Και Επέλεξαν την Αυτοκτονία

Οι μεγάλες αποφάσεις λαμβάνονται από τα μεγάλα Έθνη, ακόμα και αν αυτές τα μικραίνουν, τα οδηγούν σε ένα άλμα στο σκοτάδι και τα καταδικάζουν στην αβεβαιότητα. Το Ηνωμένο Βασίλειο σήμερα επέλεξε να πηδήξει από την άλλη πλευρά του φράχτη που βοήθησε να φτιάξει, και να ατενίσει το μέλλον μόνο, όπως έκανε πολλές φορές -και επιτυχημένα- στο παρελθόν.

Η σημερινή Βρετανία, όμως, δεν είναι η Βρετανία του παρελθόντος.  Το άκουσμα του ονόματός της δεν προκαλεί στην υφήλιο δέος, φόβο, ή ξαφνική αίσθηση πόνου από τα υπαρκτά σημάδια αλυσίδων στους καρπούς. Το Βρετανικό Ναυτικό δεν οργώνει πλέον τις θάλασσες, η Ινδία δεν χρειάζεται Gandhi, και η ηπειρωτική Ευρώπη δεν θεωρεί εαυτόν δέσμια σε βρετανικά παιχνίδια μεταφοράς βαρών.  Τις τελευταίες δεκαετίες το Ηνωμένο Βασίλειο επιπλέει χωρίς να αποτελεί ρυθμιστή του κόσμου, και σήμερα επέλεξε να επιπλέει μόνο του, χωρίς να αποτελεί ούτε καν ρυθμιστή του εαυτού του.

Η συγκεκριμένη απόφαση είναι ενάντια στη φύση αυτού του λαού, και αποτελεί απόδειξη για την αλλοτρίωση που έχει επιφέρει η σύγχρονη εποχή στο DNA των λαών. Οι χώρες φορούν μανδύες στα χρώματα των λαβάρων των προγόνων τους, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με αυτούς. Δεν διαθέτουν ούτε την ίδια οπτική, δεν έχουν ούτε τις ίδιες επιδιώξεις, είναι απλά άνθρωποι του 2016 που κατατμήθηκαν σε διαφορετικά περιχαρακωμένα μέρη του πλανήτη. Διαθέτουν μόνο μια θολή και ασαφή εικόνα ενός παρελθόντος που δεν είναι άξιοι να επαναλάβουν, αλλά και την ικανότητα να το χρησιμοποιούν ως προμετωπίδα υπεράσπισης των ευτελών σκοπών τους: όσο οι σημερινοί Έλληνες είναι απόγονοι των 300 του Λεωνίδα άλλο τόσο είναι και οι σημερινοί Βρετανοί των πιλότων της RAF που κατέστρεψαν τους ναζί.

Η Βρετανία βρισκόταν πάντα παντού. Κάθε χώρα έχει να διηγηθεί μια ιστορία με Άγγλο, σε κάθε σημείο του πλανήτη αγγλική φωτιά έχει κάψει χορτάρι που δεν ξαναφύτρωσε ποτέ. Το Βρετανικό Ναυτικό έχει λάβει μερικές από τις σημαντικότερες αποφάσεις της ιστορίας, και έχει αναμετρηθεί με κάθε μεγάλο στρατηλάτη ανά τους αιώνες. Η συμμετοχή σε κάθε απόφαση που επηρεάζει οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη ήταν αυτοσκοπός για την βρετανική κοινωνία και εξουσία. Πιο συγκεκριμένα, κάθε απόφαση έπρεπε να έχει την αγγλική σφραγίδα, είτε αυτό είναι η ΕΚΑΧ είτε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η σημερινή Βρετανία φαίνεται πως κουράστηκε, επιθυμεί μια σύγχρονη έκδοση του αμερικανικού απομονωτισμού, ένα απάγγειο για τον πληγωμένο της στόλο. Επιθυμεί να αποχωρήσει ακόμα και από την ηπειρωτική Ευρώπη, την γήινη μαριονέτα της, το έδαφος που πάντα συμπεριφερόταν σαν να είναι φυσική προέκταση των υδάτινων συνόρων της.

Για πρώτη φορά η Βρετανία δίνει στα άλλα Έθνη την ευκαιρία να την τιμωρήσουν για τις πράξεις της, για το μεγαλείο της, για κάθε δράση που θεωρεί -φωνάζοντας ή ψιθυρίζοντας- επίτευγμα. Για πρώτη φορά φαίνεται μόνη. Δεν είχε ποτέ φίλους, δεν ήθελε ποτέ φίλους, αλλά ήταν σίγουρο πως με ένα χτύπημα των δακτύλων θα εμφανιζόταν στο πλευρό της μια συμμαχία προθύμων που θα ήθελε να κλέψει λίγη από την δόξα του God Save the Queen. Σήμερα η Βρετανία επέλεξε να εξαργυρώσει κάθε καμμένο σπίτι σε κάθε άκρη του πλανήτη, κάθε πολιτικό παιχνίδι στην ηπειρωτική Ευρώπη, κάθε ναυτικό αποκλεισμό σε κοντινά ή εξωτικά λιμάνια. Από σήμερα η Βρετανία θα μετατραπεί στο θύμα που θα τιμωρηθεί παραδειγματικά για να ικανοποιηθούν πολιτικοί, οικονομικοί και ηθικοί σκοποί. Σήμερα έδειξε πως δεν είναι πλέον Αυτοκρατορία, αλλά μια εύθραυστη, πλωτή ομοσπονδία κρατών.

Πάντα είχε το βλέμμα στραμμένο από την άλλη πλευρά της Μάγχης, οι Αγγλοσαξονικές της ρίζες ήταν βαθύτερες από τις Αναγεννησιακές. Η ιστορία της όμως είναι δεμένη με την κεντρική Ευρώπη, δεμένη με αίμα και συνθήκες. Η εποχή της Πρωσίας, του Ναπολέοντα, ακόμα και του Χίτλερ, έχει περάσει. Τότε οι μηχανορραφίες -το νούμερο ένα πολιτικό βρετανικό  εξαγώγιμο  προϊόν- μονοπωλούσε την ευρωπαϊκή αγορά πολιτικών ιδεών. Το τείχος του Βερολίνου πλέον δεν υπάρχει, η Αμερική είναι πιο μακριά από ποτέ, και η Ρωσία μια χώρα που διαθέτει ότι πάντα: τάσεις και πύραυλους.

Το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα, η Ένωση που δημιουργήθηκε για να συγκρατεί την Γερμανία, δοκιμάζεται εδώ και χρόνια από την κρίση και φαίνεται να απορροφά ουρλιάζοντας τους εξωτερικούς κραδασμούς. Η Βρετανία δίνει το μεγάλο εσωτερικό χτύπημα, και το παιδί που μεγάλωσε στο Ευρωπαϊκό πάρκο δεν θα το δεχθεί απλά. Μαζί με την Γαλλία και τις υπόλοιπες χώρες, η ενωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση θα διεξάγει εναντίων της Βρετανίας τον τελευταίο αγώνα επιβίωσης: όσο πιο παραδειγματικά τιμωρηθούν οι Βρετανοί, όσο πιο πολύ μετανιώσουν για την απόφασή τους, τόσο πιο στέρεες θα γίνονται οι Ευρωπαϊκές βάσεις. Η συσπείρωση που θα δημιουργηθεί από τον αντιβρετανικό αγώνα θα δώσει νέα πνοή στην πορεία της Ολοκλήρωσης, το spillover θα αποκτήσει νέο νόημα, και ο φόβος θα κλείσει τα κενά μεταξύ των δομικών υλικών του νέου κτίσματος. Η Βρετανία μοιάζει να θυσιάστηκε για να σώσει την ασθμαίνουσα και χωρίς ιδεολογική υπόσταση Ένωση, σαν αιώνια Μάνα που αγαπά και πεθαίνει για την ήπειρό της.

Ωστόσο δεν σχεδιάζει να πεθάνει. Πιστεύει πολύ στις δυνάμεις της και στο παρελθόν της. Θα γυρίσει το κεφάλι και θα απλώσει το χέρι σε παλιούς γνωστούς, και θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει την αίγλη της: η χώρα που έφυγε από την κατεστραμμένη Ένωση προσφέρει υπηρεσίες ελέγχου σε αυτήν – όπως παλιά.

Δεν θα είναι τόσο εύκολο. Οι Βρετανοί θεωρούν πως είναι Αυτοκρατορία αλλά, στην πραγματικότητα, είναι ένα Έθνος που πίστεψε σε αυτό που ήταν.

Είναι ένα Έθνος που την 24η του Ιουνίου αποφάσισε να αυτοκτονήσει.

 

ΥΓ. Ένα δημοψήφισμα για να είναι ουσιαστικό, αντιπροσωπευτικό και για να διαθέτει εσωτερική νομιμοποίηση οφείλει να έχει ξεκάθαρο ποσοστό νίκης. Η πύρρειος νίκη του Out έχει ήδη προκαλέσει αντιδράσεις, κυρίως στους κόλπους της βρετανικής νεολαίας. Η αίσθηση ότι η προηγούμενη γενιά που της δόθηκαν τα πάντα, εκπαίδευση, χρήματα, ευκαιρίες αποφασίζει και για το μέλλον των νέων είναι έκδηλη και είναι δεδομένο πως με ένα τόσο ασταθές αποτέλεσμα τα πάντα είναι πιθανά. Σε κάθε περίπτωση όμως, η Βρετανία μίλησε. Λίγο πάνω απο 1/2 Βρετανούς επιθυμούν την έξοδο. Ακόμα και αν το αποτέλεσμα είναι προϊόν παραπλάνησης απο συγκεκριμένους (και γνωστούς) δημαγωγούς, σπασμωδικής επιλογής ή απόφασης εν θερμώ η μέρα είναι ιστορική και η πορεία προδιαγεγραμμένη: ακόμα και έπειτα απο ένα δεύτερο δημοψήφισμα (που είναι αρκετά πιθανό) που θα δώσει την νίκη στο In, η Βρετανία πρέπει να διανύσει αρκετές δεκαετίες και μια μακρά πορεία εξιλέωσης (τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό) για να ξεπλύνει τα σημερινά γεγονότα. Η πληγή που δημιουργήθηκε στο σώμα της πολύπαθης Ευρωπαϊκής Ένωσης απο μια χώρα που δεν την πίστεψε ποτέ, δεν μπορεί και δεν θα συγχωρεθεί απο όσους έχουν συνδέσει την ζωή τους μαζί της.

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest