Μπλέκοντας την καφεΐνη με την πολιτική: Τα κινήματα Tea και Coffee Party

Η γέννηση του κινήματος «Tea Party»

Μετά το τέλος μίας ταραχώδους οκταετούς διακυβέρνησης του George Bush Jr, ο υποψήφιος των Δημοκρατικών, Barack Obama, εξελέγη ως 44ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Αυτόματα, αποτέλεσε τον πρώτο Αφροαμερικανό Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, και η νίκη του προσέλκυσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, δίνοντας μία αίσθηση ελπίδας και ανανέωσης. Ωστόσο, η εκλογή του Obama, οι πολιτικές που υιοθετήθηκαν για την επίλυση των δημοσιονομικών προβλημάτων της χώρας και, γενικά, η οικονομική και κοινωνική ατζέντα της κυβέρνησής του πυροδότησαν ένα κύμα αντιδράσεων, που εκφράστηκε, κυρίως, από ακραίους συντηρητικούς. Οι τελευταίοι εξέφραζαν μία ακραία πτέρυγα των Ρεπουμπλικανών, αναλαμβάνοντας δράση και διοργανώνοντας το κίνημα «Tea Party».

Το «Tea Party» προέρχεται από το κίνημα «Boston Tea Party». Στην ουσία, το «Boston Tea Party» αποτέλεσε μία διαδήλωση πολιτικού χαρακτήρα, που έλαβε χώρα στις 16 Δεκεμβρίου 1773. Οι διαδηλωτές -μερικοί μεταμφιεσμένοι ως ιθαγενείς Αμερικανοί-,καθώς ήταν αντίθετοι στο βρετανικό νομοθετικό πλαίσιο, «Tea Act», κατέστρεψαν ολόκληρη την αποστολή τσαγιού της East India Company στο λιμάνι της Βοστώνης. Η βρετανική κυβέρνηση ανταποκρίθηκε σκληρά, και το επεισόδιο κλιμακώθηκε στην αμερικανική επανάσταση. Το «Boston Tea Party» αποτελεί κομβικό γεγονός της αμερικανικής ιστορίας, καθώς συνιστά ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα ανυπακοής των λίγων -και θεωρητικά αδύναμων- ενάντια στους πολλούς.

Γνωστές πολιτικές φιγούρες που υποστηρίζουν το κίνημα με θέρμη είναι οι πρώην Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι για την προεδρεία, John McCain και Mitt Romney, αλλά και η πρώην υποψήφια αντιπρόεδρος, Sarah Palin.

Πολιτικές θέσεις του κινήματος

Έχοντας ως πυξίδα τις παλιές παραδόσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, και επιδιώκοντας μία πολιτική υπέρ του «τερματισμού της αύξησης των φόρων», το κίνημα κατάφερε να αφήσει το στίγμα του στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα, κυρίως λόγω της στενής συνεργασίας του με τους Ρεπουμπλικανούς. Η ενίσχυση του κρατικού παρεμβατισμού και το νομοσχέδιο περί υγειονομικής περίθαλψης που πρότεινε ο Obama -ως αντίδραση στην οικονομική κρίση-, αποτέλεσαν τους δύο βασικούς λόγους για την έναρξη του κινήματος, αντιπροσωπεύοντας την αγανάκτηση των Αμερικανών πολιτών για την αυξανόμενη διάσταση του ομοσπονδιακού κράτους.

Η πολιτική εστίασης του κινήματος αφορά, κυρίως, οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, και ευθυγραμμίζεται με τις απόψεις των ρεπουμπλικάνων. Μία από τις σημαντικότερες επιδιώξεις του κινήματος είναι η μείωση του μεγέθους και της παρέμβασης της κυβέρνησης. Κατά την άποψή τους, ένα υπερφορτωμένο γραφειοκρατικό κράτος οδηγεί σε αλόγιστες δαπάνες και μεγαλύτερο έλλειμμα του εθνικού χρέους. Υπό την προοπτική τους, η εξάλειψη των τελευταίων μπορεί να επιτευχθεί με την εφαρμογή μίας πιο συντηρητικής δημοσιονομικής πολιτικής, ενώ το κύριο αίτημα στις διαμαρτυρίες τους είναι η μείωση της φορολογίας, καθώς οι υποστηρικτές του κινήματος θεωρούν ότι οι υψηλοί φόροι παραβιάζουν την ελευθερία των ανθρώπων, εμποδίζοντάς τους να απολαύσουν τους «καρπούς» της εργασίας τους. Υποστηρίζουν, επίσης, μία ελεύθερη αγορά που θα βοηθήσει τις επιχειρήσεις να ευδοκιμήσουν και, με αυτό τον τρόπο, να παρέχουν καλύτερα προϊόντα και υπηρεσίες. Εκτός από την οικονομία, το κίνημα επικεντρώνεται και σε άλλους τομείς, ιδιαίτερα στους κοινωνικούς, με την αντίθεσή του στους γάμους ομοφυλόφιλων και το δικαίωμα στην έκτρωση. Παράλληλα, αρκετοί υποστηρικτές προτείνουν αυστηρότερες πολιτικές μετανάστευσης.

Συνοπτικά, οι 13 μη διαπραγματεύσιμες αρχές των οπαδών του «Tea Party» είναι οι εξής: 1) Οι παράνομοι αλλοδαποί πρέπει να εγκαταλείψουν τις ΗΠΑ άμεσα, 2) η εγχώρια απασχόληση είναι απαραίτητη, 3) οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις θεωρούνται απαραίτητες, 4) το δικαίωμα στην οπλοφορία είναι ιερό, 5) η κυβέρνηση πρέπει να είναι περιορισμένη, 6) ο εθνικός προϋπολογισμός πρέπει να είναι ισοσκελισμένος, 7) τα σχέδια διάσωσης είναι παράνομα, 8) ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων πρέπει να μειωθεί,  9) ο φόρος εισοδήματος των επιχειρήσεων πρέπει να μειωθεί, 10) τα γραφεία των πολιτικών πρέπει να είναι ανοιχτά στους μέσους πολίτες, 11) η κυβερνητική «εισβολή» πρέπει να σταματήσει, 12) η αγγλική γλώσσα πρέπει να είναι βασική, 13) οι παραδοσιακές οικογενειακές αξίες πρέπει να ενθαρρύνονται.

Donald Trump και «Tea Party»

Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ, το 2016, ήταν αδιαμφισβήτητα η πιο αμφιλεγόμενη εκλογική αναμέτρηση μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Ο Donald Trump και η Hillary Clinton βρέθηκαν αντιμέτωποι σε μία αναμέτρηση που χαρακτηρίστηκε από χαμηλά επίπεδα συμμετοχής και την αβεβαιότητα του εκλογικού αποτελέσματος.

Σύμφωνα με το Brookings Institution, «αν κάποιος θέλει να καταλάβει την απόδοση και να ερμηνεύσει τη νίκη του Trump, αξίζει τον κόπο να κοιτάξει πίσω και να μελετήσει το κίνημα της αντίδρασης που προκάλεσε την άνοδο του Trump: το Tea Party!».

Καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας, ο Donald Trump ήταν πρόθυμος να αντιμετωπίσει «καυτά» και αμφιλεγόμενα θέματα, και να επικεντρωθεί σε πολιτικές σχετικές με τη μετανάστευση, σε πολύ πιο σκληρό βαθμό από όλους τους άλλους συνυποψήφιους του. Άρχισε, με αυτόν τον τρόπο, να κερδίζει την υποστήριξη των μελών του «Tea Party». Ενώ οι υπόλοιποι Ρεπουμπλικανοί ασχολήθηκαν με θέματα οικονομικής πολιτικής, ο Donald Trump ξεχώρισε από τους πρωταρχικούς του αντιπάλους, επιλέγοντας να επικεντρωθεί στην αντιμεταναστευτική ρητορική. Παράλληλα, το μονοπώλιο της τηλεοπτικής προβολής που απόλαυσε από τα ΜΜΕ τού επέτρεψε να διαδώσει με ευκολία τα μηνύματά του, και να αγγίξει όλα τα κοινωνικά στρώματα και ομάδες και, ιδίως, να βρει απήχηση στα μέλη του «Tea Party». Οι κοινωνικές του θέσεις περί εκτρώσεως και του προγράμματος υγειονομικής περίθαλψης Obama Care εκτόξευσαν τα ποσοστά του, και εξασφάλισαν τη στήριξη του κινήματος «Tea Party».

Το «Coffee Party» ως αντίβαρο του «Tea Party»

Το «Coffee Party» δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2010, κερδίζοντας πολλούς υποστηρικτές μεταξύ των ψηφοφόρων που αντιτάχθηκαν στο «Tea Party». Αν και είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι το κίνημα βρήκε υποστηρικτές σε όλο το πολιτικό φάσμα, ο κύριος πολιτικός στόχος του είναι να αντιταχθεί στις υποστηριζόμενες από το αντίπαλο δέος του πολιτικές. Στο πλαίσιο των φιλοδοξιών του είναι να αποκατασταθούν οι αρχές και το πνεύμα της δημοκρατίας και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, δίνοντας φωνή στη σιωπηλή πλειοψηφία. Το κίνημα έχει μία αποστολή και δηλώνει, σαφώς, ότι η κυβέρνηση δεν είναι «ο εχθρός του λαού», αλλά η «έκφραση της συλλογικής μας θέλησης», υποστηρίζοντας, παράλληλα, ότι «πρέπει να συμμετέχουμε στη δημοκρατική διαδικασία, για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως Αμερικανοί». Το σύνθημά του είναι «Wake Up and Stand Up».

Το «Coffee Party» δημιουργήθηκε στη διαδικτυακή πλατφόρμα του Facebook από τους πολιτικούς ακτιβιστές Annabel Park και Eric Byler, λόγω της απογοήτευσής τους σχετικά με το επίπεδο του πολιτικού λόγου, τη διεφθαρμένη πολιτική διαδικασία, την πόλωση της κοινωνίας μας και την κυριάρχηση της ατζέντας του «Tea Party». Έτσι, ξεκίνησε ως αντίδραση ορισμένων πολιτών οι οποίοι, μέσω των νέων τεχνολογιών και των ομάδων κοινωνικής δικτύωσης, κατάφεραν να κινητοποιήσουν μεγάλες ομάδες ψηφοφόρων που είχαν αγανακτήσει με την περίοπτη θέση που είχε λάβει το «Tea Party» στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή.

Πολιτική θέση και Modus Operandi

Η πολιτική θέση του κινήματος γίνεται ξεκάθαρη στην επίσημη ιστοσελίδα του κόμματος: «Το Coffee Party δεν είναι φιλελεύθερο, κεντρικό, προοδευτικό ή συντηρητικό. Μπορεί να χαρακτηριστεί καλύτερα ως ένα λαϊκό κίνημα που καλεί όλους τους Αμερικανούς να γίνουν ενεργοί πολίτες. Τα μέλη του κινήματος έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις, εμπειρίες και κατευθύνσεις.»

Το κίνημα οραματίζεται ένα έθνος διαφορετικών κοινοτήτων και κουλτούρων που θα μοιράζονται την κοινή ιδέα της ενεργού συμμετοχής και του δικαιώματος στην ψήφο ως μοναδικό όπλο των πολιτών και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Το κίνημα προσπαθεί να απορρίψει το αμερικανικό status quo και το διπολικό πολιτικό σύστημα που απορρέει από αυτό. Στην ουσία, επιδιώκουν να προσφέρουν μια εναλλακτική επιλογή στους σημερινούς ψηφοφόρους. Όπως προαναφέρθηκε, το «Coffee Party» είναι ένα δημοκρατικό κίνημα που στόχος του είναι η κυβέρνηση να αντανακλά πραγματικά τη βούληση του λαού, όπως υπαγορεύει το Σύνταγμα των ΗΠΑ («a government of the people, by the people, for the people»).

Παράλληλα, ο τρόπος δράσης του κινήματος διακρίνεται σε δύο μεθόδους:

1) Με τη διοργάνωση δημόσιων συγκεντρώσεων, για τη διευκόλυνση του άμεσου πολιτικού διαλόγου σε σχέση με συλλογικά θέματα.

2) Μέσω του διαδικτύου, προκειμένου να δημιουργηθούν fora και συνεργατικά περιβάλλοντα για τους Αμερικανούς, ώστε να συμμετάσχουν στην επίλυση προβλημάτων και να συζητήσουν συγκεκριμένες πολιτικές προσεγγίσεις. Αυτή η καινοτόμος μέθοδος αποτελεί ένα βήμα προς τη συμμετοχική δημοκρατία και επιτρέπει να ακουστούν οι απόψεις των μειονοτήτων.

Coffee Party “felt the Bern”

Η πλειοψηφία του «Coffee Party» φάνηκε να στηρίζει σθεναρά την υποψηφιότητα του Bernard Sanders για την επιλογή του Δημοκρατικού Κόμματος, αναφορικά με τις Προεδρικές Εκλογές των Ηνωμένων Πολιτειών, το 2016. Παρ’όλο που δεν έκαναν καμία δημόσια δήλωση υπέρ της υποψηφιότητάς του, έδειχναν διαρκώς την υποστήριξή τους στις ιδέες και στις προτάσεις του. Μία πιο προσεκτική ματιά στις πολιτικές θέσεις του Bernard Sanders δικαιολογεί, σαφώς, την υποστήριξη του «Coffee Party», καθώς μπορεί κανείς να βρει πολλές ομοιότητες μεταξύ των ιδεών και των αρχών που μοιράζονται μαζί με τον γερουσιαστή Sanders.

Ακολουθεί ένας συγκριτικός πίνακας από προσωπική έρευνα του γράφοντα.

Επίλογος

Η έκρηξη του κινήματος του «Tea Party» στην αμερικανική πολιτική σκηνή, το 2009, φάνηκε να δίνει στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα την ευκαιρία να συνδεθεί ξανά με τους απογοητευμένους Αμερικανούς ψηφοφόρους. Ωστόσο, η αρχική επιθυμία να συνδεθεί το κίνημα και οι ιδεολογικές του αρχές με το αντίστοιχο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, όχι μόνο δεν ευδοκίμησε, αλλά αντίθετα έβλαψε το κόμμα. Γενικά, λαμβάνοντας υπόψη το πολιτικό φάσμα, οι Ρεπουμπλικάνοι μετακινήθηκαν από ένα κεντρο-δεξιό κόμμα σε ένα ακραίο. Καθώς η επίδραση του «Tea Party» στο Κόμμα φαίνεται να είναι η κύρια αιτία που, μετά τις εκλογές του 2012, οι πιστοί ψηφοφόροι αποφάσισαν να παύσουν τη στήριξή τους στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ωστόσο, μετά την εκλογή του Donald Trump, οι πολιτικές του «Tea Party» επέστρεψαν και πάλι στο προσκήνιο.

Από την άλλη πλευρά, η άνοδος του «Coffee Party», το 2010, προσπάθησε να λειτουργήσει ως αντίβαρο στη δράση του «Tea Party», προσφέροντας μια προοδευτική ατζέντα και υποστηρίζοντας την υποψηφιότητα του Bernard Sanders.

Μετά τη σύντομη περίοδο ζωής των δύο αυτών κινημάτων, είναι δύσκολο να προβλεφθεί το μέλλον τους. Το «Tea Party» είναι δυνατόν να χάσει τη δυναμική τoυ μετά το τέλος της θητείας του Trump. Αντιθέτως, η ευρύτερη ιδέα και το «όνειρο» πίσω από το «Coffee Party» θα επιβιώσουν, πιθανότατα, και θα ευδοκιμήσουν. Βέβαια, δεν μπορούμε να προβλέψουμε το ίδιο για το «Tea Party», καθώς η επιβίωση είναι δυνατή, αλλά η ιδέα της συγχώνευσης με άλλα κινήματα, για να παραχθεί μια πιο γενική και ισχυρή κίνηση, είναι, επίσης, μια πιθανότητα που αξίζει να εξεταστεί.

 Πηγές :

  1. Encyclopedia Britannica. (2017). Boston Tea Party | United States history. https://www.britannica.com/event/Boston-Tea-Party
  2. Teapartyexpress.org. (2017). Tea Party Express | History.   http://www.teapartyexpress.org/history
  3. Tea Party Patriots. (2017). Core Issues. http://www.teapartypatriots.org/category/all-issues/issues/
  4. Tea Party Patriots. (2017). Our Vision. http://www.teapartypatriots.org/ourvision/.
  5. Williamson, V. (2016). What the Tea Party tells us about the Trump presidency | Brookings Institution.      https://www.brookings.edu/blog/fixgov/2016/11/09/tea-party-and-trump-presidency/.
  6. Park, A. (2010). Why I started Coffee Party USA. http://edition.cnn.com/2010/OPINION/03/18/park.coffee.party/ 
  7. Coffeepartyusa.com. (2017). Coffee Party USA | FAQ: Is the Coffee Party USA liberal, centrist, progressive or conservative?.            http://www.coffeepartyusa.com/content/faq-coffee-party-usa-liberal-centrist-progressive-or-conservative.
  8. Coffee Party. (2017). Goals & Issues. http://www.coffeepartyusa.com/goals 
  9. Zernike, K. (2010). Coffee Party, With a Taste for Civic Participation, Is Added to the Political Menu. http://www.nytimes.com/2010/03/02/us/politics/02coffee.html
  10. Coffee Party. (2017). Who We Are.                                http://www.coffeepartyusa.com/about
  11. Park, A. (2010). Coffee Party movement: Alternative to tea. http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/discussion/2010/02/26/DI2010022602928.html

 

Έχει περάσει αρκετός χρόνος (1 έτος) από τη δημοσίευση αυτού του άρθρου. Παρακαλούμε συνεχίστε στην ανάγνωσή του έχοντας υπόψη την ημερομηνία δημοσίευσης.

Tagged under:

Ο Παναγιώτης Μουμτσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καβάλα. Είναι φοιτητής του τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Μακεδονίας, με κατεύθυνση τις Πολιτικές Σπουδές και την Διπλωματία και για το έτος 2016-2017 συμμετέχει ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Φοιτητών Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών (GRAPESS) στη θέση του ταμία της οργάνωσης. Επιπρόσθετα για το έτος 2016-2017 είναι ασκούμενος στο Κέντρο Αριστείας Jean Monnet του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Έχει συμμετάσχει και διακριθεί σε πολυάριθμες φοιτητικές προσομοιώσεις οργάνων του ΟΗΕ, της UNESCO και περιφερειακών οργανισμών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Διαθέτει γνώσεις αγγλικών και γαλλικών, ενώ τα ακαδημαϊκά του ενδιαφέροντα επικεντρώνονται στην πολιτική συμπεριφορά, την πολιτική φιλοσοφία και την συγκριτική πολιτική. [email protected]

Website: https://powerpolitics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest