Ο Κόσμος των Πολλών και του Κανένα Θεού

Editorial Δεκεμβρίου 2015

Η ιαχή «allahu akbar» πλέον δεν ακούγεται καθημερινά μόνο στις μουσουλμανικές κοινότητες, ή στους χώρους λατρείας της θρησκείας. Είναι μια φράση συνηθισμένη και στη Δύση, μια φράση που αναγράφεται και μεταδίδεται συνεχώς – τόσο από τον έντυπο όσο και από τον ψηφιακό Τύπο. Στη μοντέρνα και ανεξίθρησκη κοινωνία του 2015 αυτό δεν θα έπρεπε να αποτελεί πρόβλημα. Οι εικόνες όμως που την συνοδεύουν, εικόνες καταστροφής και θανάτου, αψηφούν τη χρονολογία και μεταφέρουν τον πλανήτη πολλά χρόνια πίσω, πιο συγκεκριμένα στα χρόνια που οι άνθρωποι πολεμούσαν και σκότωναν στο όνομα της θρησκείας τους, σε μια προσπάθεια να επιβάλουν τη λατρεία του δικού τους Θεού.

Ζούμε στην εποχή των σύγχρονων Σταυροφοριών και βιώνουμε τη μοντέρνα εκδοχή του Ιερού Πολέμου. Η ατέρμονη μάχη της Δύσης με την Ανατολή επιστρέφει στα σπάργανά της και επιχειρεί να ανακαλέσει κάθε έρεισμα που τη δημιούργησε και την παγίωσε, κάθε λόγο που οι δύο Θεοί δε μόνιασαν ποτέ.

Οι μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, κατά τον Τύπο τζιχαντιστές, έχουν προσαρμόσει τον ιερό πόλεμο τζιχάντ στις σύγχρονες επιταγές, δίνοντάς του χαρακτήρα τρομοκρατίας. Αποφεύγουν κάθε ευθεία σύγκρουση και επιλέγουν την ασύμμετρη απειλή. Έχοντας εξελίξει στο έπακρο τα ήδη εξαιρετικά συστήματα που κληρονόμησαν, έχουν βυθίσει τη δυτική κοινωνία στο χειρότερο εφιάλτη της: τον αέναο και αόρατο κίνδυνο.

Καμία πόλη δεν είναι ασφαλής, καμία χώρα δε βρίσκεται εκτός στοχάστρου, κάθε αλλόθρησκος αντιμετωπίζεται ως κατηγορούμενος και επιζητούμενο θύμα. Κανένας στόχος δεν είναι πολύ μακριά, καμία χώρα πολύ ασφαλής, κανένας – εκτός των λίγων φίλων – φίλος. Όλοι είναι εχθροί, όλοι αξίζουν θάνατο.

Η Δύση με εξαγγελίες διατηρεί την ψυχραιμία της, με πολύχρωμα πλακάτ υπενθυμίζει πως δεν φοβάται. Εντείνει τους ελέγχους στα σημεία εισόδου, εξετάζει περισσότερο τους μετανάστες, βομβαρδίζει πιο πολύ τις θέσεις του ISIS.

Ωστόσο μεταξύ των ανθρώπων η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Μετά απο χρόνια οι μουσουλμάνοι συγκεντρώνουν ξανά έντονα βλέμματα, στα γήπεδα εμφανίζονται κορεό με σταυροφόρους ενώ, ακόμα και αν τα σύνορα παραμένουν σχετικά ανοικτά, οι κοινωνίες είναι ερμητικά κλειστές.

Η ακροδεξιά καλπάζει και γιορτάζει την πρώτη νίκη της στην χώρα που βίωσε το τζιχάντ πιο σκληρά απο όλες, τη Γαλλία. Τα Βαλκάνια βρίθουν και εξαντλούν τα αποθέματα ανθρώπινης αλληλεγγύης τους. Η Ευρώπη αρχίζει να κατακλύζεται από νομάδες, τους οποίους η κοινή γνώμη δεν επιθυμεί.

Οι – θεωρητικά – συνασπισμένες χώρες ενώνουν τις δυνάμεις τους στη Συρία, την πέτρα του σκανδάλου. Σκοντάφτουν, όμως, σε συμφέροντα και καταρρίπτουν αεροσκάφη που είναι στην ίδια πλευρά. Ή που έστω ήταν.

Η οικονομική κρίση έδωσε τη σειρά της στην ανθρωπιστική, και αυτή στη θρησκευτική, αλληλουχία που οδηγεί μαθηματικά σε εποχές τις οποίες η ανθρωπότητα άφησε πίσω της και προσπάθησε πολύ δυνατά να ξεχάσει. Φαίνεται πως τα κατάφερε, και γι΄αυτό επέστρεψαν πιο τρομερές.

Στο σημερινό πλανήτη των πολλών Θεών κυριαρχεί αυτός που γνωρίζει το δικό του λιγότερο. Κυριαρχεί ο άθεος προς τη θρησκεία του, ο αδαής που αγάπησε ένα τρόπο δράσης χωρίς να ξέρει το υπόλοιπο.

Αν η μοίρα του κόσμου είναι να χαθεί από αυτούς που προσπαθούν να φέρουν την ειρήνη Του, ας είναι… Θα έχει αποδειχθεί πως δε μας αξίζει η αγάπη κανενός Θεού.

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest