετονομασία του αεροδρομίου της Ljubljana προς τιμήν του Joze Pucnik ― ενός αντιφρονούντα που θεωρείται ως ένας από τους πατέρες της ανεξαρτησίας της Σλοβενίας, και αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους επικριτές του καθεστώτος του Tito, σχετικά με την έλλειψη πολιτικών ελευθεριών στη Γιουγκοσλαβία.

Γίνεται σαφές από τα παραπάνω πως, στην προσπάθεια ενίσχυσης της εθνικής τους ταυτότητας, τα νεοϊδρυθέντα κράτη στο χώρο της Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης υιοθέτησαν τη μετονομασία δημόσιων χώρων και εθνικών σημείων αναφοράς, τιμώντας προσωπικότητες που η ιστορία τούς είχε αναδείξει ως εθνικούς ήρωες, και απαλλάσσοντάς τους από ονομασίες που είχαν υπό την Ομοσπονδία της Γιουγκοσλαβίας ― η οποία ήταν ακόμα αποτυπωμένη σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού στα περισσότερα νέα κράτη, ως μελανό κομμάτι της ιστορίας τους. Λόγω, ωστόσο, των ακόμα ευαίσθητων σχέσεων μεταξύ των πρώην γιουγκοσλαβικών κρατών, αλλά και του ευρύτερου βαλκανικού χώρου, αυτές οι πολιτικές έχουν, πολλές φορές, επιφέρει εντάσεις στις σχέσεις μεταξύ των κρατών, καθώς θίγουν προσωπικότητες της σύγχρονης ιστορίας και εκλαμβάνονται ως μη σεβασμός στο θεσμό της καλής γειτονίας. Η απόδοση φόρου τιμής μέσω της ονοματολογίας από τα κράτη στους εθνικούς τους ήρωες που εξασφάλισαν την ανεξαρτησία τους, πολλές φορές, εκλαμβάνεται ως προσβολή από τις γειτονικές χώρες, λόγω των συμβάντων που ακολούθησαν με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, και δημιουργεί εντάσεις στις διμερείς σχέσεις τους, ακόμα και σε διπλωματικό επίπεδο.

Τέλος, μία ιδιαίτερου ενδιαφέροντος εξέλιξη σχετικά με τη διπλωματική βαρύτητα του ονόματος στο βαλκανικό χώρο αποτελεί η περίπτωση της ευρωπαϊκής οδού Ε75 που ενώνει τα Σκόπια με την Ελλάδα, και, σύμφωνα με τους Σκοπιανούς, φέρει το όνομα «Λεωφόρος Μεγάλου Αλεξάνδρου» ― γεγονός που έχει φέρει περαιτέρω επιδείνωση στις σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών. Στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για την ονομασία των Σκοπίων, ως κίνηση καλής θελήσεως και βελτίωσης των σχέσεων των χωρών, γίνεται σε διπλωματικό επίπεδο προσέγγιση μετονομασίας της οδού σε «Λεωφόρο Φιλίας».

Πηγές:

  1. Tomovic D. (2016). Montenegro Square in Line for Fourth Name. http://www.balkaninsight.com/en/article/montenegro-square-in-line-for-fourth-name-03-04-2016
  2. Milekic S. (2017). Zagreb Mayor Decides to Rename Tito Square. http://www.balkaninsight.com/en/article/zagreb-mayor-opts-for-renaming-tito-s-square-06-27-2017-1/1431/5
  3. Milekic S. (2017). Zagreb to Remove Tito’s Name from City Square. http://www.balkaninsight.com/en/article/zagreb-assembly-votes-to-remove-tito-s-square-09-01-2017
  4. Milekic S. (2017). Croatian Town Removes Tito’s Name from Square. http://www.balkaninsight.com/en/article/croatian-town-renames-tito-s-square-07-19-2017
  5. Crosby A. (2017). Sarajevo School Renamed For Controversial Bosnian Who Backed Nazis. https://www.rferl.org/a/bosnia-sarajevo-school-renamed-busuladzic-nazi/28698295.html
  6. Kovacevic D. (2017). Israel Criticises ‘Anti-Semitic’ Bosnian School Name. http://www.balkaninsight.com/en/article/israel-protests-naming-bosnia-school-after-anti-semitic-author-10-24-2017/1460/2
  7. The Economist. (2017). Renaming Balkan airports to annoy the neighbours. https://www.economist.com/news/europe/21731164-alexander-great-and-other-insults-renaming-balkan-airports-annoy-neighbours
  8. T.J. (2010). From Nikola to Alexander. https://www.economist.com/blogs/easternapproaches/2010/11/balkan_airports
  9. Marusic S.J. (2012). Macedonia Street Renaming Denounced as ‘Revisionist’. http://www.balkaninsight.com/en/article/renaming-of-skopje-streets-causes-jitters
  10. Marusic S.J. (2012). New Street Battle Splits Macedonia’s Capital. http://www.balkaninsight.com/en/article/new-kind-of-street-battle-grips-macedonia-s-capital
  11. Marusic S.J. (2017). Macedonia’s ‘Alexander’ Statue Faces Uncertain Fate. http://www.balkaninsight.com/en/article/macedonia-s-alexander-statue-faces-uncertain-fate-11-23-2017
  12. Willingham L. (2016). Changing Belgrade Street Names: A Sign of the Times. http://www.balkaninsight.com/en/article/changing-belgrade-street-names-a-sign-of-the-times-07-26-2016
  13. Cosmeanu M. (2009). Addicted to change: Renaming Streets in Balkans. http://fellowship.birn.eu.com/en/fellowship-programme/topic-2009-identity-addicted-to-change-renaming-streets-in-balkans
Έχει περάσει αρκετός χρόνος (7 μήνες) από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου. Παρακαλούμε συνεχίστε στην ανάγνωσή του έχοντας υπόψη την ημερομηνία δημοσίευσης.

Tagged under:

Προπτυχιακή φοιτήτρια Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, με κύρια κατεύθυνση Διεθνές Δίκαιο και δευτερεύουσα Διεθνείς Σχέσεις. Μιλάει αγγλικά και γαλλικά.

Website: https://powerpolitics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest