Η Προσδοκώμενη Άνοιξη του Στρατηγού Χειμώνα

Η Ρωσία αποτελεί διαχρονικά το τελευταίο ευρωπαϊκό προπύργιο, τη χώρα έπαθλο, διακαή πόθο κάθε στρατηλάτη ο οποίος επιθυμούσε να παγιώσει την αυτοκρατορία του και να ολοκληρώσει το μύθο του. Έχοντας δεχθεί αδυσώπητες επιθέσεις και έχοντας αμυνθεί λυσσαλέα ως τις πύλες της Μόσχας, φαίνεται πως έφτασε η στιγμή που ο Στρατηγός Χειμώνας δε θα εμψυχώνει τα ψηφιδωτά του στρατεύματα για σθεναρή άμυνα αλλά για μια εξίσου δυναμική επίθεση, που θα περιλαμβάνει αλυτρωτικές και εκδικητικές προεκτάσεις.

Η κατάσταση διαφέρει πολύ σήμερα σε σχέση με το παρελθόν για τη Ρωσία. Ανέκαθεν θεωρείτο πανίσχυρη δύναμη, καθώς σχεδόν σε όλο το φάσμα της ιστορίας διέθετε τους σημερινούς της συντελεστές ισχύος: πληθυσμό, οικονομία, στρατηγικό βάθος. Πλέον φαίνεται πως έχει αναπτύξει και τις υπόλοιπες σταθερές που διακρίνουν μια ισχυρή χώρα απο ένα παγκόσμιο ηγεμόνα: πολιτική στιβαρότητα, εθνικό φρόνημα και τεχνολογική πρόοδο. Μαζί με αυτά, η Ρωσία έχει βρει στο πρόσωπο του Vladimir Putin τον ηγέτη που χρειαζόταν για να διαχειριστεί τη μετάβαση από τη δύναμη στην ισχύ. Έναν άνθρωπο ο οποίος προκαλεί αισθήματα μίσους και φόβου στο εξωτερικό, ενώ απολαμβάνει αγάπη, εμπιστοσύνη και σεβασμό, ακόμα και από τους αντιπάλους του, στο εσωτερικό. Έναν ηγέτη που βρέθηκε στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή, συγκυρία ωστόσο η οποία προσθέτει επιπλέον βάρος στους ώμους του (και κατ΄επέκταση του έθνους) καθώς η εποχή χαρακτηρίζεται ως «τώρα ή ποτέ» για το αχανές κράτος.

Η Ρωσία, λίκνο του περιττού βελούδου, της αυτοκρατορικής αύρας αλλά και της επανάστασης, τις δεκαετίες μετά από την οδυνηρή Ψυχρή ήττα της σκαρφάλωνε με τα νύχια από τον πάτο του πηγαδιού ως το φως. Κατά τη διάρκεια αυτής της αιματηρής προσπάθειας, κάθε εμφανιζόμενη ευκαιρία χαρακτηριζόταν ως εθνικό ζήτημα επιτυχίας για επαναφορά στο μονοπάτι που οδηγούσε στην πρότερη υψηλή θέση. Προσπαθούσε, όμως πολλές φορές η ποσοτική της υπεροχή αντισταθμιζόταν από το ποιοτικό της μειονέκτημα. Στρατιωτικές και διπλωματικές αποτυχίες εμπόδιζαν το εγχείρημά της και ενίσχυαν τον υπαρκτό παραγκωνισμό της από το διεθνές γίγνεσθαι, αλλά κυρίως από τη διεθνή σκέψη. Σαν γίγαντας με πήλινα πόδια, η Ρωσία είχε χάσει το κύρος της και οι κινήσεις της θεωρούνταν σπασμωδικές, ενώ παλαιότερα στο άκουσμα του ονόματός της οι καρδιές και τα νεύρα σφίγγονταν από φόβο, ελπίδα ή προσμονή.

Σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική και η Ρωσία φαίνεται πως ολοκλήρωσε την επώδυνη αναρρίχηση χωρίς να τραβήξει τα βλέμματα. Απέναντι σε όλο το εχθρικό – γι΄αυτήν – σύστημα που αγνόησε ή υποτίμησε τα ξεσπάσματά της, βρήκε ανέλπιστη βοήθεια, οπότε, χάρη στη Ρωσία, σύντομα οι γειτονικές της περιοχές ήταν πάλι περιχαρακωμένες από ένα αρκετά ψηλό και ισχυρό φράχτη, δύσκολο να τον προσπεράσει ξανά ο οποιοσδήποτε.

Στη Γεωργία ο ρωσικός στρατός δεν εντυπωσίασε, αν και φάνηκε πως έχει αφήσει στο παρελθόν την αστεία ανικανότητα που τον χαρακτήριζε στις συγκρούσεις της Τσετσενίας. Η επιχειρησιακή του ικανότητα αναπτύχθηκε, αλλά βρίσκεται ακόμα σε μεγάλη απόσταση από τα εξαιρετικά αμερικανικά επίπεδα. Από τότε, όμως, η Ρωσία ξεκίνησε να αυτοπροβάλεται σαν ηγεμόνας, χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία τα οποία συνθέτουν αυτό τον χαρακτηρισμό, με σημαντικότερο από αυτά την επιβολή της βούλησής της. Ακολούθησε η – σχεδόν εθελούσια – προσάρτηση της Κριμαίας, γεγονός το οποίο συντάραξε το διεθνές σύστημα, αποκάλυψε τις ρωσικές προθέσεις αλλά και εδραίωσε τη θέση της χώρας παγκοσμίως. Το ίδιο διάστημα, το παράθυρο ευκαιρίας για σύγκρουση με τις υπόλοιπες ¨Μεγάλες Δυνάμεις¨ είχε ανοίξει και βρισκόταν στη Συρία.

Το συριακό πεδίο αποτελεί, έπειτα από χρόνια, πεδίο σύγκρουσης των «Μεγάλων Δυνάμεων». Μια σύγχρονη Κορέα που σημαίνει ωστόσο περισσότερα. Μια νέα σύγκρουση της Ρωσίας με τη συνασπισμένη Δύση. Το εκλεπτυσμένο ΝΑΤΟ εναντίον της σκληροτράχηλης χώρας του Καυκάσου.

Η Ρωσία ήταν από τις πρώτες χώρες που έλαβαν ανοικτή θέση για την εμφύλια διαμάχη, θέση που υποστηρίζεται ακόμα στους μεταλλικούς λόγους του ηγέτη της. Η Δύση ακολούθησε την ίδια οδό στο θέμα των χρησιμοποιηθέντων χημικών στο συριακό πεδίο μάχης, και ξαφνικά η Ρωσία βρέθηκε, έστω πρόσκαιρα, σε θέση εντολέα στο διεθνές σύστημα. Τις μετέπειτα κινήσεις τακτικής ήρθε να διακόψει η ένταξη της Τουρκίας στην εξίσωση.

Η μουσουλμανική χώρα χαρακτηρίζεται ως μια ισχυρή περιφερειακή δύναμη, ενώ παράλληλα παρεμβάλλεται γεωγραφικά μεταξύ της Ρωσίας και της Ευρώπης. Η κίνηση της Τουρκίας να καταρρίψει το ρωσικό μαχητικό, μπορεί να αποτελέσει την αφορμή για την ολοκληρωτική επαγρύπνηση του ρωσικού γίγαντα. Μια πράξη πολέμου εναντίον μιας χώρας που έχει μάθει να επιβάλλεται μαχόμενη.

Αδιαμφισβήτητα η Ρωσία θα απαντήσει στην πρόκληση και θα τιμωρήσει την Τουρκία, με στόχο τον παγκόσμιο παραδειγματισμό προκειμένου να καταστεί σαφές πως καμία χώρα δεν έχει τη δυνατότητα να προβαίνει σε τέτοιες πράξεις εναντίον της.

Σε μια προσπάθεια αιτιολόγησης της τουρκικής κίνησης, η σκέψη οδηγείται αυτόματα στο παρόν και το μεταπολεμικό status quo της περιφέρειας. Για την Τουρκία είναι ουσιώδες να παραμείνει παρούσα στα γεγονότα, τόσο τη δεδομένη στιγμή, όσο και σε ένα μελλοντικό διπλωματικό τραπέζι το οποίο θα καθορίζει την τύχη της αραβικής χώρας. Κύριο μέσο για να το επιτύχει αποτελούν οι Τουρκομάνοι οι οποίοι δραστηριοποιούνται στη βορειοδυτική πλευρά της χώρας. Περιοχή που τα ρωσικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν.

Τις συγκεκριμένες ομάδες δεν υποστηρίζει μόνο η Τουρκία αλλά και δυνάμεις της Δύσης – μεταξύ των οποίων και η Γαλλία. Τα πρόσφατα γεγονότα στο Παρίσι, ωστόσο, ανέτρεψαν τις πρότερες ισορροπίες και πλέον η ανοχή σε κάθε είδους ένοπλη μουσουλμανική ομάδα είναι μηδενική, γεγονός το οποίο ίσως δεν είχε ληφθεί υπόψη από την Τουρκία.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, οι Τούρκοι δε φαίνεται να εγκαταλείπονται από τους συμμάχους τους. Αντιθέτως, η συριακή κρίση και το απορρέον από αυτήν μεταναστευτικό κύμα που πνίγει την Ευρώπη αποδεικνύονται αφορμές για την έναρξη ενταξιακών συνομιλιών και παραχώρησης για την Τουρκία δικαιωμάτων κράτους-μέλους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Με άλλα λόγια, η Δύση δεν αφήνει την Τουρκία να αντιμετωπίσει μόνη τη Ρωσία, στον απόηχο της εκνευριστικά προκλητικής ενέργειάς της.

Το αν οι δυτικές χώρες θεωρούν την Τουρκία ανάχωμα συγκράτησης της Ρωσίας είναι, σε πρώτο στάδιο, αδιάφορο. Το ουσιαστικό είναι πως σταδιακά τα στρατόπεδα σχηματίζονται και οι επόμενες κινήσεις τους, οι οποίες είναι πιθανό να καθορίσουν την τύχη της παγκόσμιας σταθερότητας, θα λάβουν χώρα στο επίμαχο έδαφος της Συρίας. Σε μια περιοχή στην οποία, για πρώτη φορά μετά από αρκετές δεκαετίες, η Ρωσία θα περάσει στην επίθεση ελπίζοντας να επιστρέψει στην κορυφή, τόσο της περιφέρειάς της όσο και του διεθνούς συστήματος.

 

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest