Οι Κούρδοι: τότε και σήμερα

kurdmap

 Ο Κουρδικός λαός και η περιοχή οίκησης τους πηγαίνει πίσω πολλά χρόνια.

«Οι Κούρδοι ανήκουν στους ινδοευρωπαϊκούς λαούς. Το 1000 π.χ. οι φυλές των Κούρδων εγκαταστάθηκαν στα εδάφη της Μεσοποταμίας, στην περιοχή μεταξύ των λιμνών Ουρμίγια και Βαν, στα οποία κατοικούν ακόμη και σήμερα. Αυτές οι φυλές το 700-800 π.χ. ονομάστηκαν Μήδες. Από την εποχή αυτή και επί αιώνες ήταν αναγκασμένοι να πολεμούν ενάντια στους Πέρσες, που βρίσκονταν πλησιέστερα και από την άλλη ενάντια στους Ασσύριους που είχαν εγκαταστήσει στη Μέση Ανατολή την πιο άγρια δουλοκτητική αυτοκρατορία.

Οι Μήδες για να προφυλαχθούν από τους Ασσύριους ίδρυσαν την ομοσπονδία των Μηδικών φυλών. Το 740 π.χ. με την καθοδήγηση του βασιλιά Διοκάσιου ίδρυσαν το Βασίλειο των Μήδων, και το 612 π.χ. στις 21 Μαρτίου κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Ασσυρίων Νινευή. Για 100 χρόνια οι Μήδες κυριαρχούσαν στην περιοχή όμως το 550 π.χ. δεν άντεξαν στις επιθέσεις των Περσών και ηττήθηκαν.

Στο Κουρδιστάν, τότε, μαζί με τους Πέρσες σχηματίσθηκαν πολλά αποικιοκρατικά κράτη. Έτσι αρχίζει για το Κουρδιστάν η περίοδος κατάληψης και κατοχής του. «(2) Έκτοτε η περιοχή πέρασε απο τα χέρια Περσών και Ελλήνων έως ότου εμφανιστεί το Ισλάμ, οπότε και με τη βία επέβαλε το εξισλαμισμό των Κούρδων. Μαζί με την προηγούμενη θρησκεία τους, τον Ζωροαστρισμό (1), η προέλαση των Αράβων λεηλατεί το πολιτισμό, την ιστορία και το φυσικό τους πλούτο, ενώ πλέον η εθνική τους συνοχή ανήκει στο προισλαμικό παρελθόν.

Κατά το 17ο αιώνα, ο κουρδικός λαός χωρίζεται απο το Οθωμανικό και το Ιρανικό κράτος στους Σουνίτες και τους Αλεβίτες, και προσεταιρίζονται τη κάθε μια αντίστοιχα, οδηγώντας το διχασμό σε τρομερές αιματοχυσίες. Οι τελευταίες θα γίνουν συχνό φαινόμενο για τους Κουρδους. «Τον 19ο αιώνα πραγματοποιήθηκαν εννέα μεγάλες εξεγέρσεις των Κούρδων ενάντια στους Οθωμανούς. Στο σύνολό τους αυτές οι εξεγέρσεις δεν είχαν πανεθνικό χαρακτήρα, αναπτύχθηκαν τμηματικά, ήταν περιφερειακές, ήταν εξεγέρσεις για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα των Κούρδων αγάδων. Οι συνεχείς όμως εσωτερικές προδοσίες και έριδες στάθηκαν αιτία οι Οθωμανοί να καταπνίξουν στο αίμα αυτές τις εξεγέρσεις αποκεφαλίζοντας χιλιάδες Κούρδους.» (2) Οι εξεγέρσεις όμως των Κούρδων δεν σταμάτησαν. Το 1915 οι Οθωμανοί εξόρισαν περί τους 600.000 Κούρδους. Το Κουρδιστάν και η Αρμενία πυρπολήθηκαν και κατεδαφίστηκαν. Μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Μεγάλες Δυνάμεις μοίρασαν μεταξύ τους το Κουρδιστάν. Το 1923, με τη Συνθήκη της Λωζάνης, η περιοχή αυτή διαμελίστηκε για άλλη μια φορά, τώρα όμως μεταξύ Τουρκίας, Συρίας, Ιράκ και Ιράν.

Απο τότε, ο λαός των Κούρδων ταλανίζεται απο την τουρκική μανία εξουθένωσης του με διαφορους τρόπους. Η εποχή της κυριαρχίας των Κεμαλικών υπήρξε για τους Κούρδους στο εσωτερικό της Τουρκίας σχεδόν τραγική. Μετά τη δικτατορία του 1960 και το εξαιρετικά φιλελεύθερο για την εποχή Σύνταγμα που καθιερώθηκε, ο λαός αυτός κατάφερε να πάρει μια ανάσα.

Το 1973, στην Άγκυρα, ένας νεαρός φοιτητής των Πολιτικών Επιστημών ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν, ο μετέπειτα γενικός γραμματέας και ιδρυτής του ΡΚΚ, έθεσε για πρώτη φόρα το θέμα της ύπαρξης στη Τουρκία δύο εθνοτήτων, των Τούρκων και των Κούρδων. Στις 27 Νοεμβρίου 1978 ιδρύθηκε το ΡΚΚ σε μία συγκέντρωση στο χωριό Φις στην περιοχή Λίτζε του Ντιγιαρμπακίρ. Το κόμμα του ΡΚΚ γεννήθηκε σαν ένα επαναστατικό, σοσιαλιστικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα στη δεκαετία του ’70. «Τότε, κάτω από την επίδραση των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που έφτασαν στη νίκη στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική, το επαναστατικό κύμα ανέβαινε σε όλο τον κόσμο ενώ ο Ψυχρός Πόλεμος κλιμακώνονταν.

Από τις πιο σημαντικές χρονολογίες του αγώνα, για την ελευθερία και ανεξαρτησία του Κουρδικού λαού, που διεξάγεται ακόμη και σήμερα υπό την ηγεσία του ΡΚΚ είναι οι παρακάτω :

α) Στις 25 Αυγούστου 1984 κατά την εισβολή στην περιοχή Ερούχ Σεμντιλί πέφτει η πρώτη σφαίρα του ανταρτοπόλεμου και κάνουν την εμφάνισή τους οι Απελευθερωτικές Δυνάμεις του Κουρδιστάν (ΗRK). Έτσι αρχίζει ο ένοπλος αγώνας και μία καινούρια φάση διεκδικήσεων με τη χρήση επαναστατικής βίας απέναντι στον ιστορικό εχθρό, ενώ συγχρόνως ανοίγει μια νέα σελίδα στην ιστορία των Κούρδων. Η επίθεση της 15ης Αυγούστου 1984 πραγματοποιήθηκε με την εντολή, τις εκτεταμένες προσπάθειες του εθνικού ηγέτη των Κούρδων Πρόεδρο Άπο και υπό τις διαταγές του μεγάλου διοικητή Αγκίτ (Μαχσούμ Κορκμάζ). Οι έφοδοι που πραγματοποιήθηκαν στο Ερούχ και το Σεμντιλί είχαν μεγάλη απήχηση στην κοινή γνώμη του Κουρδιστάν, της Τουρκίας και ολόκληρου του κόσμου. Οι σφαίρες που ρίχτηκαν εκεί ήταν οι σφαίρες που ρίχτηκαν κατά της σκλαβιάς στην ιστορία των Κούρδων.

β) 21 Μαρτίου 1985. Το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο του Κουρδιστάν (ERNK) διακηρύσσει την ένωση για πολιτικό και οργανωτικό αγώνα με στόχο τη λαϊκή δημοκρατία και την απελευθέρωση και αρχίζει πορεία για την δημιουργία του λαϊκού στρατού και την συγκρότηση της πολιτικής εξουσίας του Κουρδικού λαού.

Στόχος του ERNK είναι να οργανώσει τις διάφορες τάξεις και στρώματα του λαού σε ένα ενιαίο μέτωπο, να τον εκπαιδεύσει και να τον διαφωτίσει ώστε να δημιουργηθεί μια δυναμική εφεδρεία για τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Κουρδικού λαού. Άλλοι στόχοι του ERNK είναι να οργανώσει πολιτικό- κοινωνικά τον λαό, να καταργήσει τις γλωσσικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές διαφορές, να εξασφαλίσει την ελεύθερη ανάπτυξη και έκφραση, να επιτύχει την εθνική ένωση σε όλο το Κουρδιστάν, στην Τουρκία, στις μητροπόλεις της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και όπου υπάρχει Κουρδικός λαός. Επίσης να εξασφαλίσει την ελεύθερη έκφραση όλων των μειονοτήτων, στοχεύει στην επαναστατικότητα του πνεύματος και της σκέψης του λαού ώστε να αναγεννηθεί και να εφαρμόσει τη λαϊκή εξουσία. Τέλος στοχεύει να ιδρύσει ένα αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο σε όλο τον κόσμο, κάνοντας συνασπισμό με όλες τις ομάδες, τα κόμματα και τις ενώσεις του κόσμου.

γ) 25-30 Οκτωβρίου 1986. Γίνεται το 3ο συνέδριο του ΡΚΚ. Το κεντρικό μήνυμα του συνεδρίου εκφράζεται μέσα από την ακόλουθη πρόταση : «Το ζήτημα που λύνουμε δεν είναι η στιγμή αλλά η ιστορία. Δεν είναι οι τάξεις αλλά η κοινωνία». Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός του Κουρδιστάν (ARGK) κάνει την πρώτη εμφάνισή του. Το ARGK είναι ο εθνικός λαϊκός στρατός που διεξάγει τον ανταρτοπόλεμο. Είναι ο λαϊκός στρατός για την εγκαθίδρυση του Ενωμένου και Ανεξάρτητου Κουρδιστάν. Χρησιμοποιεί τον ένοπλο αγώνα κατά του Τουρκικού κράτους, το οποίο προσπαθεί να διαγράψει τον Κουρδικό λαό από την ιστορία με βασανιστήρια, σφαγές, με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων του εδάφους και του υπεδάφους κάνοντας το Κουρδιστάν αποικία του.

δ) 20 Μαρτίου 1990. Ο Κουρδικός λαός πραγματοποιεί εξέγερση στο Τσίζρε.

ε) 17 Μαρτίου 1993. Ο ηγέτης του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτζαλάν προτείνει την κατάπαυση του πυρός η οποία δεν έγινε σεβαστή και δεν τηρήθηκε από το Τουρκικό κράτος.

στ) 31 Μαρτίου 1995. Λειτούργησε το τηλεοπτικό κανάλι MED TV με σκοπό να γίνει τα αυτιά, το στόμα και τα μάτια του Κουρδικού λαού, να ανακοινώσει σε όλο τον κόσμο τα βάσανα, τις δυστυχίες και τις χαρές του Κουρδικού λαού και να γίνει μέσο έκφρασης όλων των καταπιεσμένων λαών της Μέσης Ανατολής. Η MED TV εκπέμπει δορυφορικά σε 28 χώρες.

ζ) Στις 12 Απριλίου 1995 διακηρύχθηκε η ίδρυση του εξόριστου Κουρδικού Κοινοβουλίου που αποτελεί τον πυρήνα της λαϊκής εξουσίας.

η) Στις 14 Δεκεμβρίου 1995 για δεύτερη φορά και στοχεύοντας εκ νέου στην ειρηνική λύση του προβλήματος ο ηγέτης του ΡΚΚ απευθύνει έκκληση για την κατάπαυση του πυρός στο Νότιο Κουρδιστάν προς το Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν και στο Βόρειο Κουρδιστάν προς το Τουρκικό κράτος.» (2)

Μετά απο μια περιπλανητική Οδύσσεια, στις 2 Φεβρουαρίου 1999, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν βρίσκεται στην Κένυα και κρύβεται στην ελληνική πρεσβευτική κατοικία μαζί με τους συντρόφους του. Τον συνοδεύει και ο έλληνας ταγματάρχης της Ε.Υ.Π. Σάββας Καλεντερίδης ως σωματοφύλακάς του. Την ίδια μέρα η κυβέρνηση της Άγκυρας καλεί τους πρεσβευτές της Σερβίας, της Νορβηγίας και του Βελγίου και τους ζητά να μη δεχτούν τον Οτζαλάν, ο οποίος εκείνη τη χρονική στιγμή είναι άγνωστο πού βρίσκεται. Στις 13 Φεβρουαρίου στην Κένυα φτάνει ο έλληνας δικηγόρος τον Οτζαλάν Φ. Κρανιδιώτης, ο οποίος συζητά με τον Κούρδο ηγέτη και τον Έλληνα πρέσβη και επιστρέφει στην Ευρώπη για να ζητήσει βοήθεια. Ο Οτζαλάν σκέφτεται να παραδοθεί στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Οι πρώτες πρωινές ώρες της 16ης Φεβρουαρίου βρίσκουν τον κούρδο ηγέτη να μεταφέρεται με χειροπέδες στην Τουρκία με ένα ιδιωτικό αεροσκάφος. Όλα όσα έγιναν και αφορούν στη σύλληψή του παραμένουν άγνωστα.

Από τη σύλληψή του και εντεύθεν, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν είναι ο μοναδικός κρατούμενος στη νησίδα Ιμραλί στη Θάλασσα του Μαρμαρά, σε φυλακές υψίστης ασφαλείας. Στο νησί παραμένει μονάδα στρατιωτικού προσωπικού -1000 άτομα- για τη φύλαξή του. Το αποτέλεσμα της δίκης ήταν καταδίκη σε θάνατο, αλλά μετατράπηκε σε ισόβια κάθειρξη, οπότε η θανατική ποινή απαγορεύτηκε στην Τουρκία τον Αύγουστο του 2002.

Στις 21 Μαρτίου του 2013 ο Οτζαλάν κάλεσε από την φυλακή τους Κούρδους αντάρτες σε αποχώρηση από το έδαφος της Τουρκίας και σε υπογραφή εκεχειρίας με τη χώρα. Λίγες μέρες αργότερα το PKK κήρυξε επίσημα κατάπαυση του πυρός, υποστηρίζοντας την πρόταση Οτζαλάν. Η διαδικασία αποχώρησης ξεκίνησε τον Απρίλιο του ίδιου έτους και συνεχίστηκε για τους επόμενους μήνες, παρουσιάζοντας ωστόσο διάφορα προβλήματα που προέκυπταν και από τις δύο πλευρές.

Η άνοδος του ΙSIS στην περιοχή της Συρίας και του Ιράκ, η σύγκρουση των τζιχαντιστών μαχητών της οργάνωσης με τους Κούρδους των περιοχών αυτών και η μετριοπαθής στάση της Τουρκίας κατά την μάχη για την κατάληψη της πόλης Κομπάνι, στα σύνορα της Συρίας με την Τουρκία, παρά την απόφαση του Τουρκικού Κοινοβουλίου για συμμετοχή της χώρας στην συμμαχία κατά της οργάνωσης οδήγησαν σε νέες συγκρούσεις μεταξύ των Κούρδων και των Τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας εντός της Τουρκίας, τον Οκτώβριο του 2014. Από την φυλακή ο Οτζαλάν, ο οποίος είχε καλέσει στα τέλη Σεπτεμβρίου 2014 τους Κούρδους σε γενικευμένη αντίσταση κατά των τζιχαντιστών, προειδοποίησε τις αρχές της Τουρκίας πως αν οι μαχητές της οργάνωσης καταλάβουν το Κομπάνι και προχωρήσουν σε σφαγή του Κουρδικού πληθυσμού της πόλης, με την ανοχή του Τουρκικού στρατού, τότε οι ειρηνευτικές συνομιλίες μεταξύ PKK και Τουρκίας θα τερματιστούν.

Σήμερα, μετά απο σχεδόν δυο χρόνια εκεχειρίας, η Τουρκία έχει ανοιξει νέο πόλεμο κατά των Κούρδων, στοχεύοντας ενδεχομένως σε μια μόνιμη «διευθέτηση» αυτού του θέματος. «Η επίθεση στο Σουρούτς, όπου το Ισλαμικό Κράτος πραγματοποίησε για πρώτη φορά πλήγμα στο έδαφος της Τουρκίας, υποχρέωσε τον Ερντογάν να κάνει μια στρατηγική στροφή έναντι αυτού του κινήματος. Ενώ για καιρό φαινόταν επιεικής απέναντι στους τζιχαντιστές, μετά το Σουρούτς διέταξε πλήγματα εναντίον στόχων του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία, προς μεγάλη ικανοποίηση των Αμερικανών, οι οποίοι ηγούνται του διεθνούς συνασπισμού κατά των τζιχαντιστών. Η Άγκυρα έδωσε επίσης το πράσινο φως για τη χρήση της στρατηγικής σημασίας βάσης του Ιντσιρλίκ ώστε τα αμερικανικά αεροσκάφη να έρθουν πιο κοντά στους στόχους τους στη Συρία.

Από την τουρκική πλευρά, ωστόσο, η επιχειρησιακή προτεραιότητα είναι σαφώς ο πόλεμος εναντίον των κούρδων ανταρτών. Μέσα σε μια εβδομάδα, ο Στρατός ανέφερε δεκάδες αεροπορικά πλήγματα εναντίον στόχων του PKK, αλλά μόνο τρία εναντίον του Ισλαμικού Κράτους στις 25 Ιουλίου. Επίσης οι Αρχές ανακοίνωσαν χθες πως από τις 20 Ιουλίου έχουν συλληφθεί στην Τουρκία περίπου 1.300 πρόσωπα, τα 847 από τα οποία ως ύποπτα για σχέσεις με την κουρδική εξέγερση, έναντι 137 για σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος

Σε πολιτικό επίπεδο, ο τούρκος πρόεδρος και η ισλαμοσυντηρητική κυβέρνηση έχουν στόχο τον νεαρό ηγέτη του φιλοκουρδικού κόμματος HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς, τον οποίο κατηγορούν ότι «απειλεί την εθνική ασφάλεια» επειδή αρνείται να καταδικάσει συγκεκριμένα τις ενέργειες του PKK. «Μια ατμόσφαιρα χάους δημιουργείται εσκεμμένα με προοπτική τη διεξαγωγή πρόωρων εκλογών», απάντησε ο Ντεμιρτάς.» (3)

Αφού πλέον οι συνομιλίες για το σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης ναυάγησαν, η ρητορική και οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων θα αυξηθούν δραματικά. Ο Ερντογάν φαίνεται πως είναι αποφασισμένος να βασιλεύσει και δε θα επιτρέψει σε κανέναν να τον διώξει απο το «χρυσό παλάτι» του.

 

 

(1) «Ο ζωροαστρισμός βασίζεται στην πάλη μεταξύ δύο αντίθετων δυνάμεων, του «εχθρικού πνεύματος» (Άνγκρα Μαινιού, δηλαδή του Αριμάν), και του «καλού πνεύματος» (Σπέντα Μαινιού), το οποίο ταυτίζεται με τον Αχούρα Μάζδα. Στον ζωροαστρισμό ο φυσικός κόσμος γίνεται αντιληπτός υπό θετικό πρίσμα ως κατασκεύασμα του αγαθού Θεού και καμία οντολογική διάκριση μεταξύ ύλης και πνεύματος δεν είναι σαφής (όπως συμβαίνει π.χ. στον πλατωνισμό), σε αντίθεση με τη θεμελιώδη κοσμική ηθική διάκριση μεταξύ Καλού και Κακού. Έτσι το τελικό ιδανικό είναι η συνολική ψυχοσωματική ανάσταση των ευσεβών πιστών στο τέλος του κοσμικού χρόνου, μετά από μία τιτάνια μάχη μεταξύ αγγέλων και δαιμόνων η οποία θα καταλήξει στην αναμέτρηση του ίδιου του Αχούρα Μάζδα με τον Αριμάν και στην τελική νίκη του Καλού. Οι ρίζες αυτής της επικής ζωροαστρικής εσχατολογίας ανιχνεύονται στην πρωτοϊνδοευρωπαϊκή μυθολογία. Ο ζωροαστρισμός είναι η πρώτη μαζική θρησκεία η οποία αυτοπροσδιορίστηκε με βάση όχι μόνο λατρευτικά και μυθικά στοιχεία αλλά και ένα σαφές μεταφυσικό και ηθικό δόγμα, το οποίο μάλιστα αναμόρφωσε πλήρως την προϋπάρχουσα ιρανική θρησκεία επαναπροσδιορίζοντας την έννοια της ευσέβειας με επίκεντρο ένα σύνολο ηθικών κανόνων. Στο πλαίσιο αυτό απέρριπτε πλήρως τον μυστικισμό αλλά και τον ασκητισμό, ο οποίος συνήθως αποτελεί προϋπόθεση του πρώτου, προωθώντας αντιθέτως την ενεργό συμμετοχή του κάθε πιστού στον αγώνα υπέρ του Αχούρα Μάζδα μέσω καθημερινών «ηθικά ορθών» πράξεων.»

(2) Ιστορία του Κουρδιστάν

(3) Στον εφιάλτη του πολέμου με τους Κούρδους βυθίζεται η Τουρκία

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest