Πολύ πρώιμες -και δυστυχώς σκόρπιες- σκέψεις για το τουρκικό πραξικόπημα:

1) Ο Recep Tayyip Erdoğan, σε αντίθεση με τους προηγούμενους ανατραπέντες, δεν είναι πρόθυμος να παραδώσει την εξουσία. Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει μία -κάπως γελοία- κλήση skype call, ένα κάλεσμα απόγνωσης για λαϊκή υποστήριξη, ως ηγέτης μίας Δημοκρατίας σε Άμυνα.

2) Αυτό, αν συνδεθεί με τον αιώνιό του φόβο για ανατροπή του, που είχε ως αποτέλεσμα την ιστορικά πρώτη απόπειρα υποσκέλισης του Τουρκικού Στρατού από την ανεξαρτησία του 1922 – μέσω της ”ερντογανοποίησης” μεγάλου μέρους του, αλλά και της αστυνομίας – μας οδηγεί σε ένα σχετικά ασφαλές συμπέρασμα, το οποίο δείχνει να επιβεβαιώνεται κι από τις εξελίξεις: ελικόπτερα που πυροβολούν αδιακρίτως κατά στρατώνων, εκρήξεις και φωτιές στην Άγκυρα, σημαίνουν θανάτους και ουσιαστική διαμάχη εντός του ίδιου του στρατεύματος. Εμφύλιος πόλεμος; Νωρίς να αποφανθούμε. Σίγουρα οι επόμενες μέρες θα είναι πολύ πυκνές.

3) Η τάση της αντιπολίτευσης θα παίξει πολύ σημαντικό ρόλο. Οι 100% κεμαλικοί πραξικοπηματίες δεν ξέρουμε ακόμα ποια συνάφεια έχουν με το κεμαλικό κόμμα CHP, αλλά και ποιά η θέση τους απέναντι στο κουρδικό HDP. Κρίσιμη και η στάση των (αποδυναμωμένων) εθνικιστών του MHP.

4) Ο τρόπος με τον οποίο η ευρωπαϊκή και αμερικανική ηγεσία ανταποκρίθηκαν στις ειδήσεις, μάλλον υποκρύπτει μία ανακούφιση. Είναι δεδομένο πως μία ενδεχόμενη κεμαλική παλινόρθωση στη γείτονα θα σημάνει την τομή κάθε σχέσης με την ισλαμιστική απειλή στη Μέση Ανατολή, και την ένταξη της Τουρκίας στη χωρία των κοσμικών ισλαμικών κρατών υπό καθεστώς ολοκληρωτισμού (Αίγυπτος, Συρία).

Γενικά, αν μία τόσο πρώιμη εκτίμηση είναι ανεκτή, η κατάσταση μάλλον θα οξυνθεί γιατί, παρά τις δηλώσεις των πραξικοπηματιών ότι έρχονται ειρηνικά, η άλλη πλευρά δεν είναι καθόλου πρόθυμη να υποταχθεί στη βούλησή τους. Σε κάθε περίπτωση, η 16η Ιουλίου ξημερώνει μια πολύ πιο ασταθής, βίαιη και διχαστική μέρα για την Τουρκία, τη Μέση Ανατολή και ενδεχομένως την Ευρωπαϊκή Ήπειρο γενικότερα.