Στη Φλόγα που Σβήνει

Ένα πένθιμο editorial σε ένα νεκρό μέλλον

 

Όταν οι ανθρώπινες αξίες θυσιάζονται στον βωμό του κάθε είδους Θεού, όταν τα όπλα σημαδεύουν αθώους και όταν ο Διαφωτισμός ξεπλένεται με αίμα, τότε η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται  αλλά ξαναρχίζει, ζητώντας να απορροφήσει τόση ζωή όση μπορεί να δανείσει για λίγα χρόνια, σταγόνα στον απέραντο ωκεανό της.

Άνθρωποι σκότωσαν ανθρώπους χθες στο Παρίσι, φωνάζοντας «ο Θεός είναι μεγάλος». Το γεγονός είναι τόσο ειρωνικό που το ξεπερνά μόνο ένα: σύντομα άνθρωποι θα σκοτώσουν ανθρώπους κραυγάζοντας για ιερή εκδίκηση. Και στο τέλος δεν μένει τίποτα παρά η ατέρμονη μάχη της Δυτικής και Ανατολικής παράνοιας, μια Ιστορία γεμάτη χαμένα διδαγμένα διδάγματα και η έννοια της λέξης «ιερό» να διασαλεύεται λυσσαλέα από ανίερους σφαγείς. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αφήνει απλά την ανθρωπότητα μετεξεταστέα, ελπίζοντας αυτή τη φορά να μάθει το μάθημα της. Και ας μην έχει περάσει την τάξη ποτέ.

Ο πόλεμος είναι ιερός. Είναι η ευκαιρία που δίνεται σε κάποιον να πεθάνει για ιδανικά ανώτερα από αυτόν, αξίες που εξαργυρώνονται μόνο με την ανθρώπινη ζωή. Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα. Ο ιερός πόλεμος είναι ανίερος. Όπως και κάθε ιδέα που προάγει την δολοφονία ως φόρο τιμής σε μια ανώτερη οντότητα, ώστε ο κόσμος να οδηγηθεί στην αγκάλη ενός Θεού αγάπης.

Τα φώτα του Μεσαίωνα δεν έσβησαν ποτέ. Κανένα κυνήγι μαγισσών δεν ολοκληρώθηκε. Καμία σαρδόνια ιερεμιάδα δεν εκπληρώθηκε. Απλά όλα εκσυγχρονίστηκαν. Και είναι σαφές πως τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί άλλαξαν τα πάντα εκτός από το είδος που φέρει τα όπλα, τον άνθρωπο. Ένα είδος που αποδεικνύει συνεχώς πως ξέρει πότε αξίζει να πεθάνει αλλά δεν ξέρει πότε αξίζει να σκοτώσει.

Το Παρίσι βάφτηκε με αίμα. Αθώοι καταδικάστηκαν για ένα έγκλημα που δεν έκαναν ποτέ. Ο Δυτικός κόσμος γνώρισε χθες την φρίκη και βυθίστηκε στο πένθος. Μα να μια αξία, αλληλεγγύη, είμαστε όλοι Γάλλοι, κάθε νεκρός είναι δικός μας, κάθε χαμένη ψυχή συνοδεύεται ,σε όποιο ταξίδι έχει να κάνει, από εκατομμύρια πολύγλωσσες προσευχές. Ένα φως στο σκοτάδι.

Η Δαμασκός βάφεται με αίμα. Ο Λίβανος, το Ιράκ, η Τουρκία. Αίμα ανατολικό, αίμα άλλου χρώματος. Το γαλλικό είναι κόκκινο γιατί είναι κοντά και φαίνεται. Είναι κοντά και θυμίζει το δικό μας.

Υποκρισία, άλλη μια ανθρώπινη αξία.

Η Ιστορία χθες δεν επαναλήφθηκε, η Ιστορία ξεκίνησε και πάλι. Και κάθε φορά ζητά όλο και πιο πολύ αίμα σαν τιμωρία  για τον κόπο της.

Οι Δυτικές πολεμικές μηχανές είναι ήδη αναμμένες, έτοιμες να απονείμουν δικαιοσύνη και να τιμωρήσουν ένα ιερό έγκλημα. Μέχρι η Ανατολή να ζητήσει και πάλι εκδίκηση.

Ο φαύλος κύκλος δεν θα κλείσει μέχρι ο άνθρωπος να κατανοήσει τι είναι πραγματικά ιερό. Ερώτηση δύσκολη που θυμίζει τρεις λέξεις: Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφότητα.

Φόρο τιμής στα θύματα που η Επιστήμη δεν μπορεί να σώσει, οι ανθρώπινες Αξίες δεν μπορούν να δικαιολογήσουν και η Ανώτερη Δύναμη περιμένει να εκδικηθεί.

Φόρο τιμής στην ανθρώπινη φλόγα που σβήνει.

 

Tagged under:

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

X

Pin It on Pinterest

X
Share This