Μιανμάρ: Εθνοκάθαρση, γενοκτονία ή απλός αφανισμός μειονοτήτων;

Ο σκοπός του εν λόγω άρθρου αφορά στην έρευνα, μελέτη και ανάλυση των προβλημάτων που μπορεί να αντιμετωπίζει μια πληθυσμιακή-θρησκευτική μειονότητα σε περιοχές όπου δεν θεωρείται επιθυμητή. Συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε στα φαινόμενα βίας και λεηλασίας που διεξάγονται στη Μιανμάρ από το στρατό της χώρας κατά της θρησκευτικής μειονότητας των Rohingya.

Αρχικά, οι Rohingya αποτελούν μουσουλμανική μειονότητα που κατοικεί στη Μιανμάρ εδώ και αρκετούς αιώνες. Το κράτος δεν της έχει παραχωρήσει ουδέποτε κανένα πολιτικό ή εκλογικό δικαίωμα. Αντιθέτως, οι άνθρωποι αυτοί θεωρούνται παράνομοι μετανάστες, προερχόμενοι από το Bangladesh (Human Rights Watch, 2016). Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι οι κρατικές αρχές έχουν περιθωριοποιήσει αυτή την ομάδα στην περιοχή Rakhine, η οποία ζει στερούμενη βασικών αναγκών όπως τροφή, νερό, ακόμα και εκπαίδευση. Άλλωστε, αυτός είναι ο κύριος λόγος που έχει οδηγήσει σε διαμάχες από το 2012 ανάμεσα στους Rohingya και το κράτος. Αποκορύφωμα αυτών των εντάσεων αποτέλεσε το πρόσφατο χτύπημα της μειονότητας κατά της εθνοφρουράς στις 9 Οκτωβρίου 2016, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 9 στρατιωτικοί. Έκτοτε το ζήτημα έλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις, με το στρατό να διεξάγει αλλεπάλληλες επιθέσεις κατά των Rohingya (BBC News, 2017).

Μάλιστα, σύμφωνα με έρευνα του United Nations Human Rights Office of the High Commissioner, ένας τεράστιος αριθμός δολοφονιών, ξυλοδαρμών, εξαφανίσεων και βιασμών σημειώνεται κάθε λεπτό στην περιοχή Rakhine της Μιανμάρ. Υπολογίζεται πως πάνω από 15.000 Rohingya προσπαθούν κάθε μήνα να μεταναστεύσουν στο Bangladesh, το οποίο συνορεύει με την περιοχή Rakhine μέσα από τον ποταμό Naf (United Nations, 2017). Το ίδιο το κράτος του Bangladesh, αντιμετωπίζοντας τα δικά του εθνικά ζητήματα, έχει εκφράσει αρκετές φορές τη δυσαρέσκειά του απέναντι στο μεταναστευτικό κύμα που δέχεται, καθώς δεν διαθέτει τις παροχές που κρίνονται απαραίτητες για να διευκολύνουν την εν λόγω κατάσταση (Hindustan Times, 2016). Ο γιατρός Akhtarul Islam, υπεύθυνος σε κρατικό νοσοκομείο του Bangladesh, χαρακτήρισε την κατάσταση ως «ανυπόφορη», σημειώνοντας πως οι Rohingya είναι άνθρωποι που χρειάζονται άμεση βοήθεια. Ακόμη, ο ίδιος αναφέρθηκε στο πρόβλημα που δημιουργείται από την απουσία κρατικής βοήθειας, καθώς οι εν λόγω άνθρωποι εισέρχονται στη χώρα λαθραία και, συνεπώς, δεν είναι αναγνωρισμένοι πολίτες (Winn, 2017).

Φυσικά, οι ίδιοι οι Rohingya δεν συζητούν σε καμία περίπτωση το ενδεχόμενο επιστροφής στην πατρίδα τους, αφού αυτή ισοδυναμεί με βέβαιο θάνατο. Κατά κύριο λόγο, θύματα βίας αποτελούν γυναίκες και παιδιά, που μαρτυρούν λεηλασίες ολόκληρων χωριών, και εν ψυχρώ εκτελέσεις χιλιάδων ανθρώπων (Patrick Winn, 2017). Παράδειγμα αποτελεί η ιστορία της Mohsena Begum, η οποία περιγράφει πώς κάηκε η οικία της, έχασε τον σύζυγό της, έπεσε θύμα βιασμού, αλλά και πώς κατόρθωσε να βρει -ελάχιστη- μεγαλύτερη ασφάλεια στο Bangladesh, όπου εισήλθε παράνομα (Dr. Denis Mukwege Foundation, 2017). Υπολογίζεται πως, από το ένα εκατομμύριο Rohingya που βρίσκονταν στη Μιανμάρ, πάνω από το 1/3 δραπετεύει και ζει πλέον σε καταφύγια προσφύγων, όπως το Kutupalong, κάτω από άθλιες συνθήκες, χωρίς τροφή, καθαρό νερό και επαρκή ιατρική περίθαλψη (Patrick Winn, 2017).

Myanmar’s NLD party leader Aung San Suu Kyi. Πηγή: Time

Παρόλα αυτά, εάν αναρωτηθεί κανείς για την Μιανμάρ, τότε η απάντηση καθίσταται περίπλοκη. Στις 16 Σεπτεμβρίου, μετά από ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών, και τη δημιουργία της κρατικής Επιτροπής που ήταν υπεύθυνη για την έρευνα του εν λόγω προβλήματος, κρίθηκε πως οι πράξεις του στρατού είναι νόμιμες (Human Rights Watch, 2016 ). Ακόμη, η αρχηγός κράτους, Aung San Suu Kyi, η οποία ανέλαβε την κυβέρνηση το Μάρτιο του 2016, φαίνεται να αποφεύγει τις σχετικές συζητήσεις. Συγκεκριμένα, σε πρόσφατες συνεντεύξεις δήλωσε πως η χώρα έχει να αντιμετωπίσει πολύ σοβαρότερα κωλύματα, και πως αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο κακώς έχει εστιάσει η διεθνής κοινότητα (Wright, 2016). Επιπλέον, αρνείται να αποδεχτεί τους όρους «εθνοκάθαρση» ή «γενοκτονία» που χρησιμοποιούνται από τα όργανα των Ηνωμένων Εθνών για τα φαινόμενα που λαμβάνουν χώρα, και καλεί τη διεθνή κοινότητα να δράσει ψύχραιμα, χωρίς υπερβολές (Winn, 2017).

Είναι παράδοξο, ωστόσο, το γεγονός ότι η Aung San Suu Kyi αποτελεί μία από τις πιο διακεκριμένες πολιτικές προσωπικότητες της χώρας, καθώς έχει βραβευτεί το 1991 με Νόμπελ Ειρήνης. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, γεννάται το ερώτημα: πώς γίνεται μια τέτοια προσωπικότητα να αδυνατεί να βρει λύση; Η ίδια -όπως και μεγάλο μέρος του λαού- δηλώνει πως όλα αυτά τα φαινόμενα βίας αποτελούν μια φαντασία, ένα ψέμα που έχει σκοπό να βλάψει τη φήμη της χώρας στη διεθνή σκηνή (England, 2017). Αναλυτικότερα, τα ΜΜΕ της χώρας και, κυρίως, οι κρατικές εφημερίδες μιλούν για προβολή ψευδών στοιχείων, που δεν επαρκούν για να κατηγορηθεί η Μιανμάρ, ενώ η αρχηγός κράτους, Aung San Suu Kyi, συχνά κάνει λόγο για τη δημιουργία μιας «προπαγανδιστικής καμπάνιας» κατά του έθνους της. Ωστόσο, στις δηλώσεις της αποφεύγει να αναφερθεί στους Rohingya ρατσιστικά ή υβριστικά – εν αντιθέσει με την πλειοψηφία των ΜΜΕ της χώρας (Winn, 2017). Ο ίδιος ο λαός φαίνεται να στηρίζει πλήρως την αρχηγό και τις πράξεις του στρατού, μέσα από καθημερινές διαδηλώσεις κατά των Rohingya, αρνούμενος να δεχτεί την όποια κατηγορία. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί πως, μετά από κρατική εντολή, η χώρα έχει απαγορεύσει την είσοδο σε ξένους δημοσιογράφους και εργαζομένους, με σπάνιες εξαιρέσεις (England, 2017).

Members of a Buddhist nationalist group protest against the Rohingya minority. Πηγή: http://rvisiontv.com

Συμπερασματικά, καταλήγουμε πως, σε τόσο περίπλοκες περιπτώσεις, είναι δύσκολο να αναλάβει το πλήρες βάρος της ευθύνης μόνο η μία ή η άλλη πλευρά. Αυτό συμβαίνει διότι τα στοιχεία που υπάρχουν μέχρι στιγμής δεν έχουν εξακριβωθεί από το κράτος της Μιανμάρ. Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο κατηγοριών ανάμεσα σε δυο πλευρές, χωρίς, ωστόσο, να λαμβάνονται υπόψη ζητήματα ηθικής. Σε τέτοιες καταστάσεις «πολέμου», δεν υπολογίζονται ούτε οι ανθρώπινες ζωές που χάνονται, ούτε και τα ανθρώπινα δικαιώματα που καταπατούνται. Απορίας άξιος καθίσταται ο ρόλος του ποινικού δικαστηρίου, σε περίπτωση που συνεχιστούν οι εν λόγω πρακτικές. Χωρίς να προσάπτεται βάσιμη ευθύνη σε κανέναν, ένα ασφαλές συμπέρασμα συνίσταται στην αδυναμία της μειονότητας – κατά την οποία όχι μόνο η μειονότητα των Rohingya, αλλά και όποια άλλη μειονότητα, δέχεται επιθέσεις, λόγω της ύπαρξής της σε «ανεπιθύμητες» περιοχές. Το πρόσφατο παράδειγμα της Μιανμάρ -που έχει ξεκινήσει από το 2012 και συνεχίζεται έως σήμερα- επιβεβαιώνει την παραβίαση των δικαιωμάτων αυτών των ανθρώπων, και το αίσθημα φόβου και αδυναμίας που τους κυριεύει καθημερινά. Ανεξαρτήτως του ζητήματος ευθύνης, ο κόσμος συνεχίζει να δέχεται τέτοιου είδους φαινόμενα που καθιστούν -το καθένα στη δική του κλίμακα- λέξεις όπως «δικαίωμα», «δημοκρατία» και «ασφάλεια» σχεδόν ανύπαρκτες.

Πηγές:

  1. Human Rights Watch. (2016). Burma: Rohingya Recount Killings, Rape, and Arson. [online] Available at: https://www.hrw.org/news/2016/12/21/burma-rohingya-recount-killings-rape-and-arson [Accessed:2 May 2017].
  2. BBC News. (2017). Myanmar: UN to probe ‘killings and rapes’ of Rohingya. [online] Available at: http://www.bbc.com/news/world-asia-39380041 [Accessed:2 May 2017].
  3. Ohchr.org. (2017). Devastating cruelty against Rohingya children, women and men detailed in UN human rights report. [online] Available at: http://www.ohchr.org/EN/NewsEvents/Pages/DisplayNews.aspx?NewsID=21142&LangID=E [Accessed:2 May 2017].
  4. Hindustan Times. (2016). Myanmar’s Rohingya recount killings, rapes, burnings back home. [online] Available at: http://www.hindustantimes.com/world-news/myanmar-s-rohingya-recount-killings-rapes-burnings/story-FaW3IbtHoHRoncew15809K.html [Accessed:2 May 2017].
  5. Winn, P. (2017). Myanmar’s army is tormenting Muslims with a brutal rape campaign. [online] Available at: https://www.pri.org/stories/2017-02-07/myanmar-s-army-tormenting-muslims-brutal-rape-campaign [Accessed:2 May 2017].
  6. Putri, D. (2017). The world remains silent while Rohingya women are subjected to rape in Myanmar. [online] Available at: http://www.mukwegefoundation.org/2017/01/26/the-world-remains-silent-while-rohingya-women-are-subjected-to-rape-in-myanmar/ [Accessed:2 May 2017].
  7. Wright, R. (2016). They will kill us’: Refugees flee torture and rape in Myanmar. [online] Available at: http://edition.cnn.com/2016/11/24/asia/myanmar-rohingya-refugees-bangladesh/ [Accessed:2 May 2017].
  8. England, Ch. (2017). Burmese government denies ongoing genocide of Rohingya Muslims. [online] Available at: http://www.independent.co.uk/news/world/asia/burma-government-rohingya-muslims-aung-san-suu-kyi-genocide-massacre-rape-minority-myanmar-a7508761.html#gallery [Accessed:2 May 2017].

Tagged under:

Η Αλεξία-Ιλεάνα Σαλμών φοιτά στο τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς. Ομιλεί άριστα δύο ξένες γλώσσες: αγγλικά και γαλλικά. Κατάγεται απο την Γαλλία στην οποία στοχεύει να εγκατασταθεί μόνιμα αφότου αποφοιτήσει. Λόγω του ενδιαφέροντος της για την διπλωματία, την πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις λαμβάνει μέρος σε προσωμοιώσεις των Ηνωμένων Εθνών και Ευρωπαϊκών θεσμών . Παράλληλα διακατέχεται απο μια έντονη επιθυμία για την αρθρογραφία. Οι αγαπημένες της φράσεις: "Carpe Diem" και "γράφουμε για να εκδικηθούμε για αυτά που συμβαίνουν".

Website: https://powerpolitics.eu

   Ροή άρθρων Συντάκτη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Περισσότερα από την Power Politics:

Log in or Sign Up

X

Pin It on Pinterest

X
Share This