#NotATarget: προστασία του δικτύου ανθρωπιστικής βοήθειας εν καιρώ πολέμου

Το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (Δ.Α.Δ.), ή -όπως συχνά αποκαλείται- «το Δίκαιο του Πολέμου», αποτελείται από ένα σύνολο κανόνων οι οποίοι έχουν ως σκοπό να περιορίσουν τα αποτελέσματα των ενόπλων συρράξεων, καθώς και να προστατεύσουν τους αμάχους, τα άτομα hors de combat –δηλαδή εκείνους που δεν λαμβάνουν πια ενεργό μέρος στις εχθροπραξίες-, το προσωπικό πολιτικής προστασίας, το ιατρικό προσωπικό, και τους συμμετέχοντες στην ανθρωπιστική βοήθεια. Οι εν λόγω κανόνες εμπεριέχονται κυρίως στις τέσσερις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και στα δύο Πρόσθετα σε αυτές Πρωτόκολλα του 1977, αλλά και στο εθιμικό διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Ιδιαίτερα για το ιατρικό προσωπικό και τους παρέχοντες ανθρωπιστική βοήθεια, οι κανόνες του συμβατικού πλαισίου της Γενεύης είναι ιδιαίτερα εκτενείς και συγκεκριμένοι.

Παρά τις σχετικές διατάξεις για απαγόρευση επιθέσεων και για σεβασμό και προστασία των εν λόγω ατόμων, οι επιθέσεις, οι ληστείες, οι βιασμοί και οι δολοφονίες σε βάρος ιατρικού προσωπικού και προσωπικού ανθρωπιστικής βοήθειας είναι φαινόμενα που συνεχίζουν να λαμβάνουν χώρα. Κάποιες αποκρύπτονται, ενώ άλλες είναι τόσο ευρέως αναφερθείσες, ώστε καθίσταται αδύνατη η αγνόησή τους από τη διεθνή κοινότητα. Το καίριο ερώτημα σε αυτό το σημείο εντοπίζεται στο τί προβλέπεται από τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949 και από τα Πρόσθετα Πρωτόκολλά τους, και, κυρίως, στο πώς λειτουργεί η πρακτική των κρατών με βάσει τις διατάξεις των Συμβάσεων του Δ.Α.Δ.

Η απαγόρευση επιθέσεως σε πρόσωπα, κτίρια, υγειονομικές μονάδες και οχήματα ανθρωπιστικής βοήθειας και περίθαλψης

α) σε συμβατικό-εθιμικό επίπεδο:

Προς επίτευξη ιατρικής περίθαλψης και ενίσχυσης των αμάχων, το προαναφερθέν προσωπικό και οι σχετικές οργανώσεις έχουν την υποχρέωση να είναι ουδέτερες και αμερόληπτες, ενώ, από την άλλη μεριά, όσοι μάχονται -ανεξαρτήτως πλευράς- υποχρεούνται να σεβαστούν και να προστατεύσουν το προσωπικό από επιθέσεις, αλλά και να συνδράμουν προς επίτευξη του έργου του.

Οι υποχρεώσεις αυτές εντοπίζονται στα κείμενα των Συμβάσεων της Γενεύης και των Πρόσθετων Πρωτοκόλλων τους ενώ, λόγω της πάγιας και συνεχούς πρακτικής των κρατών, γίνεται ευρέως αποδεκτό ότι οι σχετικοί κανόνες αποκρυσταλλώνουν και εθιμικό διεθνές δίκαιο. Συγκεκριμένα, στην 1η Σύμβαση της Γενεύης (Σ.Γ.) του 1949 «περί βελτιώσεως της τύχης των τραυματιών και των ασθενών σε εκστρατείες ενόπλων δυνάμεων», το Άρθρο 24 καταγράφει την υποχρέωση σεβασμού και προστασίας προς το υγειονομικό προσωπικό που απασχολείται με σκοπό την αναζήτηση, παραλαβή, μεταφορά ή θεραπεία των τραυματιών και των ασθενών, ενώ το Άρθρο 26 της ίδιας Σύμβασης διευκρινίζει ότι στο προσωπικό του Άρθρου 24 περιλαμβάνονται τόσο οι εθνικοί σύλλογοι του Ερυθρού Σταυρού, όσο και η ίδια η Διεθνής Επιτροπή (Δ.Ε.Ε.Σ), αλλά και άλλοι σύλλογοι παροχής εθελούσιας ανθρωπιστικής βοήθειας. Πέραν του ανθρώπινου δυναμικού που απασχολείται σε δράσεις ανθρωπιστικής βοήθειας, και προστατεύεται από τις Συμβάσεις, σύμφωνα με το Άρθρο 35 της 1ης Σ.Γ. του 1949, προστασία και σεβασμός παρέχεται και στα μεταφορικά μέσα τα οποία χρησιμοποιούνται για τους ασθενείς ή τους τραυματίες, αλλά και για τη μεταφορά υγειονομικού υλικού, ενώ το Άρθρο 36 της ίδιας Σύμβασης αναφέρει ρητά ότι προστατεύονται και τα υγειονομικά αεροσκάφη υπό την υποχρέωση σεβασμού.

Η 2η Σύμβαση της Γενεύης του 1949 «περί βελτιώσεως της τύχης των τραυματιών, ασθενών και ναυαγών των κατά θάλασσαν ενόπλων δυνάμεων», παραθέτει ένα παρόμοιο πλέγμα διατάξεων, οι οποίες αφορούν στην προστασία και στον σεβασμό τόσο του προσωπικού όσο και του συνόλου των κτιρίων, των μεταφορικών μέσων και του υλικού που χρησιμοποιείται για ιατρική περίθαλψη και ανθρωπιστική βοήθεια. Λεπτομερώς, τα Άρθρα 24, 36 και 39 θεσμοθετούν την προστασία των νοσοκομειακών πλοίων, αλλά και του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού αυτών, ενώ απαγορεύουν ρητά τις επιθέσεις σε υγειονομικά αεροσκάφη. Μάλιστα, στην 4η Σύμβαση της Γενεύης του 1949 «περί προστασίας των πολιτών εν καιρώ πολέμου», τα Άρθρα 56 και 57 ρυθμίζουν την υποχρέωση συνεργασίας της κατέχουσας δύναμης με το ανωτέρω προσωπικό, αλλά και την παροχή συνδρομής και προστασίας προς όφελός του.

Το συμβατικό πλαίσιο προστασίας τόσο του ιατρικού προσωπικού όσο και του προσωπικού ανθρωπιστικής βοήθειας, αλλά και των πραγμάτων και χώρων που χρησιμοποιούνται προς επίτευξη του σκοπού αυτών, ολοκληρώνεται με τα δύο Πρόσθετα Πρωτόκολλα (Π.Π.) του 1977 στις Σ.Γ. του 1949. Τα Άρθρα 12, 21, και 24 του 1ου Π.Π. του 1977 και τα Άρθρα 7, 9, και 11 του 2ου Π.Π. του 1977 απαγορεύουν τις επιθέσεις σε υγειονομικές μονάδες, υγειονομικά οχήματα και αεροσκάφη, ενώ επιβάλλουν υποχρέωση σεβασμού του υγειονομικού προσωπικού, των τραυματιών και των ασθενών, αλλά και των μονάδων και μεταφορικών μέσων.

Η ανάγκη για προστασία των υγειονομικών μονάδων και των μονάδων ανθρωπιστικής βοήθειας εμπεριέχεται και στους κανόνες του δικαίου των ενόπλων συρράξεων, οι οποίοι αποκρυσταλλώνουν εθιμικό διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο. Στη μελέτη για το εθιμικό Δ.Α.Δ., στην οποία προχώρησε η Δ.Ε.Ε.Σ., κατεγράφησαν όλες οι ρυθμίσεις του δικαίου του πολέμου που -βάσει της πρακτικής και της πεποίθησης των κρατών- αποτελούν κανόνες οι οποίοι δεν δύνανται να παραβιαστούν. Συγκεκριμένα, οι Κανόνες 25 και 28-32 (Henckaerts J.M., ICRC, 2007), οι οποίοι αναφέρονται στην προστασία και στον σεβασμό τόσο του ιατρικού προσωπικού και των αντικειμένων, όσο και του προσωπικού και των αντικειμένων ανθρωπιστικής βοήθειας, επιβεβαιώνουν ουσιαστικά τη σχετική υποχρέωση που υπάρχει προς όλα τα κράτη, ανεξαρτήτως του αν αυτά είναι συμβαλλόμενα μέρη στις Συμβάσεις και στα Πρωτόκολλα, ή όχι. Μάλιστα, η υποχρέωση προστασίας εφαρμόζεται τόσο στις διεθνείς όσο και στις εσωτερικές ένοπλες συρράξεις.

Σε αυτό το σημείο, είναι αναγκαίο να τονισθεί ότι οι ανωτέρω κανόνες -είτε συμβατικοί είτε εθιμικοί- αποτελούν ένα μέρος της αρχής της διάκρισης μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων, και μεταξύ μαχητών και αμάχων κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών. Αυτό σημαίνει ότι οι εμπόλεμοι έχουν δικαίωμα να «χτυπήσουν» μονάχα στρατιωτικούς στόχους, ενώ οποιοσδήποτε άλλος στόχος χρήζει προστασίας. Όπως είναι κατανοητό, οι εγκαταστάσεις ανθρωπιστικής βοήθειας δεν αξιοποιούνται με σκοπό την προώθηση ενός στρατιωτικού συμφέροντος, και γι’ αυτό απαγορεύεται -σύμφωνα με την αρχή αυτή- να αποτελέσουν αντικείμενο επιθέσεως.

 

β) στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο:

Την 1η Ιουλίου 2002 τέθηκε σε ισχύ το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, γνωστό και ως «Καταστατικό της Ρώμης», το οποίο διεύρυνε τα εγκλήματα που μέχρι τότε θεωρούνταν ως εγκλήματα πολέμου. Συγκεκριμένα, στο Άρθρο 8 του Καταστατικού προστέθηκαν σοβαρές παραβιάσεις των Συμβάσεων της Γενεύης του 1949, αλλά και άλλα ειδεχθή εγκλήματα τα οποία δύνανται να πραγματοποιηθούν κατά τη διάρκεια μίας ένοπλης σύρραξης.

Οι με πρόθεση επιθέσεις που κατευθύνονται κατά προσωπικού, εγκαταστάσεων, υλικού και μονάδων ή οχημάτων που χρησιμοποιούνται σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας θεωρούνται -σύμφωνα με το Άρθρο 8, παράγραφος β(iii), του Καταστατικού του Δ.Π.Δ.- εγκλήματα πολέμου. Έτσι, όταν αυτά διαπράττονται, η Εισαγγελία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου δύναται να ασκήσει δίωξη. Επιπροσθέτως, το Άρθρο 8, παράγραφος β(ix) και (xxiv), αναφέρει ως εγκλήματα πολέμου τις με πρόθεση τελούμενες επιθέσεις προς νοσοκομεία και χώρους όπου συγκεντρώνονται οι τραυματίες και οι ασθενείς, αλλά και τις με πρόθεση τελούμενες επιθέσεις σε κτίρια, υλικά, υγειονομικές μονάδες και προσωπικό που φέρει τα εμβλήματα που προστατεύονται από τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949. Τέτοιες διατάξεις περί επιθέσεων περιλαμβάνουν και οι περιπτώσεις (iii) και (iv) της παραγράφου ε’ του ίδιου Άρθρου.

Η συμφωνία των κρατών-μελών, κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων για την υιοθέτηση του Καταστατικού, επί αυτών των διατάξεων προστασίας του προσωπικού ανθρωπιστικής βοήθειας, αναδεικνύει τον ουσιαστικό ρόλο που αναλαμβάνουν οι οργανώσεις που βρίσκονται στο πεδίο της μάχης, αλλά και το σημαντικό έργο στο οποίο προβαίνουν. Δυστυχώς, όμως, παρότι το συμβατικό πλαίσιο προστασίας είναι ιδιαίτερα ευρύ, στην πράξη, η εκάστοτε πολιτική βούληση των κρατών διαδραματίζει έναν ισχυρό ρόλο στην εφαρμογή και στον σεβασμό -ή όχι- των διατάξεων αυτών.

γ) στην πράξη:

Επιθέσεις εναντίον υγειονομικών εγκαταστάσεων και προσωπικού ανθρωπιστικής βοήθειας στη Συρία, στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, στη Λιβύη, στο Αφγανιστάν, στο Πακιστάν, στο Σουδάν, στην Υεμένη, αλλά και σε άλλα κράτη στα οποία λαμβάνουν χώρα ένοπλες συγκρούσεις -είτε διεθνείς είτε εσωτερικές-, αποδεικνύουν τη μη ύπαρξη βούλησης από ορισμένα κράτη να σεβαστούν τόσο την αρχή της διάκρισης μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών στόχων, όσο και τη σημασία της προστασίας του προσωπικού και των εγκαταστάσεων που βρίσκονται στο πεδίο μιας σύρραξης, με σκοπό να παράσχουν αμερόληπτη βοήθεια, όπου υπάρχει ανάγκη.

Μάλιστα, σύμφωνα με στατιστικά του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.), οι επιθέσεις με στόχο ανθρωπιστικές εγκαταστάσεις ολοένα και αυξάνονται. Το 2014 πραγματοποιήθηκαν 338 επιθέσεις που οδήγησαν σε 525 θανάτους, το 2015 μειώθηκαν σε 256 επιθέσεις με 434 θανάτους, ενώ το 2016 αυξήθηκαν ξανά σε 302 επιθέσεις που οδήγησαν σε 372 θανάτους. Αξιοσημείωτο είναι ότι κατά το πρώτο τρίμηνο του 2017 (Ιανουάριος-Μάρτιος) οι επιθέσεις κατά προσωπικού και εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης έφτασαν τις 88, με 80 θανάτους. Μάλιστα, το 65% του συνόλου των επιθέσεων αποτελούν βομβιστικές επιθέσεις, με κύριους στόχους τις εγκαταστάσεις, τα μέσα μεταφοράς, το προσωπικό και τους ασθενείς.

Οι επιθέσεις αυτές δεν θέτουν σε κίνδυνο μόνο τους ασθενείς και τους τραυματίες που βρίσκονται κατά τη δεδομένη στιγμή στην εγκατάσταση που δέχεται επίθεση, ούτε μόνο το προσωπικό που εργάζεται σε αυτή. Θέτουν σε κίνδυνο το σύνολο του αμάχου πληθυσμού που διαμένει στην περιοχή, διότι υπάρχει το ενδεχόμενο αυτός να απομείνει χωρίς περίθαλψη λόγω απουσίας -ή θανάτου- του κατάλληλου προσωπικού (Aden, Υεμένη, Οκτώβριος 2016). Για παράδειγμα, τον Μάιο του 2017 ανθρωπιστικές οργανώσεις στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία σταμάτησαν τη δραστηριοποίησή τους στην περιοχή λόγω των μαζικών επιθέσεων, γεγονός που άφησε μεγάλο μέρος του άμαχου πληθυσμού δίχως παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας εν καιρώ σύρραξης.

Παρά την καταδίκη των εν λόγω επιθέσεων από το σύνολο -σχεδόν- της διεθνούς κοινότητας, παρατηρείται μία αδράνεια. Δεν υπάρχει διεξαγωγή επαρκούς, αντικειμενικής και αμερόληπτης έρευνας ως προς την εύρεση των ιθυνόντων για τις επιθέσεις αυτές και, συνεπώς, απουσιάζει η τιμωρία τους και η απόδοση δικαιοσύνης. Δεν πρόκειται μόνο για παραβίαση των κανόνων που απαγορεύουν επιθέσεις σε τέτοιας μορφής στόχους, αλλά και για παραβίαση της αρχής που υποχρεώνει τα κράτη να διεξαγάγουν αμερόληπτη έρευνα για τον εντοπισμό των ιθυνόντων της απόφασης αυτής, γεγονός που, παρά την έντονη προβολή ορισμένων επιθέσεων, δεν έχει πραγματοποιηθεί σε αποτελεσματικό βαθμό (Human Rights Watch, 2017).

Ιδιαίτερα, μετά από σειρά επιθέσεων σε εγκαταστάσεις και προσωπικό ανθρωπιστικής βοήθειας στη Συρία, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών υιοθέτησε -τον Μάιο του 2016- το Ψήφισμα 2286 (2016), με το οποίο καταδικάζει τις επιθέσεις εναντίον υγειονομικών εγκαταστάσεων και προσωπικού σε καταστάσεις ένοπλης σύρραξης. Παράλληλα, το Ψήφισμα αυτό απαιτεί από τα κράτη να τερματίσουν την ατιμωρησία των ιθυνόντων για τέτοιες επιθέσεις, ενώ ζητά από αυτά να παράσχουν συνδρομή στις ανθρωπιστικές οργανώσεις, με σκοπό να διευκολυνθεί η δράση τους στο πεδίο της σύρραξης. Ωστόσο, παρά την υιοθέτηση του παραπάνω Ψηφίσματος, οι επιθέσεις εξακολουθούν να διαπράττονται, παραβιάζοντας μία από τις σημαντικότερες αρχές του Δ.Α.Δ.: τον σεβασμό στην ουδετερότητα και την αμεροληψία των ατόμων που εργάζονται για την περίθαλψη των αμάχων.

 

Συμπεράσματα

Η Δ.Ε.Ε.Σ., οι Γιατροί του Κόσμου και οι Γιατροί χωρίς Σύνορα είναι μόνο μερικές από τις οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στα πεδία ένοπλων συγκρούσεων, με σκοπό να παράσχουν ανθρωπιστική βοήθεια σε όσους έχουν πληγεί από τα αποτελέσματα μιας σύρραξης, αλλά και ιατρική περίθαλψη σε όσους έχουν τραυματισθεί ή ασθενούν. Η βοήθεια και η περίθαλψη που προσφέρουν, παρέχεται με ουδετερότητα και αμεροληψία, χωρίς να εξετάζονται ούτε τα αίτια του πολέμου, ούτε η πλευρά του κάθε μαχόμενου. Η σημασία της δράσης και της δραστηριοποίησης των οργανώσεων αυτών αποδεικνύεται από το πλήθος των ανθρώπων τους οποίους έχουν περιθάλψει και ευεργετήσει.

Για τον λόγο αυτό, τα κράτη της διεθνούς κοινότητας αποφάσισαν να υιοθετήσουν -στα πλαίσια των συμβατικών κειμένων της Γενεύης και των Πρωτοκόλλων τους- διατάξεις οι οποίες θα προστατεύουν το προσωπικό, τα κτίρια, τις εγκαταστάσεις και τα οχήματα που δραστηριοποιούνται και αξιοποιούνται με σκοπό να παρέχεται ανθρωπιστική βοήθεια και ιατρική περίθαλψη σε άτομα που είτε έχουν βρεθεί εκτός μάχης, είτε είναι άμαχοι και έχουν πληγεί από τις δυσμενείς επιπτώσεις της σύρραξης. Οι διατάξεις αυτές υποχρεώνουν όλα τα κράτη -αποκρυσταλλώνοντας εθιμικό διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο- να προστατεύουν και να σέβονται το δίκτυο ανθρωπιστικής βοήθειας. Μάλιστα, με την υιοθέτηση του Καταστατικού της Ρώμης, επιθέσεις με πρόθεση εναντίον τέτοιων στόχων αντιμετωπίζονται ως εγκλήματα πολέμου από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.

Μπορεί η μορφή και οι μέθοδοι της σύρραξης και του πολέμου να έχουν μεταβληθεί, αλλά οι κανόνες παραμένουν ίδιοι, και οφείλουν να γίνονται σεβαστοί και να εφαρμόζονται. Οι επιθέσεις που αναφέρθηκαν προηγουμένως στρέφονται κατά του πνεύματος των Συμβάσεων της Γενεύης, κατά των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου, αλλά και κατά της ανθρωπότητας.

Δυστυχώς, όμως, η πρακτική ορισμένων κρατών κατά τα τελευταία χρόνια αντιτίθεται στους σχετικούς κανόνες, και δυσχεραίνει την προστασία από νέες επιθέσεις. Πρέπει, λοιπόν, να γίνει άμεσα αντιληπτό πως οι ανθρωπιστικές οργανώσεις «are #NotATarget».

Πηγές:

  1. Sassòli, M., Bouvier, A. and Quintin, A. (2011). How does law protect in war?. 1st ed. Geneva: International Committee of the Red Cross.
  2. Μαρούδα, Μ. (2015). Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. Εκδ. Ι. Σιδέρης
  3. Περράκης, Σ. and Μαρούδα, Μ. (2001). Ένοπλες Συρράξεις και Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. 1st ed. Αθήνα: Εκδόσεις Αντ. Ν. Σάκκουλας.
  4. Henckaerts, J. (2007). Μελέτη για το Εθιμικό Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο. [online] ICRC. Available at: https://www.icrc.org/eng/assets/files/other/gre-irrc_857_henckarts.pdf [Accessed 6 May 2017].
  5. Human Rights Watch. (2017). Hospitals, Health Workers Under Attack. [online] Available at: https://www.hrw.org/news/2017/05/24/hospitals-health-workers-under-attack [Accessed 2 Jun. 2017].
  6. McIlreavy, P. (2016). Enough is enough. It’s time to protect aid workers. [online] Τhe Guardian. Available at: https://www.theguardian.com/global-development-professionals-network/2016/sep/23/enough-is-enough-its-time-to-protect-aid-workers [Accessed 6 Jun. 2017].
  7. Rasmussen, S. (2017). Six Red Cross workers in Afghanistan killed in ambush. [online] the Guardian. Available at: https://www.theguardian.com/world/2017/feb/08/six-red-cross-workers-in-afghanistan-are-shot-dead-in-attack [Accessed 6 Jun. 2017].
  8. Red Cross. (n.d.). Need for Political Will To Ensure Protection of Civilians and Aid Workers. [online] Available at: https://www.redcross.ie/news-and-events/need-for-political-will-to-ensure-protection-of-civilians-and-aid-workers [Accessed 6 Jun. 2017].
  9. Reliefweb. (2017). Secretary-General Says ‘No One is Winning Today’s Wars, Everybody Is Losing’, as Security Council Debates Protection of Civilians in Armed Conflict. [online] Available at: http://reliefweb.int/report/world/secretary-general-says-no-one-winning-today-s-wars-everybody-losing-security-council [Accessed 6 Jun. 2017].
  10. Sengupta, S. (2017). Attacks on Health Workers in War Zones Continue, Despite U.N. Resolution. [online] Nytimes.com. Available at: https://www.nytimes.com/2017/05/25/world/attacks-on-health-workers-in-war-zones-continue-despite-un-resolution.html [Accessed 16 May 2017].
  11. un.org. (2016). Security Council Adopts Resolution 2286 (2016), Strongly Condemning Attacks against Medical Facilities, Personnel in Conflict Situations. [online] Available at: https://www.un.org/press/en/2016/sc12347.doc.htm [Accessed 6 Jun. 2017].
  12. unmissions.org (2017). Press statement: Humanitarian Coordinator condemns killing of six aid workers. [online] Available at: https://unmiss.unmissions.org/press-statement-humanitarian-coordinator-condemns-killing-six-aid-workers [Accessed 19 May 2017].
  13. Who. (2017). Attacks on HealthCare Dashboard. [online] Available at: http://www.who.int/emergencies/attacks-on-health-care/attacks-on-health-care-q1-2017.pdf?ua=1 [Accessed 19 May 2017]
  14. Doctors Without Borders. (2017). MSF FILM – Not A Target. [online] Available at: https://www.youtube.com/watch?v=YgJ2vLjjO54 [Accessed 15 Jun. 2017].
  15. Doctors Without Borders. (2017). NotATarget | MSF President delivers powerful message to UN Security Council. [online] Available at: https://www.youtube.com/embed/scWfecSmP_k [Accessed 15 Jun. 2017].

Tagged under:

Η Νικολέττα Δουράτσου είναι κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου "Διεθνές Δίκαιο και Διπλωματικές Σπουδές" του Παντείου Πανεπιστημίου και απόφοιτος του Τμήματος Διεθνών, Ευρωπαϊκών και Περιφερειακών Σπουδών του ίδιου φορέα. Στα άμεσα ενδιαφέροντά της συγκαταλέγονται το δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο.

Website: https://powerpolitics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

Pin It on Pinterest